Αρχείο

Archive for the ‘Linux’ Category

Linux Mint Maya Cinnamon

Νοέμβριος 10, 2012 Σχολιάστε

Η αγάπη μου για το Linux είναι γνωστή εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πρόσφατα έκανα μια αναβάθμιση στο λειτουργικό και αγόρασα μεταξύ άλλων και έναν SSD δίσκο. Τον Vertex 4 256ΜΒ από την OCZ. Ένας καταπλητικός δίσκος που με κάνει κάθε φορά που μπαίνω σε υπολογιστή με HD να κλαίω και να μονολογώ «Πως ζούσα τόσο καιρό χωρίς SSD».

Τέλος πάντων αφού έκανα backup τα πάντα είπα να δοκιμάσω το Ubuntu 12.10 με clean install. Μπήκε σφαίρα. Έκανε boot σε 9 δευτερόλεπτα από τον GRUB και μετά. Δυστυχώς όμως απογοητεύτηκα εις τριπλούν. (1) Το Unity το οποίο δεν με εντυπωσίασε ποτέ σε κάθε αναζήτηση φέρνει αποτελέσματα από την Amazon. Υπάρχει τρόπος να βγουν με τη χρήση του CLI άλλα η απογήτευση μου ήταν ήδη μεγάλη. (2) Οι ανοιχτοί drivers για την AMD στη δικιά μου κάρτα (Radeon HD 4870) έκαναν το ανεμιστηράκι της GPU να δουλεύει στο μαξιμουμ κάνοντας τον υπολογιστή μου αδύνατο να εργαστεί κάποιος λόγω του θορύβου. (3) Για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να εγκαταστήσω fonts (έχω μερικές απαιτήσεις σε συγκεκριμένα fonts που θέλω). Γενικά όμως το Unity δεν μου άρεσε οπότε η απόφαση ήταν να πάω στο Fedora 17 που τόσο έχω αγαπήσει.

Δυστυχώς όμως για κάποιον λόγο δεν δούλευε σωστά. Και εκεί το ανεμιστηράκι δούλευε στο μαξιμουμ συνεχώς. Άλλα δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Είχα γενικότερα προβλήματα. Τις περισσότερες φορές απλά πάγωνε ο υπολογιστής. Και εκεί μάλλον φταίνε οι open drivers για AMD. Δεν το γνωρίζω, το λέω από εμπειρία.

Μετά τη δεύτερη προσπάθεια είπα να κάνω την τρίτη μου επιλογή που ήταν το Mint 13 με Cinnamon. Μπήκε εύκολα. Πάλι το ανεμιστηράκι μου δούλευε στο max. Φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα με τον open source driver για την κάρτα μου (ATI Radeon HD 4870) οπότε έπρεπε να τους απεγκαταστήσω και να βάλω τους official. Ευτυχώς, με  αυτόν τον οδηγό (υπάρχει και αυτός που βρήκα αργότερα) όλα παίζουν μια χαρά. Το Cinnamon είναι φανταστικά απλό και όμορφο. Υπάρχουν τα βασικά εφέ ενός μοντέρνου λειτουργικού. Έβαλα και ένα όμορφο conky configuration από εδώ και τέλος ένα φανταστικό weather plugin στο cinnamon task bar από εδώ.

Μέσα σε ένα πρωινό είχα στήσει τα virtual envs και τα public-private keys εγκατέστησα και το Ubuntu One. Και μαζί με το Dropbox που πλέον έχω παντρευτεί κανονικά κάνουν ένα φανταστικό συνδυασμό.

Το πακετάκι όλο αυτό εμπλουτίζεται αφάνταστα από τον SSD μου που πραγματικά «τα σπάει» (την μισώ αυτήν την έκφραση άλλα στην περίπτωση μου δεν υπάρχει καλύτερη). Ο SSD με το Mint στα 64bit σπάει όλα τα κοντέρ. Όλα τα προγράμματα ανοίγουν εν ριπή οφθαλμού. Για παράδειγμα τo import της MySQL βάσης που στα Windows με HD έκανε γύρω στα 30-40 δεύτερα (είναι γύρω στα 15ΜΒ) τώρα παίρνει 2 δευτερόλεπτα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως γίνεται όλα να γίνονται τόσο γρήγορα. Και όμως γίνεται. Και είναι απίστευτο.

Για παράδειγμα πλέον δεν χρειάζεται να κάνω suspend. Το shut-down / start-up είναι πλέον το ίδιο γρήγορο… 🙂

Υπάρχει αυτό το φανταστικό εργαλείο που λέγεται synapse.

Ορίστε 2 οδηγοί για το post-installation του Mint. Εδώ και εδώ.

Εντάξει, τα προβληματάκια του τα έχει. Για παράδειγμα ένα προβληματάκι με το Compiz και τους Catalyst (πάλι αυτοί) δεν με αφήνει να πάρω screenshot. Άγνωστο γιατί. Όμως όλα αυτά δεν είναι deal breakers.

Τέλος, να πω πως επιμένω στια απόψεις μου ότι το 90% των διανομών του Linux πρέπει να καταργηθεί και να δοθεί βάση σε 2-3 που θα δουλέουν όμως άψογα out-of-the-box. Και φαίνεται να συμφωνεί και ο Δημήτρης Καλαμάρας του Linux Inside. Επιμένω πως δεν είναι κάτι κακό και ειδικά τώρα που η πληροφορική αλλάζει με το ‘Touch‘, είναι μια καλή ευκαιρία που η κοινότητα πρέπει να εκμεταλλευτεί.

Advertisements
Κατηγορίες:Life, Linux, OpenSource, Technology Ετικέτες: , , , , , , ,

Tipleaders 2η Γενιά, και τα σχετικά συμπεράσματα

Οκτώβριος 20, 2012 Σχολιάστε

Πέρασαν αρκετοί μήνες από τότε που σηκώσαμε την πρώτη έκδοση του Tipleaders. Το tipleaders.com είναι μια ανταποδοτική κοινότητα χρηστών που ασχολούνται με το στοιχηματισμό. Προσφέρει στοιχηματικές προτάσεις και τις αξιολογεί βάσει των ικανοτήτων του παίχτη.

Credits

Από χθες το Tipleaders άλλαξε σελίδα. Ενώ παλιότερα η υπηρεσία ήταν κυρίως συνδρομητική από χθες η ανταμοιβή των παικτών βασίζεται σε credits τα οποία τους δίνουν άλλοι παίκτες. Δηλαδή οι στοιχηματικές συμβουλές ενός καταταγμένου παίχτη είναι κρυμμένες για τους παίχτες που έχουν καταταχτεί σε χαμηλότερη βαθμίδα από ότι εκείνος. Για να τις «ανοίξουν» θα πρέπει να του μεταφέρουν κάποια από τα δικά τους credits. Τα credits αγοράζονται από εμάς και τα κερδισμένα credits μπορούν να ανταλαχτούν με χρήματα σε αναλογία 3/1 (δηλαδή τα 3 credits κοστίζουν $1).

Προς το παρόν το νέο σύστημα ανταποδοτικότητας φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα.

Τι μάθαμε μέχρι τώρα

Πέρα από το πως λειτουργεί η υπηρεσία θα ήθελα να μοιραστώ κάποια πράγματα σχετικά με τις εμπειρίες που αποκόμισα τους τελευταίους μήνες.

Αρχικά όμως οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο περιοδικό Linux Inside που στο τεύχος #10 έκανε μια σχετικά εκτενής αναφορά στην υπηρεσία μας και στη σχέση μας με το ανοιχτό λογισμικό. Να το διαβάσετε! 🙂

Βέβαια, διαβάζοντας το Editorial του Δ. Καλαμαρά δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι έλεγα περίπου τα ίδια πριν από 3 χρόνια ακριβώς. Χαίρομαι που ο Δημήτρης (που εκτιμώ τη δουλειά του πάρα πολύ) συμφωνεί μαζί μου. 🙂

Στο ζουμί τώρα.

Αυτούς τους 4-5 μήνες λειτουργίας του Tipleaders έβγαλα κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα για το πως λειτουργεί μια web υπηρεσία και ποια τα constraints της.

  • Πλέον είμαι σίγουρος πως οι μηνιαίες καταβολές εισφορών (συνδρομές) είναι μια επιλογή που εμπεριέχει αρκετά μεγάλο ρίσκο. Ακόμα και εμείς που ζητούσαμε συνδρομή από τα μέλη μας δε θέλαμε να δώσουμε συνδρομή σε έναν payment gateway και παραμείναμε στην PayPal γιατί ήταν η μόνη που προσέφερε δωρεάν υπηρεσία για recurring payments (συνδρομές) χωρίς η ίδια να ζητάει συνδρομή. Εκεί αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Φαίνεται πως η καλύτερη αμοιβή για παροχή υπηρεσιών είναι μέσω προμήθειας. Δεν θα το συνιστούσα εκτός αν η παρεχόμενη υπηρεσία είναι super-wow.
  • Όταν έχεις μια υπηρεσία που απευθύνεται σε μεγάλο αριθμό χρηστών και προσφέρει ανταποδοτικές υπηρεσίες με περιεχόμενο που εξαρτάται από διαφορετικούς παρόχους τότε δεν υπάρχουν σαββατοκύριακα και αργίες. Τα ξενύχτια είναι συνεχόμενα. Ειδικά αν κάνεις και άλλη δουλειά ενδιάμεσα (όπως εμείς). Ευτυχώς ή δυστυχώς καταλήγουμε να δουλεύουμε 12-15 ώρες την ημέρα σε καθημερινή βάση (ΣΚ και αργίες συμπεριλαμβανομένου).
  • Βασικότατος παράγοντες επιτυχίας μιας εφαρμογής ή μιας υπηρεσίας είναι το testing. Είναι απαραίτητο. Νομίζω στην Ελλάδα (τουλάχιστον εκεί που έχω εργαστεί) φαίνεται να το παραμερίζουν. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει πάντα να υπάρχει μια ομάδα τεστερς σε κάθε επιχείρηση που θέλει να τη σέβονται. Ωραίο και αγαπημένο το Unit Testing άλλα δυστυχώς δεν φτάνει. Το Tipleaders είναι μια διαδικτυακή υπηρεσία με σύνθετη δομή βάσης, και πολλά σκριπτάκια να τρέχουν στο background που περνάνε αγώνες και αποτελέσματα να κατατάσσουν τους παίχτες και να μοιράζουν κέρδη.
  • Οι χρήστες αγαπάνε τις υπηρεσίες που απαντάνε άνθρωποι πίσω από τα e-mails και όχι σκριπτάκια.
  • Είναι δύσκολο οι χρήστες να σου δώσουν το κανονικό τους e-mail. Συνήθως δίνουν τα δευτερότριτα και κάποια στιγμή θα πρέπει να τους κάνεις engage ώστε να δώσουν το βασικό τους e-mail. Μέχρι να γίνει αυτό όμως πρέπει να φτύσεις αίμα.
  • Δυστυχώς το spamming είναι αναγκαίο. Η σημερινή καθημερινότητα είναι πολύπλοκη. Οι άνθρωποι έχουν ζωές και προβλήματα. Είναι πολύ εύκολο να ξεχάσουν την υπηρεσία σου. Ένα ευγενικό spamming είναι δυστυχώς αναγκαίο. Εμείς τα e-mails δε τα δίνουμε σε τρίτους και προσπαθούμε να στέλνουμε μαζικά μόνο όταν έχουμε κάτι να πούμε.
  • Οι χρήστες βαριούνται εύκολα. Ένα συνεχόμενο iteration είναι αναγκαίο.
  • Οι διαφημίσεις στο Facebook είναι 2-3 φορές πάνω από το κόστος της google και προσφέρουν 2-3 φορές χειρότερα αποτελέσματα… go figure.
  • Το να βρεις payment gateway / processor που να παίζει στην Ευρώπη φαίνεται πολύ δύσκολο. Πρόσφατα η Brain Tree άνοιξε και στην Ευρωπαική αγορά άλλα ακόμα δεν έχουν απαντήσει στην αίτησή μου για δημιουργία λογαριασμού. Ίσως να φταίει το ότι προσφέρουμε στοιχηματική υπηρεσία. Μια άλλη προσπάθεια που μου αρέσει είναι το ZooZ, μόνο που το documentation είναι λίγο φτωχότερο, όμως νομίζω πως αξίζει τον κόπο και θα κάνουμε μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε λογαριασμό και εκεί.
  • Είναι δύσκολο να πάρεις feedback από τους χρήστες. Όσο εύκολη και αν είναι η διαδικασία. Δυστυχώς τα περισσότερα πράγματα θα πρέπει να τα καταλάβεις μόνος σου

Για να μη γίνει εντελώς σεντόνι το κείμενο θα σταματήσω εδώ. Περάστε μια βόλτα από το Tipleaders και πείτε μας τη γνώμη σας.

iPad: a tablet for the masses

Φεβρουαρίου 1, 2010 4 Σχόλια

Apple iPadΈχω διαβάσει σχεδόν όλα τα σχόλια που έχουν γραφτεί για το iPad (όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι). Ειδικά τις πρώτες μέρες παρατήρησα μια παγωμάρα και ένα σκεπτικισμό, όχι χωρίς λόγο όμως. Όλος αυτός ο προβληματισμός που ακολούθησε την ομιλία του Steve Jobs προέρχεται κυρίως από το τεράστιο hype που έχει δημιουργήσει το momentum της Apple. Όντας χρήστης του iPhone, developer, άλλα και εκπαιδευτή πληροφορικής σε τμήματα πιστοποίησης για ενηλίκους μπορώ να πω με περίσσια σιγουριά ότι το iPad είναι το καλύτερο πράγμα που έχει συμβεί στον κόσμο της πληροφορικής τα τελευταία χρόνια.

Ακούγεται βαρύ, άλλα εξηγούμαι.

Όπως προείπα συχνά πυκνά τις βραδινές μου ώρες τις σπαταλώ προσπαθώντας να μάθω τα βασικά της πληροφορικής σε ενηλίκους (συνήθως άνω των 25 ετών). Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν συνεχή επαφή με κάποιον υπολογιστή (προσδοκούν όμως). Πόσο μάλλον με το διαδίκτυο ή κάποιο πρόγραμμα office. Έχω παρατηρήσει πως πράγματα που σε μένα μου φαίνονται πολύ απλά και εύπεπτα, σε αυτούς τους ανθρώπους φαίνονται πραγματικός Γολγοθάς.

Για παράδειγμα υπάρχουν 3 διαφορετικά κλικ με το ποντίκι το καθένα με τις ιδιαιτερότητές του. Το απλό κλικ που είτε μας επιτρέπει να πατήσουμε κάποιο button/menu item, είτε απλά επιλέγει κάποιο εικονίδιο, το δεξί κλικ που εμφανίζει κάθε φορά ένα διαφορετικό μενού (context sensitive), και το διπλό κλικ που σε φακέλους, αρχεία και shortcuts, επιλέγει την default ενέργεια (συνήθως το «open»). Όλη αυτή η φιλοσοφία πίσω από το πιο βασικό εργαλείο της πληροφορικής (το ποντίκι) είναι αδύνατον να την κατανοήσει ένας ενήλικας που σιγά σιγά παίρνει το βάπτισμα του πυρός.  Και δεν είναι μόνο αυτό. Για παράδειγμα το γεγονός οτι για όλες τις διαδικασίες (π.χ. δημιουργία φακέλου) υπάρχουν πολλοί τρόποι είναι επίσης κάτι που ένας ενήλικος αδυνατεί να δεχθεί εύκολα.Υπάρχουν «μαθητές» που παίρνουν το πτυχίο της πιστοποίησης (ακόμα και MS Access) και δεν έχουν κατανοήσει τα βασικά της χρήσης των υπολογιστών. Μιλάμε για απλή καθημερινή χρήση.

Η πληροφορική είναι σύνθετη. Και όπως λέω στους «μαθητές» μου, αν δεν έχεις κίνητρο δεν την μαθαίνεις ποτέ, και αν τη μάθεις θα πρέπει να ασχολείσαι συνεχώς γιατί τα πάντα αλλάζουν γρήγορα (δεν είναι όπως το ποδήλατο ή το αμάξι λόγου χάρη). Έμαθες το office 2002/2003; Αγόρασες καινούργιο υπολογιστή και ήρθε ο ξάδερφος να σου «περάσει» το καινούργιο office; Την πάτησες.

Που θέλω να καταλήξω; Στο ότι το iPad διορθώνει όλα αυτά τα προβλήματα. Επαναφέρει το «Intuitive» δίπλα από τη λέξη «Interface». Κάτι που δεν έκανε πότε η Microsoft και δυστυχώς ούτε και το Linux (που κακώς προσπάθησε να «δανειστεί» ιδέες από τα Windows). Ακόμα και το γεγονός οτι δεν κάνει multitasking είναι για καλό. Με αυτό τον τρόπο προστατεύει το iPad από κακοδιαχείριση με αρνητικά αποτελέσματα στην τελική εμπειρία χρήσης. Το iPad απευθύνεται σε όλον το κόσμο και επαναπροσδιορίζει το Interface. Φέρνει με άνεση τον υπολογιστή κοντά στον μέσο χρήστη. Δίνει έμφαση στο τι μπορείς να κάνεις και όχι στο πως. Δίνει έναν εξαιρετικό καμβά στους προγραμματιστές να ζωγραφίσουν και να δημιουργήσουν νέες εξαιρετικές εφαρμογές. Είναι η επιτομή του Less is More, και έτσι πρέπει να είναι. Είμαι σίγουρος για την επιτυχία του iPad. Ακόμα και αν δεν πετύχει, τότε θα έχει θέσει τις βάσεις για το μέλλον τις πληροφορικής γενικότερα. Μιας πληροφορικής που τα πάντα θα είναι πιο εύκολα, πιο λειτουργικά, πιο αποδοτικά και πιο ευχάριστα στη χρήση.

iPad, καλώς ήρθες!

Κατηγορίες:Linux, Technology

Η ελληνική παιδεία δε χρειάζεται περισσότερα λεφτά (για να γίνει καλύτερη)

Σεπτεμβρίου 29, 2009 4 Σχόλια

Σε κάθε εκλογές ακούω με προσοχή τις δηλώσεις των πολιτικών πως θα δώσουν περισσότερο ποσοστό του ΑΕΠ για την παιδεία (που τελικά ποτέ δε δίνουν). Θεωρώ πως υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούμε να διορθώσουμε χωρίς να δαπανηθεί δραχμή παραπάνω. Οι βελτιώσεις αφορούν τους βασικούς άξονες τις ελληνικής παιδείας (περισσότερα για αυτό σε λίγο). Είναι γνωστό ότι τα σχολεία είναι βαρετά. Δεν προσφέρουν τίποτα στους μαθητές. Οι καθηγητές βαριούνται, επίσης. Τα βιβλία είναι βαρετά (αν και γίνεται προσπάθεια να εξελιχθούν, άλλα παραμένουν βαρετά και τις περισσότερες φορές άχρηστα). Τα σχολικά συγκροτήματα παραπαίουν υπό το βάρος της κακοδιαχείρισης, ενώ τα περισσότερα από αυτά ενδεχομένως να έχουν ακόμα αμίαντο. Ναι, για όλα αυτά χρειάζονται περισσότερα λεφτά. Πιστεύω όμως πως μερικά αρχικά βήματα μπορούν να γίνουν χωρίς κόστος και με πολύ καλά αποτελέσματα.

Οι βασικοί άξονες τους οποίους ανέφερα πριν είναι οι εξής:

  • Άθληση – Διατροφή
  • Μάθηση
  • Κοινωνική Παιδεία

Οι οποίοι προκύπτουν καθαρά από δικές μου σκέψεις και όχι από κάποιο επιστημονικό έγγραφο, και εξηγώ χωρίς να μακρηγορώ.

Άθληση – Διατροφή

Για κάποιον περίεργο λόγο τα περισσότερα κυλικεία που ακούω φέρνουν τα πιο ανθυγιεινά προϊόντα παρόλα που υπάρχει θεσμικό πλαίσιο και μάλιστα πολύ συγκεκριμένο για το τι φαγητά /ποτά θα προσφέρει ο κυλικειάρχης. Σχεδόν κανείς διευθυντής δε φροντίζει τα φαγητά / ποτά που προσφέρονται στο σχολείο να μην είναι τα γνωστά ανθυγιεινά. Αδιαφορούν ή προσπαθούν να τα έχουν καλά με τον κυλικειάρχη (δεν εξηγείται αλλιώς). Πρόσφατα άκουσα για ένα δημοτικό στους Αγίους Αναργύρους (Αττικής – πρώην γειτονιά) που ο διευθυντής είναι αφοσιωμένος στην καλή διατροφή και απαιτεί και το κυλικείο να φέρνει τα προβλεπόμενα. Αυτά είναι (μεταξύ άλλων): Σπανακόπιτα, τυρόπιτα, φρέσκα φρούτα και φρέσκο χυμό πορτοκάλι. Όχι τσίχλες, όχι αλλαντικά, όχι αναψυκτικά. Και μάλιστα ο κυλικειάρχης έχει το ίδιο ακριβώς κέρδος  με πριν που πρόσφερε τα μη προβλεπόμενα. Να κάτι που μπορεί να αλλάξει χωρίς κόστος. Ο Jamie Oliver έχει αποδείξει ότι η υγιεινή διατροφή παίζει θετικό ρόλο στη απόδοση του μαθητή. Αν αυτό δουλέψει τότε μπορούμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα (δίνοντας λεφτά για in school εστιατόρια με υγιεινό καθημερινό πρόγραμμα διατροφής που θα επιβλέπει ειδικός διατροφολόγος)

Όσον αφορά στην άθληση, οι γυμναστές κατ’ αρχήν θα πρέπει να σταματήσουν κάποια στιγμή να προπονούν τα παιδιά για τις παρελάσεις (πότε θα καταργηθούν επιτέλους;). Έτσι χάνονται 2 μήνες ουσιαστικότερης άθλησης. Θα μπορούν π.χ. να οργανώνουν τοπικά πρωταθλήματα από διάφορα σπορ (όχι μόνο ποδόσφαιρο η μπάσκετ) στα οποία οι νικητές θα μπορούν να επιβραβεύονται με κάποιον τρόπο (ας είναι και ιδιότης ο χορηγός. Ας κερδίσουν όλοι αθλητικά είδη από το Intersport… τόσο κακό είναι επιτέλους;). Γενικά οι γυμναστές θα πρέπει να αναλάβουν έναν πιο ενεργό ρόλο και όχι μόνο να διοργανώνουν τις παρελάσεις και τις σχολικές εορτές. Για παράδειγμα θα μπορούν μια μέρα το μήνα να οργανώνουν κάποια ημερήσια εκδρομή για trekking σε κάποιο κοντινό βουνό.

Μάθηση

Εδώ τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν κάπως. Γνωρίζω (δυστυχώς όμως δεν μπόρεσα να βρω το σχετικό λινκ) πως περίπου 15,000 με 20,000 από τους περίπου 120,000 εκπαιδευτικούς είναι ανενεργοί για διάφορους λόγους (π.χ. χρόνια προβλήματα υγείας). Ας αδειάσουν οι θέσεις που καταλαμβάνουν και στη θέση τους ας έρθουν πιο νέοι με φρέσκες ιδέες. Όχι όμως στις ίδιες ειδικότητες. Θα πρέπει οπωσδήποτε τα σχολεία να στελεχωθούν με ψυχοπαιδαγωγούς – κοινωνικούς λειτουργούς, σύμβουλους επαγγελματικής αποκατάστασης και οικονομικούς διευθυντές. Όχι για κάθε σχολείο. Μπορεί να είναι ένας για κάθε (και μέχρι) 5 σχολεία και θα επισκέπτεται ένα σχολείο κάθε μέρα. Όπου θα έχει τις μισές ώρες μάθημα και τις άλλες μισές ώρες γραφείου για να μπορεί να μιλάει με μαθητές που τον προσεγγίζουν. Όσον αφορά τους οικονομικούς διευθυντές (managers) θα αναλάβουν την οικονομική διαχείριση αφήνοντας στους διευθυντές το έργο της εκπαίδευσης. Σε όλες τις προηγμένες χώρες ο διευθυντής αναλαμβάνει τον ρόλο του εκπαιδευτικού ηγέτη του σχολείου. Το σχολείο είναι η ψυχή και η καρδιά του διευθυντή. Στην Ελλάδα ο διευθυντής είναι γραμματέας πολυτελείας. Οι παιδοψυχολόγοι – κοινωνικοί λειτουργοί θα αναλάβουν και ρόλο της εσωτερική επιμόρφωσης, επιμορφώνοντας τους εκπαιδευτικούς για τα δύσκολα προβλήματα και πως θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν. Τέλος ο σύμβουλος επαγγελματικής αποκατάστασης θα φροντίζει να βοηθάει τα παιδιά να βρουν τι τους αρέσει και τι επιλογές έχουν. Θα χρειαστεί να φέρνει τα παιδιά κοντά με ανθρώπους που βρίσκονται ήδη στην παραγωγή όπου αυτό είναι εφικτό (σίγουρα π.χ. αυτό είναι ανέφικτο σε σχολεία εντελώς απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα).

Τέλος θα πρέπει να φροντίσουν να επιμορφώσουν τους εκπαιδευτικούς με δωρεάν προγράμματα εσωτερικής επιμόρφωσης (που θα μοριοδοτούνται όμως) ώστε να καταλάβουν επιτέλους τι πάει στραβά με την ελληνική εκπαίδευση και οι μαθητές βαριούνται τόσο πολύ. Μπορεί να βοηθούσε λίγο αν αποδεσμευόταν η 2βάθμια από την 3βάθμια εκπαίδευση.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Τα παιδιά βαριούνται στο σχολείο. Ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά και η παιδεία έχει μείνει απαράλλαχτη τα τελευταία 50 χρόνια. Πρόκειται για την ίδια καθ’ έδρας διδασκαλία. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι τα παιδιά μαθαίνουν στο σπίτι, με τους φίλους τους, στον υπολογιστής και στην τηλεόραση (δυστυχώς) περισσότερα πράγματα από οτι στο σχολείο. Το σχολείο θα πρέπει να αλλάξει χαρακτήρα και να προσφέρει πράγματα που τα παιδιά δεν μπορούν να βρουν έξω απο αυτό. Να αναπτύξει δεξιότητες και αρετές που είναι πολύ βασικές για την κοινωνία μας. Να τους δώσει τα εργαλεία και τα εφόδια για μια ολόκληρη ζωή. Κοινωνικότητα, ομαδικότητα, μεθοδικότητα, κριτική σκέψη, δημιουργικότητα, οργάνωσηαυτοπειθαρχία, πνευματική καλλιέργεια, και το κυριότερο: Να μάθουν πως να μαθαίνουν. Έτσι ποτέ δε θα σταματήσουν να αφομοιώνουν γνώσεις γιατί το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή η ίδια. Όλα τα παραπάνω είναι πράγματα που το σχολείο αυτή τη στιγμή δεν μαθαίνει στα παιδιά και για όλα τα παραπάνω είμαι σίγουρος ότι δεν χρειάζονται πολλά λεφτά. Χρειάζονται στόχοι, ένα καλό πρόγραμμα σπουδών, εκπαιδευτική ευελιξία και ένα συμπαγές και δίκαιο σύστημα αξιολόγησης το οποίο προφανώς και δεν θα τιμωρεί, άλλα θα επιμορφώνει όπου χρειάζεται. Για να γίνουν τα παραπάνω χρειάζονται ικανούς ανθρώπους (=αξιοκρατία) σε υψηλά κλιμάκια (π.χ. Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) και σίγουρα όχι λεφτά.

Κοινωνική Παιδεία

Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα του Αριστοτέλη ήταν για το αν η παιδεία πρέπει να δημιουργεί ικανούς πνευματικά πολίτες ή ηθικούς και κοινωνικά ενεργούς πολίτες. Από προσωπικές εμπειρίες θεωρώ πως στην Ελλάδα (του σήμερα) δε συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Τα σχολεία είναι απλά parking παιδιών. Παρόλα αυτά όμως αν φανταστούμε ότι , τελικά ναι, τα παιδιά καλλιεργούνται πνευματικά ίσως θα θέλαμε να ανεβάσουμε και τον δείκτη την κοινωνικής εκπαίδευσης. Αυτό μπορεί να γίνει αν τα σχολεία αρχίσουν να συμμετέχουν ενεργά σε προγράμματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Θεωρώ ότι η κοινωνική ευαισθησία περνάει μέσα από την οικολογική ευαισθησία. Η Ευρωπαϊκή ένωση δίνει πολλά λεφτά για τέτοια προγράμματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να επενδυθούν σωστά. Για παράδειγμα θα μπορούσε η δεντροφύτευση να γίνεται από τα κατά τόπους σχολεία μια φορά το μήνα. Λεφτά για δέντρα ας δώσουν ιδιωτικοί φορείς. Δεν είναι κακό να πούμε ότι ο Κωτσόβολος του δήμου πρόσφερε 10,000 δενδρύλια για δεντροφύτευση στην τάδε καμμένη πλαγιά. Ακούγεται αστείο, άλλα το πρόβλημα είναι πως για μερικούς μονολιθικούς (ή παλαιολιθικούς καλύτερα) χαρακτήρες ακούγεται σατανικό. Δεν είναι όμως έτσι. Εφόσον είπαμε πως δεν χρειάζεται να δώσουμε λεφτά για την παιδεία, μια παράμετρος είναι και η ήπια εκμετάλλευση των ιδιωτικών φορέων. Οι υπολογιστές στις αίθουσες πληροφορικής γράφουν intel inside και με το που τους ανοίγεις σε καλωσορίζουν τα Windows. Αυτό δεν είναι διαφήμιση; Δεν είναι πλήρης εφαρμογή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

Εν κατακλείδι

Κάποια στιγμή οι πολιτικοί θα πρέπει να καταλάβουν πως η παιδεία είναι πιο σοβαρή από ότι νομίζουμε. Τα περισσότερα προβλήματα της κοινωνίας (και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά τέτοια) είναι αποτέλεσμα ελλιπούς παιδείας. Αν η οικογένεια σαν θεσμός περνάει κρίση τότε θα πρέπει το ελληνικό σχολείο να διορθώσει αυτό το πρόβλημα. Το σχολείο θα πρέπει να γίνει ο προθάλαμος για την κοινωνία και όχι απλά μια στάση για καφέ. Για να γίνει αυτό χρειάζεται όραμα και όχι λεφτά.

Κατηγορίες:Life, Linux, OpenSource

Το πρόβλημα με το Linux

Σεπτεμβρίου 8, 2009 17 Σχόλια

ubuntu-cloudΈχω κατακρίνει στο παρελθόν το αγαπημένο μου λειτουργικό και θα το κάνω για ακόμα μια φορά σήμερα. Όντας φανατικός χρήστης του Fedora (και ενίοτε του Ubuntu) άλλα και των Windows Vista (του δεύτερου χειρότερου λειτουργικού μετά τα Windows Me) θα ήθελα η κοινότητα να μου επιτρέψει να είμαι λίγο πιο καυστικός από άλλες φορές.

Με λύπη μου διάβασα πρόσφατα πως το Linux έχασε *και* το τρένο των Netbooks (μετά και του OLPC). Από την άλλη όμως με περίσσια χαρά παρατηρώ πως όλο και περισσότερες συσκευές παρουσιάζονται με embedded linux (iPhone OS, Palm Web OS, Android, διάφοροι e-book readers, κλπ). Άλλωστε ο Steve Jobs το είχε πει κάποτε. Ο X kernel είναι το μέλλον.

Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά δυσκολεύει το Linux να μπει με δύναμη στο γραφείο μας;

Η απάντηση είναι μάλλον σύνθετη. Εστιάζω όμως σε δυο συνιστώσες:

(α) Το Linux δεν έχει χαρακτήρα

(β) Το Linux ως «προϊόν» κατακερματίζεται από τις άπειρες διανομές

Σε δεύτερη μοίρα εντάσσονται τα προβλήματα με τους κατασκευαστές οδηγών, καθώς και η αδυναμία του να κρύψει την πολυπλοκότητά που υπάρχει πίσω από αυτό. Κρίνω πως τα (α) και (β) έχουν περισσότερο ζουμί και θα εστιάσω ακριβώς εκεί.

Το Linux δεν έχει χαρακτήρα

Είμαι σίγουρος πως ακούγεται κάπως βαρύ άλλα δεν είναι έτσι. Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω είναι πως το Linux ακόμα δεν έχει βρει που ανήκει. Τα Windows Vista/7 απευθύνονται στο χρήστη με all-around απαιτήσεις. Λίγο από όλα, δηλαδή. Στηρίζονται στις άπειρες εφαρμογές που διορθώνουν (όσο γίνεται) τις τεράστιες αδυναμίες του λειτουργικού και προσφέρουν στο μέσο χρήστη μια σχετικά καλή εμπειρία χρήσης (user experience?). Από την άλλη το Mac OS X απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό που του αρέσει να μαγεύεται από το design/UI experience και θέλει να ανήκει σε μια συγκεκριμένη κάστα χρηστών. Σε αυτό το 10% που γουστάρει τους υπολογιστές και τους θεωρεί κάτι παραπάνω από απλά εργαλεία.

Και ρωτάω: Το Linux που ακριβώς απευθύνεται; Η μόνη σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας χαρακτήρα είναι το Ubuntu που προσπαθεί να γίνει ένα σοβαρό desktop λειτουργικό (με επιτυχία κατά τη γνώμη μου) άλλα μερικές φορές μου δίνει την εντύπωση οτι παλεύει μόνος του ο Shuttleworth να χωθεί σε μια αγορά που είναι γεμάτη Windows PC και μερικά Mac. Οι υπόλοιπες διανομές απευθύνονται σε πολύ πολύ μικρά niches (π.χ. gentoo, fedora, debian, slackware, κλπ). Σαν να περιμένουν όλοι απο τον Shuttleworth να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Θεωρώ πως αυτή τη στιγμή το Linux θα έχει μια τρίτη ευκαιρία να αλλάξει status και να ανέβει επίπεδο. Αυτή η ευκαιρία λέγεται Cloud Computing και κανένα λειτουργικό δεν είναι προετοιμασμένο να γίνει ένα καλό «cloud OS». Σε αυτό φαίνεται να συμφωνεί και ο Shuttleworth ο οποίος έχει αποφασίσει στην έκδοση 10 του Ubuntu να αλλάξει κάπως τη φύση του λειτουργικού σε ποιο cloud μορφή. Πολύ σοφή σκέψη και ανυπομονώ να δω το αποτέλεσμα.

Το Linux ως «προϊόν» κατακερματίζεται από τις άπειρες διανομές

Έχω αναφερθεί σε αυτό το πρόβλημα αρκετές φορές στο παρελθόν και όσο και αν διάφοροι linux evangelists / apologists προσπαθούν να με μεταπείσουν για το αντίθετο (οτι δηλαδή οι πολλές διανομές κάνουν καλό) δεν το έχουν καταφέρει μέχρι τώρα. Είμαι σχεδόν 100% σίγουρος οτι οι πολλές διανομές βλάπτουν. Και όταν λέω πολλές εννοώ τις εκατοντάδες και όχι απλώς 4-5. Πέρα απο το Ubuntu δεν υπάρχει διανομή που να κάνει σχεδόν τα πάντα τέλεια.

Διάβαζα στο προτελευταίο ελληνικό Linux Format ένα άρθρο με τίτλο «Βρες τη διανομή που σου ταιριάζει». Γιατί δεν μπορώ να έχω μια διανομή που να τα κάνει όλα αυτά καλά; Δηλαδή, media management, parental control, programming / developing, home networking, office ή ακόμα συγγραφή μουσικής; Γιατί να πρέπει εγώ να ψάξω να βρω τη διανομή που μου ταιριάζει και να μην έρθει να βρει αυτή εμένα; Γιατί να πρέπει να χρειάζομαι 2 ή 3 διανομές για να κάνω αυτά που θέλω; Όλα αυτά δεν τρομάζουν το μέσο χρήστη;

Επίσης οι πολλές διανομές κοστίζουν σε user experience, καθώς ανέτοιμοι χρήστες που υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους (είναι πολλοί) ξεκινάνε από μια «δύσκολη» διανομή και απογοητεύονται στην πορεία. Ενώ οι πιο νέοι απλά μπερδεύονται με όλες αυτές τις διανομές και τα παρατάνε στο τέλος.

Το Linux πρέπει να γίνει 2-3 το πολύ διανομές. Ένα τύπου Ubuntu/Fedora/Mandriva (Desktop – Webtop all-around Computing), Ένα Suse Enterprise (για τις επιχειρήσεις) και ίσως ένα τύπου Debian για τους πιο «ψαγμένους» χρήστες που τους αρέσει να πειραματίζονται, και τέλος. Αυτή είναι η γνώμη μου και δεν προσπαθώ να την επιβάλλω σε κανέναν.

Ο Mark Shuttleworth χρειάζεται περισσότερη υποστήριξη. Έχει όραμα και πρέπει να βοηθηθεί να φτάσει το Linux εκεί που του αξίζει. Το Linux Είναι μακράν το καλύτερο οικιακό λειτουργικό σύστημα άλλα ακόμα δεν έχει βρει τον τρόπο να το αποδείξει. Δεν είναι τυχαίο που ήδη έχει κατακτήσει το mobile computing.

Κατηγορίες:Linux, OpenSource, Technology

KDE v4 > Gnome

Ιουνίου 17, 2008 8 Σχόλια

KDE v4
Το σκέφτηκα καλά και έχω ήδη αποφασίσει την επόμενη έκδοση του Linux που θα μπει στον υπολογιστή μου. Αυτή είναι η Fedora με το KDE v4. Αποφάσισα προς το παρόν να παροπλίσω το Gnome εις βάρους του KDE για τους εξής λόγους:

Το KDE4 είναι όμορφο. Δοκιμάζοντας τα Live CD του Ubuntu KDE4 και του Fedora KDE4 αποφάσισα πως το KDE4 είναι πραγματικά όμορφο. Ο νέος μηχανισμός widgets δίνει ένα «Macικό» στυλ. Το K menu έχει βελτιωθεί σημαντικά, και τα εικονίδια είναι σαφώς πιο όμορφα.

To KDE4 εξελίχθηκε. Το Gnome όχι! Οι προγραμματιστές του KDE έκαναν ένα βήμα πιο μπροστά. Το gnome έχει μείνει λίγο στάσιμο τον τελευταίο καιρό, ενώ η νέα έκδοση 2.22 δεν φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα.

Πλέον, τα προγράμματα KDE είναι καλύτερα. Χωρίς να το καταλάβω σιγά σιγά έκανα drop εφαρμογές Gnome και τις αντικαθιστούσα με KDE. Για παράδειγμα άφησα το Rythmbox για το Amarok (η πρώτη KDE εφαρμογή που εγκατέστησα). Άφησα το φτωχό Evince για το σαφώς καλύτερο KPDF. Απεγκατέστησα το TommBoy για χάρη του BasKet (ίσως το καλύτερο notes manager). Το Remote Desktop γίνεται αυστηρά με Krdc ενω για να ανεβάζω φωτογραφίες στο Flickr χρησιμοποιώ το KFlickr. Ακόμα και το Terminal αντικαταστάθηκε απο το Konsole. Έτσι χωρίς να το καταλάβω είχα αρχίσει να KDEοποιούμαι. Η χαρά μου έγινε μεγαλύτερη όταν είδα και οτι η νέα Fedora 9, βγαίνει σε έκδοση με προεγκετστημένο το KDE 4. Μια πολύ τολμηρή κίνηση γιατί είναι η μόνη και πρώτη διανομή που το κάνει αυτό. Μπράβο στους Fedoristas!

Τέλος, βρήκα ένα καταπληκτικό βιβλίο στον Παπασωτηρίου που λέγεται C++ GUI Programming with QT 4 το οποίο και αγόρασα και έχω μπει στο τριπάκι. Ήδη έχω γράψει 2 μικρές εφαρμογές για QT χρησιμοποιώντας τα παραδείγματα του βιβλίου και μου αρέσει πολύ. Αντίστοιχο βιβλίο δεν είχα βρει ποτέ για Gtk. Δηλαδή απλό, κατανοητό και σε στιλ «Learning by Example». Τα περισσότερα βιβλία απευθύνονται σε προγραμματιστές με τεράστια πείρα σε C++. Εγώ C++ έχω να κάνω απο το πανεπιστήμιο και πλέον πολλά επεισόδια τα έχω χάσει.Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι απλό επεξηγηματικό και είναι απο τα βιβλία που μπορούν να μυήσουν ακόμα και τον πιο άσχετο στο «κόλπο» του προγραμματισμού έστω και αν δεν έχει μεγάλη εμπειρία, αρκεί να αγαπάει το αντικείμενο.

KDE4 & QT, κάντε χώρο και για μένα… σε λίγες μέρες θα είμαι εκεί! 🙂

Κατηγορίες:Linux, OpenSource