ΕΟΠΥΥ. Βγαίνω μπροστά!

Απριλίου 9, 2013 5 σχόλια

ΓραφειοκρατίαΠριν το ΕΟΠΥΥ ήμουν στο ΤΣΜΕΔΕ. Το ΤΣΜΕΔΕ ήταν ένα απαράδεκτο ταμείο άλλα τουλάχιστον είχες τη δυνατότητα να πας σε όποιον γιατρό ήθελες, να εξεταστείς και μετά να πας την απόδειξη στο ταμείο να πάρεις μέρος των χρημάτων πίσω. Κάτι που ήταν στο πλαίσιο της λογικής.

Πρόσφατα το ΤΣΜΕΔΕ (όπως και όλα τα ταμεία) εντάχθηκε στο ΕΟΠΥΥ.

Όπως και εγώ, έτσι και η κόρη μου έχει μια μικρή δυσκολία στο γράμμα ‘σ’. Εγώ δυστυχώς την κουβάλησα όλα αυτά τα χρόνια και μερικές λέξεις δυσκολεύομαι να τις πω, κάτι που μου δημιουργεί ένα μικρό τρακ πριν μιλήσω σε κοινό. Αυτό δεν ήθελα να το έχει και η κόρη μου. Έτσι αποφάσισα να την πάω σε κάποιο λογοθεραπευτικό κέντρο τώρα που είναι μικρή για να μάθει να μιλάει σωστά. Περιγράφω τη διαδικασία ακριβώς όπως είναι με απλά(;) βήματα.

1. Τηλέφωνο στο 1535. Αναμονή μερικούς μήνες.

2. Αναμονή 2-3 ώρες στο νοσοκομείο παρόλο το ραντεβού. Λαμβάνω ιατρική γνωμάτευση (πρέπει να περαστεί πρώτα από πρωτόκολλο και μητρώο, όμως. Σφραγίδες)

3. Στο τοπικό ΙΚΑ για σφραγίδα από ελεγκτή ΕΟΠΥΥ (γιατί μια σφραγίδα παραπάνω πάντα χρειάζεται)

4. Φάκελος από το λογοθεραπευτικό κέντρο ο οποίος μεταξύ άλλων περιέχει φωτοτυπίες από τα πτυχία των λογοθεραπευτών (!)

5. Κατάθεση φακέλου και σφραγισμένης γνωμάτευσης  στο ΥΠΑΔ (Αιγάλεω)

6. Μηνιαία κατάθεση αποδείξεων από το λογοθεραπευτικό κέντρο στο ΥΠΑΔ στο Αιγάλεω.

7. Δεν περιγράφω άλλο!!

Και τώρα ας απαντήσει κάποιος στην ερώτηση: Αν το κράτος δεν μπορεί να αναθέσει σε κάποια εταιρεία να αναλάβει να φτιάξει το πληροφοριακό σύστημα που θα συνδέει γιατρούς, κέντρα, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, φαρμακεία ώστε να μη χρειάζεται να δαπανά ο κάθε πολίτης δεκάδες ώρες σε ουρές και αναμονές και μάλιστα χωρίς κανένα όφελος για κανέναν, ας το αναθέσει σε μένα και μάλιστα δωρεάν. Ναι, αυτοπροσφέρομαι, εδώ είμαι… για σας!!

Κατηγορίες:Life Ετικέτες:

Linux Mint Maya Cinnamon

Νοεμβρίου 10, 2012 Σχολιάστε

Η αγάπη μου για το Linux είναι γνωστή εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πρόσφατα έκανα μια αναβάθμιση στο λειτουργικό και αγόρασα μεταξύ άλλων και έναν SSD δίσκο. Τον Vertex 4 256ΜΒ από την OCZ. Ένας καταπλητικός δίσκος που με κάνει κάθε φορά που μπαίνω σε υπολογιστή με HD να κλαίω και να μονολογώ «Πως ζούσα τόσο καιρό χωρίς SSD».

Τέλος πάντων αφού έκανα backup τα πάντα είπα να δοκιμάσω το Ubuntu 12.10 με clean install. Μπήκε σφαίρα. Έκανε boot σε 9 δευτερόλεπτα από τον GRUB και μετά. Δυστυχώς όμως απογοητεύτηκα εις τριπλούν. (1) Το Unity το οποίο δεν με εντυπωσίασε ποτέ σε κάθε αναζήτηση φέρνει αποτελέσματα από την Amazon. Υπάρχει τρόπος να βγουν με τη χρήση του CLI άλλα η απογήτευση μου ήταν ήδη μεγάλη. (2) Οι ανοιχτοί drivers για την AMD στη δικιά μου κάρτα (Radeon HD 4870) έκαναν το ανεμιστηράκι της GPU να δουλεύει στο μαξιμουμ κάνοντας τον υπολογιστή μου αδύνατο να εργαστεί κάποιος λόγω του θορύβου. (3) Για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να εγκαταστήσω fonts (έχω μερικές απαιτήσεις σε συγκεκριμένα fonts που θέλω). Γενικά όμως το Unity δεν μου άρεσε οπότε η απόφαση ήταν να πάω στο Fedora 17 που τόσο έχω αγαπήσει.

Δυστυχώς όμως για κάποιον λόγο δεν δούλευε σωστά. Και εκεί το ανεμιστηράκι δούλευε στο μαξιμουμ συνεχώς. Άλλα δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Είχα γενικότερα προβλήματα. Τις περισσότερες φορές απλά πάγωνε ο υπολογιστής. Και εκεί μάλλον φταίνε οι open drivers για AMD. Δεν το γνωρίζω, το λέω από εμπειρία.

Μετά τη δεύτερη προσπάθεια είπα να κάνω την τρίτη μου επιλογή που ήταν το Mint 13 με Cinnamon. Μπήκε εύκολα. Πάλι το ανεμιστηράκι μου δούλευε στο max. Φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα με τον open source driver για την κάρτα μου (ATI Radeon HD 4870) οπότε έπρεπε να τους απεγκαταστήσω και να βάλω τους official. Ευτυχώς, με  αυτόν τον οδηγό (υπάρχει και αυτός που βρήκα αργότερα) όλα παίζουν μια χαρά. Το Cinnamon είναι φανταστικά απλό και όμορφο. Υπάρχουν τα βασικά εφέ ενός μοντέρνου λειτουργικού. Έβαλα και ένα όμορφο conky configuration από εδώ και τέλος ένα φανταστικό weather plugin στο cinnamon task bar από εδώ.

Μέσα σε ένα πρωινό είχα στήσει τα virtual envs και τα public-private keys εγκατέστησα και το Ubuntu One. Και μαζί με το Dropbox που πλέον έχω παντρευτεί κανονικά κάνουν ένα φανταστικό συνδυασμό.

Το πακετάκι όλο αυτό εμπλουτίζεται αφάνταστα από τον SSD μου που πραγματικά «τα σπάει» (την μισώ αυτήν την έκφραση άλλα στην περίπτωση μου δεν υπάρχει καλύτερη). Ο SSD με το Mint στα 64bit σπάει όλα τα κοντέρ. Όλα τα προγράμματα ανοίγουν εν ριπή οφθαλμού. Για παράδειγμα τo import της MySQL βάσης που στα Windows με HD έκανε γύρω στα 30-40 δεύτερα (είναι γύρω στα 15ΜΒ) τώρα παίρνει 2 δευτερόλεπτα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως γίνεται όλα να γίνονται τόσο γρήγορα. Και όμως γίνεται. Και είναι απίστευτο.

Για παράδειγμα πλέον δεν χρειάζεται να κάνω suspend. Το shut-down / start-up είναι πλέον το ίδιο γρήγορο…🙂

Υπάρχει αυτό το φανταστικό εργαλείο που λέγεται synapse.

Ορίστε 2 οδηγοί για το post-installation του Mint. Εδώ και εδώ.

Εντάξει, τα προβληματάκια του τα έχει. Για παράδειγμα ένα προβληματάκι με το Compiz και τους Catalyst (πάλι αυτοί) δεν με αφήνει να πάρω screenshot. Άγνωστο γιατί. Όμως όλα αυτά δεν είναι deal breakers.

Τέλος, να πω πως επιμένω στια απόψεις μου ότι το 90% των διανομών του Linux πρέπει να καταργηθεί και να δοθεί βάση σε 2-3 που θα δουλέουν όμως άψογα out-of-the-box. Και φαίνεται να συμφωνεί και ο Δημήτρης Καλαμάρας του Linux Inside. Επιμένω πως δεν είναι κάτι κακό και ειδικά τώρα που η πληροφορική αλλάζει με το ‘Touch‘, είναι μια καλή ευκαιρία που η κοινότητα πρέπει να εκμεταλλευτεί.

Κατηγορίες:Life, Linux, OpenSource, Technology Ετικέτες:, , , , , , ,

Tipleaders 2η Γενιά, και τα σχετικά συμπεράσματα

Οκτωβρίου 20, 2012 Σχολιάστε

Πέρασαν αρκετοί μήνες από τότε που σηκώσαμε την πρώτη έκδοση του Tipleaders. Το tipleaders.com είναι μια ανταποδοτική κοινότητα χρηστών που ασχολούνται με το στοιχηματισμό. Προσφέρει στοιχηματικές προτάσεις και τις αξιολογεί βάσει των ικανοτήτων του παίχτη.

Credits

Από χθες το Tipleaders άλλαξε σελίδα. Ενώ παλιότερα η υπηρεσία ήταν κυρίως συνδρομητική από χθες η ανταμοιβή των παικτών βασίζεται σε credits τα οποία τους δίνουν άλλοι παίκτες. Δηλαδή οι στοιχηματικές συμβουλές ενός καταταγμένου παίχτη είναι κρυμμένες για τους παίχτες που έχουν καταταχτεί σε χαμηλότερη βαθμίδα από ότι εκείνος. Για να τις «ανοίξουν» θα πρέπει να του μεταφέρουν κάποια από τα δικά τους credits. Τα credits αγοράζονται από εμάς και τα κερδισμένα credits μπορούν να ανταλαχτούν με χρήματα σε αναλογία 3/1 (δηλαδή τα 3 credits κοστίζουν $1).

Προς το παρόν το νέο σύστημα ανταποδοτικότητας φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα.

Τι μάθαμε μέχρι τώρα

Πέρα από το πως λειτουργεί η υπηρεσία θα ήθελα να μοιραστώ κάποια πράγματα σχετικά με τις εμπειρίες που αποκόμισα τους τελευταίους μήνες.

Αρχικά όμως οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο περιοδικό Linux Inside που στο τεύχος #10 έκανε μια σχετικά εκτενής αναφορά στην υπηρεσία μας και στη σχέση μας με το ανοιχτό λογισμικό. Να το διαβάσετε!🙂

Βέβαια, διαβάζοντας το Editorial του Δ. Καλαμαρά δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι έλεγα περίπου τα ίδια πριν από 3 χρόνια ακριβώς. Χαίρομαι που ο Δημήτρης (που εκτιμώ τη δουλειά του πάρα πολύ) συμφωνεί μαζί μου.🙂

Στο ζουμί τώρα.

Αυτούς τους 4-5 μήνες λειτουργίας του Tipleaders έβγαλα κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα για το πως λειτουργεί μια web υπηρεσία και ποια τα constraints της.

  • Πλέον είμαι σίγουρος πως οι μηνιαίες καταβολές εισφορών (συνδρομές) είναι μια επιλογή που εμπεριέχει αρκετά μεγάλο ρίσκο. Ακόμα και εμείς που ζητούσαμε συνδρομή από τα μέλη μας δε θέλαμε να δώσουμε συνδρομή σε έναν payment gateway και παραμείναμε στην PayPal γιατί ήταν η μόνη που προσέφερε δωρεάν υπηρεσία για recurring payments (συνδρομές) χωρίς η ίδια να ζητάει συνδρομή. Εκεί αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Φαίνεται πως η καλύτερη αμοιβή για παροχή υπηρεσιών είναι μέσω προμήθειας. Δεν θα το συνιστούσα εκτός αν η παρεχόμενη υπηρεσία είναι super-wow.
  • Όταν έχεις μια υπηρεσία που απευθύνεται σε μεγάλο αριθμό χρηστών και προσφέρει ανταποδοτικές υπηρεσίες με περιεχόμενο που εξαρτάται από διαφορετικούς παρόχους τότε δεν υπάρχουν σαββατοκύριακα και αργίες. Τα ξενύχτια είναι συνεχόμενα. Ειδικά αν κάνεις και άλλη δουλειά ενδιάμεσα (όπως εμείς). Ευτυχώς ή δυστυχώς καταλήγουμε να δουλεύουμε 12-15 ώρες την ημέρα σε καθημερινή βάση (ΣΚ και αργίες συμπεριλαμβανομένου).
  • Βασικότατος παράγοντες επιτυχίας μιας εφαρμογής ή μιας υπηρεσίας είναι το testing. Είναι απαραίτητο. Νομίζω στην Ελλάδα (τουλάχιστον εκεί που έχω εργαστεί) φαίνεται να το παραμερίζουν. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει πάντα να υπάρχει μια ομάδα τεστερς σε κάθε επιχείρηση που θέλει να τη σέβονται. Ωραίο και αγαπημένο το Unit Testing άλλα δυστυχώς δεν φτάνει. Το Tipleaders είναι μια διαδικτυακή υπηρεσία με σύνθετη δομή βάσης, και πολλά σκριπτάκια να τρέχουν στο background που περνάνε αγώνες και αποτελέσματα να κατατάσσουν τους παίχτες και να μοιράζουν κέρδη.
  • Οι χρήστες αγαπάνε τις υπηρεσίες που απαντάνε άνθρωποι πίσω από τα e-mails και όχι σκριπτάκια.
  • Είναι δύσκολο οι χρήστες να σου δώσουν το κανονικό τους e-mail. Συνήθως δίνουν τα δευτερότριτα και κάποια στιγμή θα πρέπει να τους κάνεις engage ώστε να δώσουν το βασικό τους e-mail. Μέχρι να γίνει αυτό όμως πρέπει να φτύσεις αίμα.
  • Δυστυχώς το spamming είναι αναγκαίο. Η σημερινή καθημερινότητα είναι πολύπλοκη. Οι άνθρωποι έχουν ζωές και προβλήματα. Είναι πολύ εύκολο να ξεχάσουν την υπηρεσία σου. Ένα ευγενικό spamming είναι δυστυχώς αναγκαίο. Εμείς τα e-mails δε τα δίνουμε σε τρίτους και προσπαθούμε να στέλνουμε μαζικά μόνο όταν έχουμε κάτι να πούμε.
  • Οι χρήστες βαριούνται εύκολα. Ένα συνεχόμενο iteration είναι αναγκαίο.
  • Οι διαφημίσεις στο Facebook είναι 2-3 φορές πάνω από το κόστος της google και προσφέρουν 2-3 φορές χειρότερα αποτελέσματα… go figure.
  • Το να βρεις payment gateway / processor που να παίζει στην Ευρώπη φαίνεται πολύ δύσκολο. Πρόσφατα η Brain Tree άνοιξε και στην Ευρωπαική αγορά άλλα ακόμα δεν έχουν απαντήσει στην αίτησή μου για δημιουργία λογαριασμού. Ίσως να φταίει το ότι προσφέρουμε στοιχηματική υπηρεσία. Μια άλλη προσπάθεια που μου αρέσει είναι το ZooZ, μόνο που το documentation είναι λίγο φτωχότερο, όμως νομίζω πως αξίζει τον κόπο και θα κάνουμε μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε λογαριασμό και εκεί.
  • Είναι δύσκολο να πάρεις feedback από τους χρήστες. Όσο εύκολη και αν είναι η διαδικασία. Δυστυχώς τα περισσότερα πράγματα θα πρέπει να τα καταλάβεις μόνος σου

Για να μη γίνει εντελώς σεντόνι το κείμενο θα σταματήσω εδώ. Περάστε μια βόλτα από το Tipleaders και πείτε μας τη γνώμη σας.

Μια μέρα λίγο διαφορετική

Ιουνίου 7, 2012 Σχολιάστε

Χθες δυστυχώς μου έκλεψαν το ποδήλατο. Ήταν κάπου στην Ομόνοια. Πειραιώς 46, μπροστά από τον ΟΑΕΕ. Και τι είχα πάει να κάνω στον ΟΑΕΕ; Να ανανεώσω την εξαίρεση που μου έχει βάλει να κάνω η χώρα αυτή που έχω την τύχη να ζω. Κάτι που θα είχε αποφευχθεί αν απλά το ΤΣΜΕΔΕ με τον ΟΑΕΕ επικοινωνούσαν με κάποιον σύγχρονο τρόπο (π.χ. Ιντερνετ) για να ενημερώνουν το ένα τις βάσεις του άλλου. Προφανώς δεν ευθύνεται κανείς άλλος περισσότερο από εμένα. Έπρεπε να είχα επενδύσει σε μια σοβαρή αλυσίδα και να κάνω καλύτερο κλείδωμα. Ειδικά η Πειραιώς είναι ένα σημείο όπου κείτονται κάθε λογής άτυχοι και ταλαιπωρημένοι. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να το είχα πάρει μαζί μου μέσα στον ΟΑΕΕ. και να έδινα ένα τιπ στον σεκιουριτά της εισόδου να μου το προσέχει. Την πάτησα σαν πρωτάρης. Θεώρησα πως επειδή είναι ένα σημείο που έχει πολύ κόσμο δε θα τολμήσει κάποιος άλλος τόσο εύκολα να το πάρει.

Κλαψ!

Κλαψ!

Τέλος πάντων όλα ξεκινήσαν όταν ο ΟΑΕΕ μου έστειλε την απόδειξη εισφοράς για το 2ο δίμηνο του 2012, 491€. Παίρνω τηλέφωνο και τους λέω ότι έχω το χαρτί από το ΤΣΜΕΔΕ για την εξαίρεση και επειδή δουλεύω δεν προλαβαίνω. Να σας το στείλω με FAX; (τι είπα τώρα, ε;). Μου λέει όχι, και πως πρέπει να είμαι εκεί για να υπογράψω και μια υπεύθυνη δήλωση. Τέλος πάντων με βαριά καρδιά παίρνω το ποδήλατο να κατέβω στην Ομόνοια.

Στη διαδρομή σκάει το λάστιχο. Για καλή μου τύχη έγινε κοντά σε ένα ποδηλατάδικο. Μπαίνω μέσα για να μου αλλάξουν σαμπρέλα. Όμως είχα πατήσει πάνω σε σπασμένα γυαλιά και μερικά είχαν μπει μέσα στο λάστιχο. Ψάχνοντας ο ποδηλατάς να δει που είναι η τρύπα με το χέρι γδέρνεται από τα μικρά κομμάτια γυαλιού και γεμίζει αυτός, το λάστιχο και η σαμπρέλα αίματα. Gore everywhere. Όσο ο ποδηλατάς προσπαθούσε να μαζέψει τα αίματα και να μου φτιάξει το λάστιχο ένας πελάτης άρχισε να με ρωτάει για το ποδήλατο. Ήθελε να πάρει ένα και μου ζήτησε συμβουλές. Μιλήσαμε για λίγο και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι του έλεγα πως πρέπει να επενδύσει σε μια καλή αλυσίδα/κλειδαριά και πως αυτή που έχω εγώ είναι της πλάκας κλπ κλπ. (Σημ. Ναι είμαι προληπτικός και δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο κόσμος. Μόλις το είπα αυτό, σκεφτόμουν από μέσα μου πως «να δεις πως κάτι θα πάει στραβά σήμερα»). Αφού με γκαντέμιασα πήρα το δρόμο για τον ΟΑΕΕ.

Μόλις έφτασα κατέβηκα από το ποδήλατο και άρχισα να ψάχνω κάπου να το δέσω. Περπατώντας χτύπησα κατά λάθος με τον ώμο μου έναν τύπο τελειωμένο που έκανε παζάρια για τη δόση του. Γυρίζει και αρχίζει να με βρίζει (όσο μπορούσε να αρθρώσει λέξεις). Δεν έδωσα σημασία. Ήξερα πως ότι πω θα χρησιμοποιηθεί εναντίων μου. Κάνω 5 βήματα και βρίσκομαι μπροστά από το θυρωρείο του ΙΚΑ και του ΟΑΕΕ (νομίζω συστεγάζονται). Βλέπω παντού γύρω κόσμο, και τον θυρωρό και λέω εντάξει εδώ είναι καλά. Δένω και μπαίνω στο κτήριο.

Μετά από μιάμιση ώρα βγαίνω και το ποδήλατο είχε γίνει «καπνός». Πήρα το δρόμο τις επιστροφής με τα πόδια. Δεν πέρασα από το τμήμα να κάνω δήλωση. Δεν είχα όρεξη. Θα πάω όμως αύριο.

Σε αυτό το σημείο είναι λίγα αυτά που μπορώ να κάνω. Εύχομαι τουλάχιστον το ποδήλατο να καταλήξει σε κάποιον που θα το αγαπήσει όσο εγώ.

Ηθικό δίδαγμα. Η καλή κλειδαριά φυλάει τα έρμα.

Tipleaders. Εβδομάδα 1η

Μαΐου 29, 2012 Σχολιάστε

Tipleaders. Home of the tipstersΗ πρώτη εβδομάδα πέρασε και τα στατιστικά λένε 300+ new user registrations. Όλα αυτά με $100 μη στοχευμένης διαφήμισης. Κατά τη γνώμη μου καθόλου άσχημα. Η σελίδα είναι καινούργια και θεωρώ πως ακόμα είναι νωρίς να κάνουμε εκτιμήσεις. Υπάρχουν κάποια πράγματα που μου έχουν κάνει εντύπωση.

Bugs

Σχεδόν κανένα! Ειλικρινά δεν το περίμενα. Το site δούλεψε κατά 99% as expected. Η αλήθεια είναι πως είχαμε κάνει πολύ δουλειά στο testing. Το testing θεωρώ πως είναι από τις πιο δύσκολες φάσεις πριν τη παραγωγή και χρειάζεται μεγάλη εμπειρία, επιμονή και υπομονή για να βρεθούν ακόμα και τα πιο δύσκολα bugs. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι δε θα ανακαλύψουμε προβλήματα κατά τη διάρκεια της χρήσης του. Απλά ελπίζω να τα διαπιστώσουμε εμείς πρώτοι😉

Users are evil

Αυτό που λένε για τους χρήστες ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Υπήρχαν χρήστες που θέλησαν να προσπαθήσουν να εκμεταλλευθούν το σύστημα με τους πόντους που μοιράζει το tipleaders.com. Το σύστημα δίνει πόντους για κάθε referral. Όμως όχι άμεσα, άλλα έμμεσα. Δηλαδή για να πάρεις πόντους θα πρέπει ο χρήστης που κάλεσες και γράφτηκε να αγοράσει coins (κοστίζουν $10). Κάθε 200 πόντους έχεις δικαίωμα να διεκδικήσεις $5 (ή 100 coins).  Πόντους παίρνεις, επίσης, και αν κατακτήσεις διάφορα awards ή ανέβεις επίπεδο. Βρήκαμε ένα forum όπου χρήστες άρχισαν να μαζεύονται για να καλέσει ο ένας τον άλλο ώστε να μαζέψουν πόντους για να διεκδικήσουν τα λεφτά. Δυστυχώς όμως η σελίδα δε λειτουργεί έτσι και μόλις το διαπίστωσαν η προσπάθεια έμεινε στη μέση.

Winnings

Εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι οι tipsters που έρχονται στη σελίδα είναι εξαιρετικοί. Προτείνουν πολύ ‘ψαγμένα’ στοιχήματα. Για παράδειγμα (μόνο) η χθεσινή μέρα έβγαλε κέρδη της τάξης του 50%. Βέβαια αυτό θα διαρκέσει για άλλη μια βδομάδα γιατί αρκετοί από αυτούς θα ανέβουν επίπεδο την άλλη δευτέρα και έτσι θα χαθούν από το δωρεάν timeline και άρα θα χρειάζεται συνδρομή για να τους παρακολουθεί κάποιος. Αυτό όμως δεν είναι κακό. Λίγα δίνεις πολλά παίρνεις…🙂

Avatars

Αρχικά οι χρήστες δεν έβαζαν το δικό τους avatar. Ίσως γιατί ακόμα ψάχνονταν και ήθελαν να σιγουρευτούν και να αποκτήσουν οικειότητα πρώτα. Σιγά σιγά όμως προς το τέλος της βδομάδα και στην αρχή της τρέχουσας, αρκετοί χρήστες ξαφνικά αποφάσισαν να αλλάξουν avatar και να βγάλουν το default. Αυτό δείχνει πως οι χρήστες αρχίζουν να αισθάνονται πιο άνετα με τη σελίδα και σίγουρα είναι ένα πρώτο θετικό feedback.

Google/Facebook

Η Google δυστυχώς αρνείται να παίξει τη διαφήμισή μας, επειδή σχετίζεται με Gambling. Και πρέπει να αγοράσουμε κάποιο είδος πιστοποιητικού για κάθε χώρα που θέλουμε να κάνουμε target (περισσότερα εδώ). Έτσι οι επιλογές πλέον είναι 3. Banners, Paid-To-Click networks, και Facebook. Το Facebook φαίνεται να επιτρέπει διαφημίσεις που το google απαγορεύει και λέμε να κάνουμε μια καμπάνια μέσα στη βδομάδα για να δούμε τι γίνεται. Με τα paid-to-click networks καταφέραμε τη 1η βδομάδα να αποκτήσουμε τα περισσότερα από τα 300 registrations και μάλιστα με πολύ λίγα λεφτά. Όμως η διαφήμιση δεν είναι στοχευμένη και δεν αισθάνομαι ότι εκμεταλλεύομαι τα budget μου στο 100%. Θεωρώ πως μας δίνεται μια τεράστια ευκαιρία μέσα από το Facebook και πρέπει να την εκμεταλλευθούμε. Την επόμενη βδομάδα θα έχω αποτελέσματα και από εκεί.

Εν κατακλείδι,

Θεωρώ πως η πρώτη βδομάδα είχε κυρίως θετικό παρανομαστή. Οι περισσότεροι χρήστες που γράφτηκαν ήλθαν ξανά και ξανά να προσφέρουν τις προτάσεις τους. Ίσως γιατί και εκείνοι βλέπουν ότι κάτι ενδιαφέρον υπάρχει εδώ.

Κατηγορίες:Life, Technology, tipleaders Ετικέτες:, , , , , ,

Tipleaders. A Social Network for Tipsters!

Μαΐου 22, 2012 Σχολιάστε

Tipleaders: The Social Network fot Betting TipstersΈνας από τους πολλούς λόγους που δεν μου επέτρεψαν τους τελευταίους μήνες να ασχοληθώ καθόλου με το blog ήταν και η δημιουργία του tipleaders.com. Το 3ο συνεχόμενο σχετικά μεγάλο project που κάνω σε Python/Django, από τότε που αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από την Java.

To Tipleaders.com είναι ένα site για φανατικούς betting tipsters. Δηλαδή για αυτούς που κατ’ επάγγελμα ή από χόμπι δίνουν στοιχηματικές προτάσεις. Υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια sites, γιατί λοιπόν εμείς να προσθέσουμε ένα ακόμα; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αρχικά

Το έργο ξεκίνησε από μια ιδέα που είχε ένας φίλος μου (που ασχολείται φανατικά με το στοιχηματισμό) για ένα στοιχηματικό site όπου θα υπάρχουν οι «συνεργάτες» που θα δίνουν προτάσεις και οι «χρήστες» που θα πληρώνουν συνδρομή και θα μπορούν να βλέπουν τις στοιχηματικές προτάσεις των πρώτων. Θα υπήρχε και κάποιο forum όπου θα δίνονται στοιχηματικά tips μαζί με κάποιο κείμενο που να δικαιολογεί την πρόταση και οι χρήστες θα ψηφίζουν (όπως στο stackoverflow.com) τους καλύτερους κλπ κλπ. Μας φάνηκε όμως αρκετά μπερδεμένο. Μετά από πολύ brainstorming καταλήξαμε σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με twitter παρά με ένα καθαρόαιμο στοιχηματικό site.

Πως λειτουργεί

Στην αρχή ο χρήστης πρέπει να κάνει εγγραφή και επιβεβαίωση των στοιχείων τον μέσω e-mail. Στη συνέχεια και αφού κάνει login, εμφανίζεται η χρονογραμμή των στοιχηματικών προτάσεων από τους ήδη υπάρχοντες χρήστες. Στη χρονογραμμή του κάθε χρήστη εμφανίζονται μόνο οι στοιχηματικές προτάσεις των παικτών που (α) είτε το επίπεδό τους είναι ίδιο ή κατώτερο του παίχτη ή που (β) ο παίχτης έχει πληρώσει για να μπορεί να βλέπει το επίπεδο αυτό. Για παράδειγμα ένας παίχτης που έχει επίπεδο 3 βλέπει όλες τις στοιχηματικές προτάσεις των παιχτών που έχουν επίπεδο 3 ή κατώτερο. Αν όμως θέλει να δει τις στοιχηματικές προτάσεις των παιχτών που είναι επίπεδο 6 θα πρέπει να πληρωσει ή να φτάσει ο ίδιος επίπεδο 6.
Στο επίπεδο 6 ανήκουν οι καλύτεροι παίχτες. Οι παίχτες που έχουν πολύ υψηλά ROI (return of investment) και win average στατιστικά. Οι παίχτες που τα tips τους μπορούν να σε κάνουν πλούσιο κατά κάποιον τρόπο. Οπότε αξίζει να πληρώσεις.
Είναι προφανές ότι δίνοντας επιτυχημένες προτάσεις αυξάνει το ROI και το Win Average και όσο ανεβαίνουν αυτά, τόσο ανεβαίνει επίπεδο και ο παίχτης. Το twist εδώ είναι πως οι παίχτες που ανεβαίνουν επίπεδο έχουν δικαίωμα στο διαμοιρασμό τον εβδομαδιαίων κερδών του site.
Και κάτι (σχεδόν) τελευταίο. Οι στοιχηματισμοί γίνονται μόνο με virtual coins (δίνονται 20 virtual coins κατά την εγγραφή). Μπορείς να αγοράσεις αν σου τελειώσουν, όμως αν είσαι προσεκτικός μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά στην ιεραρχία χωρίς να δώσεις χρήματα όπου θα πληρώνεσαι κιόλας.
Προφανώς συμβαίνουν και άλλα ωραία στο site τα οποία αξίζει να δει κανείς από κοντά (περισσότερα στο faq).

Υλοποίηση

Η υλοποίηση έγινε στην αγαπημένη μου python/django και το hosting γίνεται στην εξαιρετική webfaction (affiliate link). Σε αυτή την προσπάθεια που έγινε είχα τη βοήθεια μερικών εξαιρετικών plugins/jquery modules (τα περισσότερα, αν όχι όλα, MIT licensed) στα οποία έχω υποσχεθεί να κάνω άμεσα donate με τα πρώτα χρήματα από το site. Το site υποστηρίζει SSL protection σε όλα τα requests. Θεωρώ πως πρέπει να είναι default για όλα τα site στο παγκόσμιο ιστό. Προς το παρόν δεν έχω προσθέσει social authentication (facebook, twittter, κλπ) άλλα θα γίνει με τον καιρό. Η διάρκεια υλοποίησης για το πρώτο out-of-beta iteration ήταν 3,5 μήνες (σκληρής δουλειάς). Προς το παρόν υποστηρίζουμε μόνο ποδοσφαιρικά tips. Όμως στο μέλλον (σχετικά άμεσα) θα μπουν το τένις και το μπάσκετ.

Monetization

Το ζητούμενο, λοιπόν. Κατ΄ αρχήν να δηλώσω πως το monetization δεν είναι κάτι κακό. Όταν μια υπηρεσία είναι καλή δεν είναι κακό να πληρώνεται. Ένα καλό betting tip στο internet πληρώνεται μέχρι και 100€. Εμείς με τιμές που ξεκινάν από 10€ το μήνα προσφέρουμε tips από tipsters που έχουν 5% ROI (κέρδος δηλαδή) και Win Average 50% (δηλαδή 1 στα 2 tips κερδίζει), Καθόλου άσχημα για κάποιον που ασχολείται με το στοίχημα. Σαφώς πληρώνοντας περισσότερα μπορείς να έχεις πρόσβαση σε tipsters που φτάνουν σε Win Average το 70% (2 στα 3 κερδισμένα tips).

Το ladder έχει ήδη αρχίσει να δημιουργείται σιγά σιγά. Θέλαμε να προλάβουμε το Uefa Euro 2012 άλλα δυστυχώς δεν ήταν εύκολο. Το ladder όμως που θα διαχωρίζει τους tipsters σε επίπεδα θα είναι γεμάτο μετά το καλοκαίρι, ώστε να προλάβουμε τα πρωταθλήματα που ξεκινάνε τότε. Είναι προφανές πως όποιος ξεκινήσει να ανεβαίνει το ladder από τώρα θα έχει περισσότερα οφέλη από κάποιον που θα ξεκινήσει πιο μετά.

Εν κατακλείδι το monetization συνοψίζεται σε τουλάχιστον 3 άξονες.

  • Αγορά virtual coins (10€ για κάθε 100 coins)
  • αγορά συνδρομής (10€ ~ 100€ το μήνα, χωρίς τις εκπτώσεις για τις ετήσιες συνδρομές)
  • affiliation.

Προώθηση

Δεν υπάρχει. Ακόμα όχι τουλάχιστον. Πέρα από το facebook page, το twitter page και κάποιες διαφημίσεις (όχι adwords campaign, ακόμα) δεν έχει γίνει κάτι συγκεκριμένο. Είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις, λοιπόν!🙂

Αυτά για την ώρα. Θα ενημερώνω εδώ για ότι νεότερο. Προς το παρόν θα είμαι στους tipleaders.

Κατηγορίες:Life, OpenSource, Technology Ετικέτες:, , ,

Californication Uber Alles

Ιανουαρίου 20, 2012 Σχολιάστε

Η τραγική αλήθεια είναι πως τα ’00s ήταν η χειρότερη μουσική δεκαετία τα τελευταία 70 χρόνια. Και αν κρίνω από τα ’10s που φαίνεται να μπαίνουν κάπως καλύτερα (πάντα μουσικά) ενδεχομένως να είναι η χειρότερη όλων.

Γιατί όμως με ενδιαφέρει τόσο πολύ;

Εξηγώ. Πριν από μερικά χρόνια ο Chad Smith (των Red Hot Chili Peppers) δήλωνε στα Grammy «We want more rock bands«. Μια δήλωση που τότε μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση και έχει μείνει χαραγμένη. Ως φοιτητής είχα την τύχη να ζήσω έντονα την καλύτερη (κατά τη γνώμη μου) μουσική δεκαετία από τη γέννηση της Pop μουσικής (δηλαδή από τον Elvis και ύστερα). Μια Rock δεκαετία που έμπαινε δυναμικά με τα ουρλιαχτά των Pixies (ναι το ξέρω ότι το πρώτο τους άλμπουμ βγήκε το 1988, άλλα επηρέασαν τόσο πολύ τα 90s που αυθαίρετα και επειδή γουστάρω τους συγκαταλέγω ακριβώς εκεί). Μια δεκαετία που η Rock μουσική έπαιρνε με το έτσι-θέλω τη σκυτάλη από την εξαιρετική Pop των 80s. Μια δεκαετία με τεράστια ονόματα να γράφουν απίθανες μουσικές και στίχους. Μια δεκαετία που γέννησε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της Rock μουσικής που ακούμε ακόμα και σήμερα 20-30 χρόνια μετά. Μια αντιφατική δεκαετία με τεράστια Rock ονόματα άλλα και πολύ μικρά Pop ονόματα, από την άλλη.

Πριν από μερικές μέρες ο Πετρίδης (ζωντανός θρύλος του μουσικού ραδιοφώνου) έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Παρατήρησε ότι αγγλικά περιοδικά που χρησιμοποιούν καλλιτέχνες ή συγκροτήματα από παλιότερες δεκαετίες (ειδικότερα 70s-80s-90s) όπως π.χ. το Mojo έχουν μια αύξηση των πωλήσεων τους κατά 10-20% σε σχέση με άλλα που χρησιμοποιούν στο εξώφυλλό τους σύγχρονους καλλιτέχνες (όπως π.χ. το NME) στα οποία μάλιστα παρατηρείται μια μικρή μείωση των πωλήσεων. Αυτό είναι μια πολύ σημαντική παρατήρηση που ενδεχομένως σημαίνει πως πλέον η σύγχρονη Rock μουσική δεν έλκει τον κόσμο όσο η πιο παλιά, ή αλλιώς η Rock μουσική πνέει τα λοίσθια.

Πιο σωστά το έθεσε οΠετρίδης σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του. Η Rock δεν έχει πεθάνει. Η Rock «έχει ολοκληρωθεί», γιατί η Rock μουσική όπως και η κλασσική, ή η Τζαζ δεν μπορεί να πεθάνει, απλά από ένα σημείο και έπειτα ανακυκλώνεται.

Για μένα αυτό το σημείο ήταν το Californication (1999) των Red Hot Chili Peppers.

Οι RHCP έγραψαν δυο εξαιρετικά άλμπουμ στα 90s. Το Blood Sugar Sex Magik (1991) και το Californication (1999). Για μένα το πρώτα πολύ ανώτερο από το δεύτερο. Το πρώτο ήταν γεμάτο οργή, γεμάτο funk, γεμάτο soul, γεμάτο από προβληματισμό για ένα δυσοίωνο μέλλον, ποτισμένο με έντονο σεξουαλισμό και έρωτα, γεμάτο από αντισυμβατικότητα, γεμάτο έντονα βιογραφικά στοιχεία, με ιστορίες για ναρκωτικά και χαμένους φίλους, με έντονες κιθάρες και εξαιρετικό στίχο, ενίοτε με μπόλικες δόσεις χιούμορ. Ένας δίσκος που στιγμάτισε τα 90s. Ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει η δεκαετία. Από την άλλη το δεύτερο ήταν γεμάτο όμορφες μελωδίες, δακρύβρεχτα στιχάκια, χωρίς νεύρο και γεμάτο συμβιβασμό. Προσωπικά δεν με συγκίνησε. Συγκίνησε όμως εκατομμύρια άλλους (και όχι άδικα, για να λέμε την αλήθεια).

Όλα αυτά τη στιγμή που ο Kurt Cobain έπαιρνε από τον Frank Black των Pixies τη σκυτάλη για να σφραγίσει το Grunge, να φέρει το μελαγχολικό Seatlle στο προσκήνιο και να κάνει το alternative mainstream με το Nevermind. Μιλάμε για δυο από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών την ίδια χρονιά, και στο ξεκίνημα των 90s (1991).

Η συνέχεια, ευτυχώς για όλους εμάς που αγαπάμε τη μουσική, έμελλε να είναι το ίδιο καλή ή και καλύτερη. Smashing Pumpkins, Pearl Jam, Radiohead, Massive Attack, SoundGarden, Alice in Chains, PJ Harvey, Bjork, Oasis, Blur, Stone Roses, Green Day, Nine Inch Nails, Foo Fighters, Beck, Portishead, Rage Against The Machine, και πάει λέγοντας.

Το φανταστικό είναι πως ακόμα και συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που είχαν δημιουργηθεί στα 80s έβγαλαν τους καλύτερους τους δίσκους στα 90s. Depeche Mode, Nick Cave, Prodigy, Madonna, Guns ‘n’ Roses, George Michael, Morrissey για παράδειγμα.

Η δεκαετία έκλεισε το ίδιο θριαμβευτικά όπως άνοιξε, με το Californication. Το Californication είναι ο δίσκος που «ολοκληρώνει» τη Rock μουσική, όπως το έθεσε ο Πετρίδης στη συνέντευξή του. Είναι ο δίσκος που σηματοδοτεί το τέλος της Rock μουσικής όπως την ήξερα. Από αυτό το σημείο και μετά παύουν να δημιουργούνται σημαντικά Rock  συγκροτήματα (λαμπρές εξαιρέσεις αποτελούν οι New Pornographers και φυσικά οι White Stripes)  και έτσι το Rock αρχίζει σιγά σιγά να σβήνει.

Και κάπου εκεί έρχεται η προηγούμενη δήλωση του Chad Smith στα Grammys, που παρακαλούσε τα παιδιά να γράψουν Rock Μουσική, γιατί δεν υπάρχουν αρκετά Rock συγκροτήματα.

Γιατί όλα αυτά τα παραπάνω είναι τόσο σημαντικά για μένα;

Γιατί θεωρώ πως η τέχνη πρέπει να παραμένει αντισυμβατική. Η τέχνη πρέπει να δείχνει το δρόμο προς κάτι καλύτερο, γιατί πάντα υπάρχει το «κάτι καλύτερο». Η τέχνη πρέπει να εντοπίζει τις ανθρώπινες ατέλειες και να τις προβάλλει, συνεχώς. Αυτό το ρόλο στη μουσική μέχρι πρότινος τον είχε η Rock (και ενίοτε η punk). Από το Californication και μετά βγήκαμε από την εποχή της αντισυμβατικότητας και μπήκαμε στην εποχή του συμβιβασμού. Συμβιβαστήκαμε, άλλα με τι ακριβώς; Μας αρέσει αυτό που ζούμε και αυτό που βλέπουμε; Δηλαδή ξαφνικά ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος; Αδυνατώ να το πιστέψω.

Rock είναι η στιγμή που ο Bob Dylan συνδέει την κιθάρα του στον ενισχυτή μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων άναυδων θεατών. Rock είναι η στιγμή που ο Morrison αυνανίζεται στη σκηνή και μετά συλλαμβάνεται, Rock είναι η στιγμή που ο Iggy Pop τραγουδάει γυμνός (ενίοτε πάνω σε σπασμένα γυαλιά). Rock είναι η στιγμή που ο Hendrix βάζει φωτιά στην κιθάρα του. Rock είναι όταν οι Beatles προσθέτουν το Sitar  στο Norwegian Wood, Rock είναι όταν ο Biafra τραγουδάει California Uber Alles. Rock είναι το μελωδικό γρύλισμα του Tom Waits. Rock είναι όταν σταματάμε να συμβιβαζόμαστε με το υπάρχον. Η Rock μουσική είναι πολιτική.

Δυστυχώς όμως πλέον υπάρχει κάτι που μας χαλαρώνει και μας κάνει πιο αδρανείς.

Πρόσφατα έκανα μια παρατήρηση. Παρατήρησα πως, έχουν πάψει πλέον να δημιουργούνται μεγάλα συγκροτήματα. Δηλαδή, συγκροτήματα που αρέσουν σε μια μεγάλη και ανομοιογενή μάζα μουσικόφιλων. Μερικά παραδείγματα από το παρελθόν είναι οι Scorpions, η Madonna, οι Pink Floyd, ο Michael Jackson, οι Beatles, οι Rolling Stones, οι U2. Ενώ στη δεκαετία του ’90 είχαμε τους Nirvana και τους Prodigy και ενδεχομένως τους Red Hot Chili Peppers, και άλλα.

Τα παραπάνω είναι μερικά από τα συγκροτήματα (ή καλλιτέχνες) που φιγουράρουν σχεδόν σε όλες τις σοβαρές δισκοθήκες σε όποια μουσική κατηγορία και αν ανήκει κάποιος.  Για αυτό και τα live τους είναι πάντα τεράστια και πάντα σχεδόν sold-out, ακόμα και σε πολύ μεγάλα στάδια (όπως πρόσφατα γέμισαν το ΟΑΚΑ οι RHCP, κάτι που δεν έκανε ούτε η Madonna), ενώ θυμάμαι τελευταία συναυλία με γεμάτο το Ολυμπιακό Στάδιο εκείνη την ιστορική συναυλία των Pink Floyd στο τέλος της δεκαετίας του 80. Γεμίζουν στάδια γιατί πολύ απλά συγκινούν πολύ κόσμο με διαφορετικές αντιλήψεις για τη μουσική, ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας, ή ακόμα και διαφορετικού τρόπου σκέψης.

Φαίνεται πως κάπου μετά το θάνατο του Kurt Cobain η βιομηχανία της μουσικής έπαψε να δημιουργεί τέτοια συγκροτήματα. Ίσως ο κόσμος δε ζητούσε πλέον τα μεγάλα συγκροτήματα. Ίσως το Internet (που τότε άρχισε να γεννιέται ουσιαστικά) δε βοηθά στη δημιουργία τους.Όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό.

Ίσως, όμως, όχι και τόσο περίεργο. Σε μια περίοδο που η μόνη πηγή πληροφόρησης ήταν το ραδιόφωνο, τα περιοδικά, και ο δισκοπώλης, υπήρχαν περισσότερες τέτοιες μπάντες από ότι σήμερα που υπάρχουν επιπρόσθετα το Internet και η τηλεόραση και τα οποία έχουν πολλαπλάσια διείσδυση.

Γιατί είναι σημαντικά τα μεγάλα συγκροτήματα;

Τα μεγάλα συγκροτήματα είναι οι «κράχτες» της μουσικής. Είναι αυτά που θα κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τη μουσική. Είναι αυτά που θα δείξουν στο παιδί τι μπορεί να κάνει με την κιθάρα του. Βέβαια, τα μεγάλα συγκροτήματα απαρτίζονται και από τεράστιους καλλιτέχνες, με τεράστια μουσική και τεχνική κατάρτιση, που μπορούν και κινούνται άνετα ανάμεσα σε διαφορετικά στιλ μουσικής. Από την Pop μέχρι τη σκληρή Ρock ή ακόμα και το Metal (ποιος διαφωνεί ότι το Dirty Diana του Βασιλιά της Pop – Michael Jackson – ακουμπάει λίγο στα όρια του Heavy Metal). Τα μεγάλα συγκροτήματα θα κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τη μουσική και αυτά με τη σειρά τους να φτιάξουν τα δικά τους συγκροτήματα. Όπως οι μεγάλες ομάδες θα κάνουν τους πιτσιρικάδες να πάνε στο γήπεδο και μετά στην αλάνα να παίξουν μπάλα, έτσι και οι πραγματικά μεγάλες μπάντες θα κάνουν τους νέους να πιάσουν τη κιθάρα και αρχίσουν να «ροκάρουν».

Σήμερα το ρόλο του «μουσικού κράχτη» φαίνεται ότι τον παίζουν οι διαφημίσεις, τα video στο youtube, τα torrents, οι συλλογές άλλων στο iTunes (ή σε παρόμοια players), τα Social Media, τα σχόλια στα μουσικά forums, και η γενικότερη κουλτούρα που προάγεται μέσα από τη χρήση του Internet. Ο έντυπος τύπος πεθαίνει, το δισκοπωλείο έχει πεθάνει επίσης, οι μουσικές ραδιοφωνικές εκπομπές έχουν πεθάνει προ πολλού (εκτός από 2-3 που πρέπει να ψάξεις να τις βρεις), το ίδιο και οι τηλεοπτικές μουσικές εκπομπές (Το Mtv το θεωρώ απαράδεκτο. Επίσης δε προάγει καθόλου τη μουσική. Είναι πλέον Reality Channel, και κανείς δε στεναχωριέται)

Το γεγονός ότι όλη η πληροφόρηση για τη μουσική έρχεται μέσα από το Internet είναι πολύ σημαντικό. Είναι σημαντικό γιατί το internet έχει μια απίστευτη ικανότητα να απομυθοποιεί τα πάντα.

Είναι προφανές πως τα μεγάλα συγκροτήματα υπήρχαν (εκτός των άλλων) και γιατί βασίζονταν σε ένα μύθο γύρω από το όνομά τους. Άκουγες τους Led Zeppelin άλλα δεν μπορούσες να τους δεις. Περίμενες όταν και αν το αγαπημένο σου περιοδικό θα κάνει κάποιο αφιέρωμα. Μέσα σου μεγάλωνε ένας μύθος. Όχι ότι το συγκρότημα δεν ήταν μεγάλο από μόνο του, άλλα η αναμονή του νέου δίσκου, της απουσίας νέων πληροφοριών, ειδήσεων, κλπ το έκανε μέσα στο μυαλό ακόμα μεγαλύτερο. Υπήρχε κάτι μαγικό. Και μόνο που οι μισοί Έλληνες έχουν προσπαθήσει να παίξουν το Hotel California ανάποδα στο πικ-απ για να ακούσουν το σατανά να μιλάει, αυτό σημαίνει πολλά.

Το Internet κατάφερε να σκοτώσει όλη αυτή τη μυθολογία. Η υπερέκθεση και η συνεχής και εύκολη παροχή πληροφοριών και ειδήσεων σκότωσε τα μεγάλα συγκροτήματα. Σκότωσε το μύθο. Πλέον η μουσική δεν είναι το ίδιο μαγική. Είναι εντελώς Visual και με το ένα πόδι στην περιοχή των Reality Show. Η διαφορά της Lady Gaga από τη Madonna είναι ακριβώς αυτή. Η Lady Gaga κατάφερε να γίνει Pop Icon όντας μικρότερη καλλιτεχνικά από τη Madonna χρησιμοποιώντας Visually Provocative στοιχεία, και έντονη Real-Time δραστηριότητα. Όχι ότι η Madonna δεν υπέπεσε σε τέτοιου είδους μαρκετίστικες δραστηριότητες άλλα σε πολύ μικρότερο βαθμό και σε μια εποχή που το Provocative ήταν κατακριτέο και ενδεχομένως αρνητικό για τη δημοτικότητα. Σήμερα το provocative είναι αναγκαίο για να γίνεις Pop Icon σε μια κοινωνία που έχει εθιστεί στην υπερέκθεση σε πληροφορία.

Το Happening και το 7+7

Προ internet θυμάμαι να περιμένω πως και πως να έρθει το Σάββατο.

Μέσα στη βδομάδα ακούγαμε όλες τις πειρατικές ραδιοφωνικές εκπομπές, είχαμε παρακολουθήσει με αγωνία το Μουσικόραμα και είχαμε ξεφυλλίσει το αγαπημένο μας Ποπ+Ροκ.

Το Σάββατο ήταν μια μαγική ημέρα. Παίρναμε το λεωφορείο και κατεβαίναμε στην Ακαδημίας. Ανηφορίζαμε για λίγο την Χαριλάου Τρικούπη και μπαίναμε στο Happening. Το Happening ήταν κάποτε το πιο «in» δισκάδικο της Αθήνας. Εκεί αράζαμε για τουλάχιστον δυο ώρες ψαχουλεύοντας δίσκους, ψάχνοντας για καινούργια ακούσματα κρίνοντας από το εξώφυλλο, τις κριτικές από περιοδικά και φίλους καθώς και την εταιρεία διανομής ή/και τον παραγωγό (αγαπημένες εταιρείες διανομής τότε η 4AD, η Island, η XL Recordings κλπ). Μόνο αν ήμασταν τυχεροί και δεν είχε πολύ κόσμο μπορεί ο δισκοπώλης να μας άφηνε να ακούσουμε μερικά τραγούδια στο πικ-απ του, όπου μαζί με τους δίσκους που αγοράζαμε μας πρότεινε και κανά δυο άλλους (κάτι σαν το «people who bought this, also bought that» που λέει και το Amazon.)

Φεύγοντας από το Happening, κατηφορίζαμε με τον ηλεκτρικό προς το Μοναστηράκι για να μπούμε στο 7+7 (εφτά συν εφτά). Λίγο πιο underground μαγαζί άλλα με τεράστια εμπειρία στην κλασική Rock σκηνή. Φεύγοντας και από κει συνήθως πηγαίναμε για ένα καφέ κάπου στο Μοναστηράκι, όπου σχεδόν πάντα ανοίγαμε τους δίσκους για να δούμε το εσώφυλλο και να τους αναλύσουμε σχετικά.

Κατά το μεσημέρι επέστρεφα σπίτι μου. Και εκεί ξεκινούσε το δεύτερο ημίχρονο. Έβαζα ένα ένα τα βινύλια στο πικ-απ, ξάπλωνα στο κρεβάτι και έκανα κάτι που λάτρευα και πλέον δεν κάνω. Άκουγα όλους τους δίσκους από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να κάνω τίποτα ενδιάμεσα. Ίσως να διάβαζα τους στίχους (αν είχε). Τίποτα άλλο. Το απόγευμα έπεφταν τα σχετικά τηλεφωνήματα για να συζητήσουμε ποιος δίσκος μας άρεσε περισσότερο κλπ και κάπως έτσι περνούσε μια ολόκληρη μέρα αφιερωμένη στη μουσική. Αφιερωμένη στο αγαπημένο μας χόμπι.

και το iTunes

Αντίθετα σήμερα δεν το κάνω αυτό, και αμφιβάλλω αν γνωρίζω κάποιον (μικρό ή μεγάλο) που να το κάνει. Συνήθως η μουσική συνοδεύει την πλοήγηση στο Internet, το περπάτημα στο δρόμο, το τρέξιμο στο πάρκο, το διάβασμα κάποιου βιβλίου. Γενικά, συνοδεύει και δεν πρωταγωνιστεί.

Το iTunes είναι ένα τέτοιο σύγχρονο ηλεκτρονικό παντοπωλείο. Σίγουρα πιο εκλεπτυσμένο και σίγουρα το καλύτερο μέρος που μπορεί να βρεθεί ένας καλλιτέχνης. Ο Steve Jobs αγαπούσε τη μουσική (όχι απλώς την αγαπούσε, τη λάτρευε) και σε αυτό ακριβώς το γεγονός το iTunes οφείλει την επιτυχία του. Αν και προσωπικά δεν μου αρέσει, αναγνωρίζω πως ένας σύγχρονος μουσικόφιλος μπορεί να το κάνει άνετα το δικό του στέκι, όπως κάποτε ήταν για μας το Happening η το 7+7.  Αυτό δεν με πειράζει. Όμως δεν παύει να συνοδεύει τη καθημερινότητα μας (για παράδειγμα εγώ πλέον ακούω το 99% της μουσικής δουλεύοντας στον υπολογιστή ή σερφάροντας, δηλαδή κάνοντας κάτι άλλο).

Εν κατακλείδι

Δυστυχώς η μουσική (ως μορφή τέχνης) έχει, σε μεγάλο βαθμό, χάσει την αντισυμβατικότητά της. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι η Rock (ως σημαιοφόρος της αντισυμβατικότητας) έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια. Από την άλλη τα μεγάλα Rock συγκροτήματα/καλλιτέχνες που λειτουργούσαν ως κράχτες με τέτοιον τρόπο που να κάνουν τους περισσότερους νέους να ασχοληθούν με τη μουσική και να πολιτικοποιηθούν, πλέον δεν υπάρχουν. Δεν είμαι κοινωνιολόγος για να εντοπίσω όλες τις πτυχές. Όμως είμαι σίγουρος ότι η τεράστια διάδοση του Internet έχει βάλει για τα καλά το χεράκι της.

Είναι άδικο να μην αναφέρω πως μετά το τέλος της δεκαετίας του 90 έχουν γεννηθεί πολλά σημαντικά άλλα μικρά συγκροτήματα. Όμως, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό είναι κάτι που η ίδια η μουσική βιομηχανία το γέννησε ή δημιουργήθηκε από την αδυναμία των μουσικόφιλων να ταυτιστούν με κάποιον συγκεκριμένο μουσικό. Είτε γιατί αφιερώνουν πολύ λιγότερο χρόνο σε πολύ περισσότερους καλλιτέχνες, είτε γιατί πλέον η μουσική σαν τέχνη δεν έχει την ίδια σημασία με παλιότερα. Προσωπικά θεωρώ πως το MTV έχει παίξει ένα σημαντικό ρόλο στη σύνδεση της μουσικής με το θέαμα, σε βαθμό που να βάζει τη μουσική και τον καλλιτέχνη σε δεύτερο ρόλο.

UPDATE: Ενώ το κείμενο δημοσιεύτηκε σήμερα, 19 Σεπτεμβρίου 2012, το WordPress θεωρεί ότι ημερομηνία δημοσίευσης είναι η 20 Ιανουαρίου 2012 (τότε που γράφτηκε το πρώτο draft). Δυστυχώς όμως όταν αλλάζω ημερομηνία δημοσίευσης μου αλλάζει και το permalink (why?), το οποίο ήδη έχω στείλει σε FB, twitter, g+,  και έτσι από μια ιδιοτροπία του WP το κείμενο θα έχει μια ζωή λάθος ημερομηνία.
Κατηγορίες:Μουσική, Life Ετικέτες:, ,