Μερικά tips για τη δημιουργία καλών κωδικών

Ιανουαρίου 3, 2012 Σχολιάστε

Η ασφάλεια στα ιντερνετς δυστυχώς τις περισσότερες φορές παραμελείται. Ο λόγος είναι ότι θέλουμε έναν απλό κωδικό για να το θυμόμαστε εύκολα. Το χειρότερα από όλα είναι πως αυτόν τον εύκολο κωδικό τον χρησιμοποιούμε σε όλες τις ιντερνετικες υπηρεσίες. Ίδιος κωδικός για το Facebook, ίδιος και για το GMail. Αυτό είναι ακόμα χειρότερο από το να χρησιμοποιούμε απλά εύκολους κωδικούς. Αν κάποιο bot εντοπίσει τον κωδικό μας σε ένα site, τότε πολύ εύκολα τον βρίσκει και για όλα τα υπόλοιπα. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν σου βρουν το κωδικό και χακάρουν το λογαριασμό σου, άλλα αν αρχίσουν από το λογαριασμό σου να με σπαμάρουν (πολύ συχνό φαινόμενο) επειδή θα είμαι φίλος/follower/contact/whatever τότε θα νευριάσω πολύ.

Σε αυτό το post θα περιγράψω πως μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα καλούς και ασφαλείς κωδικούς με τέτοιον τρόπο ώστε να τους θυμόμαστε εύκολα.

Ένας σωστός κωδικός ασφαλείας πρέπει να περιέχει πεζούς χαρακτήρες, κεφαλαίους χαρακτήρες, αριθμούς και σύμβολα. Επίσης, πρέπει να είναι τουλάχιστον 12 χαρακτήρες σε μέγεθος.

Μέθοδος 1:

Η αγαπημένη μου μέθοδος είναι η ακόλουθη. Επιλέγω μια πρόταση που με αντιπροσωπεύει και είναι εύκολο να θυμάμαι. Για παράδειγμα «My favourite team is AEK». Επιλέγω τα αρχικά κάπως έτσι: MftiAEK, σε ένα συνδυασμό που να περιέχει και πεζούς άλλα και κεφαλαίους χαρακτήρες. Έπειτα προσθέτω έναν αριθμό. Στην προκειμένη ταιριάζει το 1924 καθώς είναι το έτος ίδρυσης της ομάδας. Έτσι προκύπτει το MftiAEK1924. Μέχρι εδώ καλά. Όμως για να είμαστε ακόμα πιο σίγουροι πρέπει να προσθέσουμε και σύμβολα. Έχω διαλέξει 3 τα οποία χρησιμοποιώ εναλλάξ και κατά περίσταση. Δηλαδή σε περίπτωση που κάποιο σύστημα δεν δέχεται ένα συγκεκριμένο σύμβολο (για παράδειγμα η Eurobank δεν επιτρέπει το ‘#’). Έτσι λοιπόν, αυτά που έχω επιλέξει είναι η τελεία (.), το θαυμαστικό (!) και το καγκελάκι (#).

Ακόμα όμως και αν προσθέσω 1-2 σύμβολα (2 τουλάχιστον κατα τη γνώμη μου) δεν έχω λύσει το πρόβλημα με τους ίδιους κωδικούς σε διαφορετικές υπηρεσίες. Θα συνδυάσω αυτά τα δυο προβλήματα και θα κάνω το εξής. Από κάθε υπηρεσία επιλέγω τα αρχικά γράμματα (αν πρόκειται για σύνθετη λέξη, π.χ. F, B για το FaceBook) ή το πρώτο γράμμα αν είναι μια λέξη (Τ για Twitter) ή τα αρχικά αν είναι αρκτικόλεξο (π.χ. I, B, M αν είναι IBM) και τα συνδέω με το πρώτο κομμάτι κάνοντας χρήση 2 συμβόλων. Έτσι έχω τους εξής κωδικούς:

για το Facebook: MftiAEK1924#FB#

Για το Twitter: MftiAEK1924#T#

Για το Google: MftiAEK1924#G#

και πάει λέγοντας.

Με αυτόν το τρόπο έχω δημιουργήσει τρεις διαφορετικούς, δύσκολους, εύκολους να θυμάμαι κωδικούς για τις υπηρεσίες που χρησιμοποιώ. Μπορώ να βλέπω τη δυσκολία κάθε κωδικού στο How Secure is My Password. Για παράδειγμα ο πρώτος από τους τρεις θέλει 5 τρις εκατομμύρια χρόνια για να σπάσει. 🙂

Μέθοδος 2:

Με τη δεύτερη μέθοδο κάνω κάτι αντίστοιχο με την πρώτη. Μόνο που εδώ αντί για κάποια πρόταση που με αντιπροσωπεύει βάζω ένα προσωπικό στοιχείο. Π.χ. τη διεύθυνση μου. Έστω ότι μένω στην οδο Πλαστήρα 56, τότε για τη πρώτο μέρος του κωδικού μου θα χρησιμοποιήσω αυτό plastira.56 (αντί για κενό μου αρέσει να χρησιμοποιώ την τελεία).  Έτσι ο κωδικός για το Facebook γίνεται: plastira.56!FB!

Πάντα προτιμώ εύκολες λέξεις που μετατρέπονται εύκολα σε greeklish χωρίς να χρειάζεται να αναρωτιέμαι αν έχω th ή 8 αντί για το ‘θ΄. Ένα άλλο παράδειγμα είναι και η πινακίδα του αυτοκινήτου μου. Αν για παράδειγμα είναι ΖΚΒ 4321, τότε ο κωδικός γίνεται #FB#zkb.4321 (δε χρειάζεται η επέκταση να μπαίνει πάντα στο τέλος)

Και πάλι προσπαθώ να χρησιμοποιώ αγγλικούς χαρακτήρες που έχουν ακριβή αντιστοίχηση με τα ελληνικά για να ελαχιστοποιήσω το βαθμό λάθους.

Μέθοδος 3:

H πιο κλασσική μέθοδος είναι η ακόλουθη (δεν την προτείνω, όμως). Αντιστοιχίζω ένα γράμμα με κάποιο σύμβολο. Συνήθως το όμικρον (ο) γίνεται μηδέν (0), το i γίνεται ένα (1), το ‘E’ γίνεται 3, το ‘Τ’ γίνεται 7 κ.ο.κ. Έτσι η λέξη spectrum γίνεται sp3c7rum. Με αυτόν το τρόπο ανεβάζω το δείκτη δυσκολίας άλλα και πάλι αυξάνω τη πιθανότητα λάθους καθώς και εδώ υπάρχουν γκρι περιοχές. Για παράδειγμα το g έχω δει να το κάνουν και 2 άλλα και 9. Επίσης δεν είναι πάντα εύκολο να θυμάμαι πια γράμματα έχω αντιστοιχίσει με ποια νούμερα.

Αν είμαι σίγουρος για τον τρόπο αντιστοίχισης ακολουθώ τη μέθοδο 2 που περιέγραψα πιο πάνω. Επιλέγω δηλαδή μια λέξη που με εκφράζει, αντιστοιχίζω κάποια γράμματα με τα αντίστοιχα νούμερα, προσθέτω ένα επίθεμα (π.χ. #FB#) και είμαι έτοιμος. Σε αυτήν την περίπτωση δε χρειάζεται να προσθέσω κάποιον αριθμό (όπως π.χ. έγινε πιο πάνω με τον αριθμό της διεύθυνσης) καθώς το πρόθεμα ήδη συνδυάζει γράμματα και αριθμούς.

Τέλος,  προτείνω ανεπιφύλακτα τη χρήση κάποιου προγράμματος αποθήκευσης κωδικών όπως το SplashID ή SafeWallet. Και τα δύο προσφέρουν 256bit encryption, συγχρονισμό με dropbox και mobile clients για να έχω πάντα τους κωδικούς μαζί μου.

Κατηγορίες:Life, Technology

eBook Reading

Νοέμβριος 11, 2011 Σχολιάστε

iRiver Cover StoryΔιαβάζω πολλά βιβλία. Μου αρέσει να διαβάζω. Ειδικότερα διαβάζω βιβλία πληροφορικής. Όταν δεν διαβάζω κάτι σχετικά με την πληροφορική διαβάζω βιογραφίες, βιβλία με θέματα την ιστορία ή κάποια μεγάλα ιστορικά γεγονότα ή μυθολογία/μυθοπλασία και επιστημονική λογοτεχνία. Κυρίως όμως διαβάζω θέματα πληροφορικής. Δεν με πειράζει να είναι κάτι που γνωρίζω. Για παράδειγμα, ενώ δεν έχω σκοπό να ασχοληθώ άμεσα, ή βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, με Objective-C. Έχω βάλει στο queue 1-2 βιβλία.

Εδώ και μερικά χρόνια ζαχάρωνα ένα eBook reader. Ειδικότερα το Kindle. Όχι της πρώτης γενιάς. Δεν είμαι early-adopter. Από το Kindle 2 και μετά άρχισα να το σκέφτομαι πιο σοβαρά. Είχα όμως τους ενδοιασμούς μου. Κυρίως όσον αφορά την ευκολία ανάγνωσης, την ποιότητα ανάγνωσης (ειδικά στα βιβλία πληροφορικής που έχουν και κώδικα μέσα), την ικανότητα ανάγνωσης pdf, κλπ. Επίσης ήθελα οπωσδήποτε Touch για να μπορώ να κρατάω σημειώσεις πάνω στη σελίδα και φυσικά να μπορώ να επιλέγω την άγνωστη λέξη με το δάχτυλο και όχι με το 4-way navigator.Επίσης δεν ήθελα tablet. Το ήθελα να είναι ελαφρύ για να μη με κουράζει στο χέρι, και φυσικά με τεράστια διάρκεια ζωής.

Τελικά το eBook των ονείρων μου έγινε πραγματικότητα από την Amazon. Λέγεται Kindle Touch και έχει ότι ακριβώς ψάχνω. Δυστυχώς, όμως, προς το παρόν δεν το στέλνει στην Ελλάδα και δεν ξέρω πότε αυτό θα είναι εφικτό.

Έτσι λοιπόν, έψαξα το Web για ένα μεταχειρισμένο που να είναι κοντά σε αυτά που ζητάω και να είναι όσο το δυνατόν φθηνό γιατί ούτως ή άλλως έχω σκοπώ να αγοράσω αργότερα το Kindle Touch. Mετά από πολύ ψάξιμο βρήκα το iRiver Cover Story στα 80€. Μεταχειρισμένο, εννοείται, άλλα σε εξαιρετική κατάσταση. Μαζί, μου έδωσαν δώρο και μια SD των 8GB (πάντα χρειάζονται). Το iRiver το χρησιμοποιούσε μια κοπέλα από τη Σουηδία που σπούδαζε ιατρική και είχε μέσα όλα της τα βιβλία. Το αγόρασε τον Απρίλιο του 2011 και πλέον δεν το χρειάζεται. Εγώ όμως το χρειάζομαι και έτσι το απέκτησα.

Σε πρώτη φάση το iRiver με ξένισε κάπως. Χρειάστηκε 1-2 μέρες να καταλάβω τι γίνεται. Μόλις όμως εγκατέστησα το Callibre και άρχισα να εμπλουτίζω και να οργανώνω την ηλεκτρονική μου βιβλιοθήκη, έγινε αχώριστος σύντροφος στις στιγμές που έχω ελεύθερο χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι πλέον το iPhone (μαζί με το εξαιρετικό GoodReader, το Stanza και το iBooks πήγαν για λίγο, εως και πολύ, στην άκρη).

Το iRiver είναι πραγματικά πολύ καλό. Σε αυτήν την τιμή δεν θα έβρισκα κάτι καλύτερο. Έχει touch e-ink, έχει WiFi, έχει πένα για σημειώσεις, είναι σχετικά γρήγορο, πολύ φορητό και κάνει το διάβασμα ακόμα πιο εύκολο. Προσφέρει portrait άλλα και landscape διάβασμα. Και επίσης έχει και pdf reflow. Μια ικανότητα να εξάγει από το pdf μόνο το κείμενο για να γίνεται το διάβασμα πιο εύκολο. Όμως, το διάβασμα σε pdf είναι αρκετά καλό ούτως ή άλλως, αφού υπάρχει τρόπος να «κόψεις» τα περιθώρια και να δώσεις λίγο περισσότερο χώρο στο κείμενο και στις εικόνες. Μαζί έρχεται και το προστατευτικό για την οθόνη.

Το μόνο πρόβλημα είναι η οθόνη. Όπως τελικά φάνηκε, θα προτιμούσα να έρχεται στις 7». Λίγες περισσότερες ίντσες πάντα χρειάζονται. Ειδικά όταν πρόκειται για pdf βιβλία. Επίσης το touch layer δημιουργεί ένα μικρό glare και θέλει λίγο προσοχή στο πως πέφτει ο φωτισμός. Όμως δεν είναι τόσο κακό όσο ακούγεται. Προσωπικά δεν με έχει ενοχλήσει καθόλου. Πάλι touch θα πάρω.

Μέσω WiFi συνδέεται με τo Adobe Digital Editions για αγορά βιβλίων, όμως δεν κατάφερα να το λειτουργήσω αυτό το feature ακόμα για κάποιον λόγο (ίσως επειδή έρχεται από τη Σουηδία ψάχνει για άλλο server και έτσι δεν με συνδέει παρόλο που έχω κάνει activated τον λογαριασμό μου στην εν λόγω υπηρεσία. Δεν με απασχολεί όμως γιατί η βασική πηγή αγοράς βιβλίων είναι ο O’ Reilly.

Εν κατακλείδι, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος με το νέο μου απόκτημα. Το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα λαμπάκι νυχτός τύπου Kandle γιατί κάποιοι ενοχλούνται 😉

Κατηγορίες:Life, Technology

Κωλοχώρα

Απρίλιος 14, 2011 32 Σχόλια

Είμαι εδώ και δέκα χρόνια περίπου ασφαλισμένος στο ΤΣΜΕΔΕ (ΕΤΑΑ), τις τελευταίες μέρες προσπαθούμε με κάτι φίλους να ξεκινήσουμε τη δικιά μας επιχειρηματική ιδέα. Μια εταιρία συμβουλευτικών υπηρεσιών και εφαρμογών πληροφορικής. Ο καθένας είχε αναλάβει ένα κομμάτι της διαδικασίας. Άλλος το συμβολαιογράφο και το δικηγόρο, άλλος το πρωτοδικείο και το επιμελητήριο, άλλος (εγώ, δηλαδή) την εφορία κλπ.

Πριν από λίγες μέρες ήρθε και η σειρά μου να μαζέψω τα χαρτιά και να τα πάω στην Εφορία. Τα μαζεύω, κατεβαίνω στο κέντρο και ανεβαίνω με μεγάλη ανησυχία τις σκάλες για τον τρίτο όροφο που είναι το μητρώο.  Ανησυχία γιατί ξέρω ότι συνήθως οι συναλλαγές με το δημόσιο είναι δύσκολες. Φτάνει η σειρά μου και δίνω το φάκελο στην κυρία που με φώναξε στο ταμείο. Κοιτάζει τα χαρτιά και μου εξηγεί ότι ο φάκελος είναι ελλιπής και ότι χρειάζεται ακόμα μια βεβαίωση εξαίρεσης εισφορών από το ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) για μένα. Τις λέω πως δεν έχω καμία σχέση με τον ΟΑΕΕ και ότι είμαι ασφαλισμένος στο ΤΣΜΕΔΕ όπου και καταθέτω κανονικά τις εισφορές μου όπως περιγράφει και η ασφαλιστική ενημερότητα για την οποία έχασα ένα ολόκληρο πρωινό περιμένοντας στην ουρά του ΤΣΜΕΔΕ. Με τα πολλά παίρνω το φάκελο και φεύγω ξέροντας πως σε 3 μέρες θα έληγε η προθεσμία κατάθεσης φακέλου για έναρξη επιχείρησης.

Πηγαίνω στον ΟΑΕΕ της περιοχής που ανήκει η έδρα μου και τους εξηγώ την περίπτωση. Μου λένε πως τα πράγματα είναι όπως τα λέει η κοπέλα στην εφορία. Μου ζητάει το καταστατικό και το μισθωτήριο καθώς και τη βεβαίωση ασφαλιστικής ενημερότητας του ΤΣΜΕΔΕ. Μου εξηγεί (ευγενικά στην αρχή) ότι δεν μας κάνει αυτή η ασφαλιστική ενημερότητα γιατί γράφει ότι απευθύνεται στη ΔΟΥ. Υπάρχει άλλο χαρτί ασφαλιστικής ενημερότητας που απευθύνεται στον ΟΑΕΕ και αυτήν πρέπει να πάω να ζητήσω. Για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια μέρα άρχισα να φωνάζω λέγοντας πως εγώ δεν έχω καμία σχέση και δεν θέλω να έχω καμία σχέση με τον ΟΑΕΕ και ότι είμαι στο ΤΣΜΕΔΕ και αν τους πειράζει που η βεβαίωση απευθύνεται στη ΔΟΥ να μου φέρουν ένα μπλάνκο να το διορθώσω και να το καταθέσω τωρα. Έγινε ένας ψιλοχαμός όμως έφυγα και πήγα σπίτι όπου πήρα όλα τα χαρτιά που είχα και ξαναπήγα στον ίδιο ΟΑΕΕ. Βρήκα άλλη μια κυρία που μου εξήγησε πως πρέπει να βγάλω βεβαίωση εξαίρεσης ακόμα και αν είμαι στο ΤΣΜΕΔΕ γιατί από το 2010 οι μηχανικοί έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν ταμείο μεταξύ ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ (ΤΣΜΕΔΕ) και πως κάθε χρόνο πρέπει να το κάνω αυτό (Ακούγεται αστείο, άλλα δεν είναι).

Ήρεμα και ωραία και αφού είχα δεχτεί την ήττα μου, ξυπνάω το επόμενο πρωί στις 7. Παίρνω το ποδήλατο και κατεβαίνω στο ΤΣΜΕΔΕ στο σύνταγμα. Προσπερνάω την τεράστια ουρά που είχε ήδη δημιουργηθεί για τον κλάδο υγείας και ανεβαίνω στον 1ο όροφο. Εξυπηρετούσαν το 9 και πήρα χαρτάκι 21. Τζάμι, λέω, σε μισή ωρίτσα θα έχω ξεμπερδέψει. Όντως κατά τις 8:30 ήρθε και η σειρά μου. Εξηγώ στον ταμεία τι ζητάω και με στέλνει στο 2ο όροφο (κάπως πρέπει να χρησιμοποιηθούν και αυτοί οι υπάλληλοι του δευτέρου).

Στον δεύτερο υπήρχε μια τεράστια ησυχία. Που και που έτριζαν κάτι πόρτες στο βάθος του πουθενά. Το παρακμιακό τοπίο θύμιζε ταινία του Κισλόφσκι. Η πλάκα είναι πως κανείς από τους περαστικούς υπαλλήλους δεν απήθυνε το λόγο σε έναν περίεργο και ιδρωμένο ποδηλάτη που περίμενε σαν μαλάκας στη μέση του μικρού χολ. Ανοίγω μια πόρτα και ρωτάω που μπορώ να πάρω μια βεβαίωση. Μου είπαν στο γραφείο τάδε. Πάω να μπω στο γραφείο τάδε και ήταν κλειδωμένα. Εξυπηρετούσαν μετά τις 10:30(!!) και εγώ πήγα νωρίς για να τελειώνω νωρίς (ακούγεται αστείο άλλα δεν είναι). Ήταν ήδη 8:45. Δεν γινόταν να περιμένω.

Είπα να παραμείνω ψύχραιμος και να σκεφτώ διεξοδικά τις επιλογές μου. Κατέληξα να παραμείνω ευγενικός και να παρακαλέσω (γλείψω) κάποιον περαστικό υπάλληλο να με εξυπηρετήσει. Δεν πέρασε κανείς για κανά 5λεπτο. Ίσως μυρίστηκαν την ύπαρξή μου και κλειδώθηκαν στα γραφεία τους. Άρχισα και εγώ τότε επίμονα να χτυπάω την πόρτα του γραφείου τάδε. Μετά από λίγο ανοίγει η πόρτα και εξηγώ σε μια μελαχρινή κυρία ότι έχω έρθει από τις 8 για ένα χαρτί και είναι κρίμα να περιμένω μέχρι τις 10:30 και σας παρακαλώ πολύ να με εξυπηρετήσετε και χαμόγελα και σαλιαρίσματα κοκ. Τελικά μου λέει ‘ΟΚ’, με ρωτάει τον ΑΜ μου και ξαναμπαίνει μέσα. Μετά από 5 λεπτά βγαίνει με το χαρτί. Λέω ευχαριστώ και φεύγω για τον ΟΑΕΕ της περιοχής που ανήκει η έδρα μου.

Περιμένω στην ουρά και μόλις έρχεται η σειρά μου, δίνω το φάκελο στην κυρία που τσακώθηκα την προηγούμενη μέρα και μου λέει πως αυτήν τη βεβαίωση ήθελαν. Ξεκινάμε τη διαδικασία της εξαίρεσης και ξανακολλάει. Γιατί λέει πρέπει να πάω στον ΟΑΕΕ που ανήκει η εταιρεία μου και όχι σε αυτούς. Μα τους λέω πως για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα να εξαιρεθώ ως επιτηδευματίας και μετά ως επιχειρηματίας (εφόσον η επιχείρηση είναι παράλληλη δραστηριότητα). Όχι μου λέει και ξανά τσακωμός δεύτερο μέρος. Πήγα πάλι σπίτι σήκωσα όλα τα έγγραφα από τους φακέλους που έχω μαζέψει κατά καιρούς και πηγαίνω σε άλλον ΟΑΕΕ κοντά στην περιοχή που ανήκω για να κάνω μια συζήτηση και να καταλάβω τι γίνεται.

Εκεί δυο κυρίες που με εξυπηρέτησαν μου είπαν πως βάσει μιας εγκυκλίου του 2010 (3863/10) δεν χρειάζεται να εγγραφώ και να εξαιρεθώ εισφορών στον ΟΑΕΕ γιατί αυτό που θέλω να κάνω είναι συναφές με το επάγγελμα του μηχανικού πληροφορικής. Αυτό βέβαια δεν έγινε τόσο εύκολα. Μαζεύτηκαν 3-4 άτομα στο ταμείο και άνοιξαν 2-3 βιβλία με εγκυκλίους. Τελικά μου έβγαλαν μια φωτοτυπία της εγκυκλίου και έφυγα.

Λέω για σίγουρα να πεταχτώ στη ΔΟΥ της περιοχής μου και να ρωτήσω στο μητρώο. Η υπάλληλος της ΔΟΥ μου εξήγησε πως όντως υπάρχει αυτή η εγκύκλιος άλλα το αν ο ΟΑΕΕ θα με γράψει/εξαιρέσει επαφίεται σε αυτούς, οπότε συνήθως οι ΔΟΥ τους στέλνουν όλους στον ΟΑΕΕ και αυτός αποφασίζει. Εφόσον λέει πήγα και δεν με έγραψαν σημαίνει ότι έχουν δίκιο, οπότε όλα καλά.

Την επόμενη μέρα (μια μέρα πριν λήξει η προθεσμία κατάθεσης φακέλου) ανηφορίζω προς το κέντρο, στη ΔΟΥ που ανήκει η εταιρεία. Δίνω το φάκελο στην υπάλληλο και περιμένω να μου ζητήσει τη βεβαίωση εξαίρεσης. Όταν το κάνει της εξηγώ ότι από τον ΟΑΕΕ μου έδωσαν αυτή τη εγκύκλιο που δείχνει ότι δε χρειάζεται να εγγραφώ. Όχι μου λέει πήγαινε στον επόπτη για την αυτοψία και μέχρι να κατέβεις θα το έχω μελετήσει. Κατεβαίνω μετά από κανά 10λεπτο και η ολομέλεια του μητρώου είχε αποφασίσει πως πρέπει να με στείλει στον ΟΑΕΕ της περιοχής που ανήκει η εταιρεία και όχι στον ΟΑΕΕ που ανήκει το επιτήδευμά μου. Με στέλνουν, λοιπόν στον ΟΑΕΕ που υπάρχει στην Ακαδημίας 22 (στο Κολωνάκι).  Εκεί με στέλνουν σε ένα γραφείο όπου ένας κύριος που ο γιος του είχε ακριβώς τα ίδια προβλήματα ήταν πριν από μένα. Μπήκα και εγώ στο χορό και έγινε χαμός.

Τελικά εκεί έμαθα ότι ίσως έχω άδικο. Το πρόβλημα ήταν ότι στο καταστατικό αναφέρεται (μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων) και η «Εμπορία» άλλα και η «Έκδοση Βιβλίων». Ένας μηχανικός μπορεί να κάνει μόνο μελέτες. Δεν μπορεί να κάνει εμπόριο ή έκδοση βιβλίων. Και έτσι είμαι υποχρεωμένος να εγγραφώ στον ΟΑΕΕ. Μόνο που η εταιρεία δεν ανήκει σε αυτόν τον ΟΑΕΕ, άλλα στη Σατωβριάνδου.

Ξανά τρεχάτε ποδαράκια μου. Φτάνω στη Σατωβριάνδου (ιδρωμένος), ανεβαίνω στον 4ο όροφο και βρίσκω το παλικάρι που θα με εξυπηρετούσε. Με λίγα λόγια εκεί έγιναν τα εξής. Φωτοτυπία της ταυτότητας, του καταστατικού, του μισθωτηρίου, κάτω στον τρίτο, πάνω στον τέταρτο, κάτω στον τρίτο, χαρτιά, συμπλήρωση, ξανά συμπλήρωση, πάνω στον τέταρτο, κάτω στον τρίτο, συμπλήρωση τοπογραφικού, πρωτόκολλο, προσωρινή βεβαίωση στον τέταρτο, υπογραφή από τον προϊστάμενο (Τελικό αποτέλεσμα: Γραφειοκράτες 10 – Υπολογιστές 1).

Ξανά εφορία, κατάθεση φακέλου (με μικροπροβλήματα άλλα τα ξεπεράσαμε επειδή εκεί στη ΔΟΥ είναι καλοί ενώ στον ΟΑΕΕ είναι άσχετοι άλλα δεν πειράζει και διάφορα αστειάκια ενδιάμεσα που δεν μου φάνηκαν και πολύ αστεία), επιτυχής έναρξη με ΑΦΜ.

Ξανά ΟΑΕΕ στη Σατωβριάνδου γιατί η βεβαίωση ήταν προσωρινή και έπρεπε με την έναρξη να γίνει κανονική. Αυτή η διαδικασία ήταν η πιο κουραστική. Έπρεπε να περιμένω μία ώρα όσο συμπλήρωνε χαρτιά ο υπάλληλος. Κατά τις 3 είχα τελειώσει (είχα ξεκινήσει από τις 8:30 το πρωί).

Με αυτή τη κανονική βεβαίωση εξαίρεσης θα μπορώ να θεωρώ βιβλία πλέον και κάθε χρόνο θα πρέπει να κάνω τη διαδρομή ΤΣΜΕΔΕ, ΟΑΕΕ για να παίρνω πάλι βεβαίωση εξαίρεσης από τις εισφορές του ΟΑΕΕ εφόσον παραμένω στο ΤΣΜΕΔΕ. ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ! εκτός αν ξαφνικά ανακαλύψουν το ιντερνετ και τους υπολογιστές εκεί στο Ελλαδιστάν και στα ασφαλιστικά ταμεία.

Συμπέρασμα. Όλα αυτά μου κόστισαν 4 γεμάτα πρωινά (μαζί με την αναμονή για την ασφαλιστική ενημερότητα από το ΤΣΜΕΔΕ). Αυτά τα 4 πρωινά έκανα οτιδήποτε άλλο εκτός από παραγωγική εργασία.

Και τώρα ρωτάω. Βρείτε μου ένα λόγο να μην κάνω την επόμενη επιχείρηση μου στην Κύπρο.

Κατηγορίες:Life

Το stackoverflow της δημοκρατίας

Δεκέμβριος 14, 2010 6 Σχόλια

Εδώ και αρκετούς μήνες (ίσως και χρόνια στην πραγματικότητα) η Ελλάδα βιώνει μια τεράστια οικονομική κρίση (περισσότερο κοινωνική κατά τη γνώμη μου και όχι οικονομική). Ποιος φταίει; Όλοι έχουμε ένα μικρό μερίδιο. Όμως τη μερίδα του λέοντος την κατέχουν δικαιωματικά οι πολιτικοί, σχεδόν όλοι, από τη μεταπολίτευση και ύστερα. Γιατί αντί να παίρνουν αποφάσεις πρωτίστως με όραμα έπαιρναν αποφάσεις με στόχο τις επόμενες εκλογές.

Πλέον το να ξεφύγουμε είναι πολύ δύσκολο. Όχι γιατί δεν μπορούμε να βρούμε λεφτά άλλα γιατί δεν είμαστε ικανοί σαν κράτος να νικήσουμε, να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Πλέον δε ξέρουμε να νικάμε. Δεν το λέω με κακία. Μια παρατήρηση κάνω και εξηγώ.

Πριν από περίπου ένα χρόνο κάπου στο κέντρο της Αθήνας δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ 3+1 υπάλληλοι της τράπεζας Marfin εν ώρα εργασίας κατά τη διάρκεια πορείας. Για μένα αυτό ήταν μια ακόμα ένδειξη ότι κοινωνικά έχουμε πολύ μακρύ και δύσκολο δρόμο να διανύσουμε μέχρι να πλησιάσουμε κοντά σε αυτό που λέμε «κράτος». Η διαδρομή είναι σαφώς πιο δύσκολη και μεγάλη ακόμα και από τη διαδρομή που χρειάζεται να διανύσουμε για να βγούμε από την οικονομική κρίση (αν τα καταφέρουμε τελικά).

Στην ελλάδα δεν υπάρχει πλέον κοινωνική συνοχή. Δεν υπάρχει ενότητα. Η μεσαία τάξη βιώνει έναν ανελέητο και συνεχή πόλεμο. Όχι απέναντι σε κάποια αόρατη δύναμη άλλα μέσα στα ίδια της τα σπλάχνα. Όπως ο καρκίνος στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό ακριβώς βιώνει και η ελληνική κοινωνία αυτές τις μέρες. Και αυτή είναι η αιτία που είμαστε ανήμποροι να κάνουμε οτιδήποτε. Ακόμα και το να βγούμε στους δρόμους να διεκδικήσουμε τα βασικά (καλύτερο υγειονομικό σύστημα ή καλύτερη παιδεία) είναι αδύνατο αυτή τη στιγμή και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει.

Γιατί όμως η μεσαία τάξη αυτομαστιγώνεται με τέτοια λύσσα; Γιατί πολύ απλά τόσα χρόνια μας έμαθαν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι κάθονται ή/και τρώνε τα λεφτά του κράτους με τους πολιτικούς, οι ταξιτζήδες είναι αγενείς και κλέφτες, οι εφοριακοί είναι διεφθαρμένοι, οι γιατροί παίρνουν φακελάκι, οι φορτηγατζήδες είναι πλεονέκτες, οι καθηγητές κάθονται, οι αγρότες τρώνε τις επιδοτήσεις με τις ουκρανές στα 4Χ4. Οι συνταξιούχοι τρώνε τις κρατήσεις των μισθωτών, οι στρατιωτικοί βγαίνουν νωρίς στην σύνταξη, ο μικροεπιχειρηματίας – αυτοαπασχολούμενος φοροδιαφεύγει, ο μεγαλοεπιχειρηματίας φοροδιαφεύγει περισσότερο, οι πολιτικοί είναι ανίκανοι και τρώνε τα λεφτά μας, οι δημοσιογράφοι είναι αλήτες – ρουφιάνοι, οι αστυνομικοί πουλάνε την ηρωίνη, οι εργολάβοι και οι εκδότες είναι διαπλεκόμενοι, οι ιερείς είναι επαγγελματίες μεσίτες,  και θα μπορούσα να συνεχίσω μέχρι αύριο, χωρίς να ξεφύγω πολύ από την πραγματικότητα όμως.

Το χειρότερο είναι πως πλέον κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη σε αυτούς που διαχειρίζονται το κράτος. Και αυτή είναι μια αντίληψη που κουβαλάμε από τις αρχές της δεκαετίας του 80 με τα μεγάλα φαγοπότια. Ενώ όλοι προτείνουν μείωση της φορολογίας για να μειωθεί η φοροδιαφυγή εγώ θα πρότεινα πως κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουν να μας λένε που πάει και η τελευταία δραχμή που δίνουμε στους φόρους. Όταν δεν ξέρεις που πάνε τα λεφτά που δίνεις άλλα και όταν βλέπεις την προχειρότητα με την οποία οι πολιτικοί διαχειρίζονται τα λεφτά μας, σε κάνει να μη θέλεις να πληρώσεις. Τόσο απλά. Η φοροδιαφυγή κατά τη γνώμη μου είναι ένα επίκτητο χαρακτηριστικό το οποία καλλιεργήθηκε επιτυχώς στον έλληνα τα τελευταία 30 χρόνια. 

Προσωπικά θα ήθελα να δω ένα μέλλον όπου δε θα ψηφίζουμε πρόσωπα άλλα δαπάνες. Κατά τη γνώμη μου το σύστημα με την ψήφιση των προσώπων έχει αποτύχει. Κάποιος πρέπει επιτέλους να χτίσει και να εφαρμόσει το StackOverflow της δημοκρατίας.

Όμως θα ξαναγυρίσω στο θέμα που με πονάει περισσότερο. Υπάρχει γενικευμένο μίσος μεταξύ των ομάδων της μεσαίας τάξης άλλα και όχι μόνο εκεί. Υπάρχει καχυποψία διάχυτη παντού. Αν δω κάποιον με Porche Cayenne το πρώτο πράγμα που θα σκεφτώ είναι ότι είτε φοροδιαφεύγει είτε ότι κλέβει τις επιδοτήσεις. Και δυστυχώς μια τέτοια συνταγή δεν πρόκειται να μας ενώσει και να ξεπεράσουμε τα προβλήματα είτε κάνοντας συνολικά πίσω σε βασικά κεκτημένα (τα οποία όμως ενδεχομένως να κοστίζουν πολύ) είτε ενώνοντας μας ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του ΔΝΤ (αν αυτό είναι το πρόβλημά μας, τελικά). Όποιον δρόμο και αν διαλέξουμε, όποιος και αν είναι ο σωστός εμείς δεν μπορούμε να συμπορευθούμε και αυτό, περίπου 200 χρόνια μετά τη σύσταση του Ελληνικού κράτους, μοιάζει και είναι τραγικό.

Αυτή τη στιγμή βιώνουμε μια απίστευτη στασιμότητα. Κανείς δεν θέλει να κάνει πίσω άλλα κανείς δε θέλει να απαιτήσει το κάτι παραπάνω γιατί φοβάται. Και αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί. Πριν από λίγες μέρες είχα πάει σε ένα φίλο στον Άγιο Στέφανο. Ωραίο σπίτι σε ωραία γειτονιά με μικρούς δρόμους. Ο λόγος; Γιατί πολύ απλά οι κάτοικοι της απέναντι πλευράς του δρόμου που έχτισαν πιο πρόσφατα πρόλαβαν και έβγαλαν τα μπαλκόνια τους στο δρόμο. Έτσι ο δήμος δεν γκρεμίζει την αυλή τους και θα γκρεμίσει μόνο τις αυλές της πλευράς που μένει ο φίλος μου, και που έχουν κήπο, για να διαπλατύνει το δρόμο. Το ότι ο δήμος, αν και έχει το δικαίωμα, δε θα τους χαλάσει το σπίτι το ήξεραν όλοι. Τους το είχε πει και ο μηχανικός. Τόσο απλά μπορούμε να κοροϊδεύουμε το κράτος και συνεπώς τους εαυτούς μας γιατί το καλοκαίρι που ο Άγιος Στέφανος παραλίγο να γίνει παρανάλωμα (από τύχη σώθηκαν) τα πυροσβεστικά δεν μπορούσαν να στρίψουν. Ποιος νοιάζεται όμως; «Άλλωστε ο απέναντι κλέβει σίγουρα. Ας κλέψω και εγώ.»

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο στάθηκαν τα επεισόδια που έγιναν στην Κερατέα κατά της δημιουργίας ΧΥΤΑ.

Κατηγορίες:Life

Η αβάσταχη μοναξιά του τεχνόφιλου

Οκτώβριος 18, 2010 1 Σχολιο

Τις προάλλες βρέθηκα σε ένα παιδικό πάρτυ. Σε αυτά τα πάρτυ όπου οι γυναίκες είναι μαζί στο σαλόνι και συζητάνε για τα παιδιά και οι άντρες είναι στο μπαλκόνι και συζητάνε για πολιτική και ποδόσφαιρο πίνοντας ουίσκια και μπίρες (μιλάμε για κανονικές κρεπάλες) μέχρι να βαρέσει το καμπανάκι του ύπνου (να αρχίσουν τα παιδιά να κλαίνε, δηλαδή) και να λήξει το μαγαζί.

Εκεί, λοιπόν, στο μπαλκόνι κάποιος φίλος που είχε αγοράσει το iPhone παρακάλεσε να τον βοηθήσω να βάλει καμιά σοβαρή εφαρμογή (μέχρι τότες δεν είχε πέσει στο τραπέζι των συζητήσεων η τεχνολογία). Του είπα ευγενικά πως με το iTunes θα μπορέσει να βρει ότι ψάχνει και ότι είναι πάρα πολύ απλό. Ακόμη και αν δε θέλει να δώσει την πιστωτική του κάρτα μπορεί να βρει ένα κάρο δωρεάν εφαρμογές. Πήρε το κινητό από τα χέρια μου (δεν ήθελα να του το δώσω γιατι ήξερα τι θα επακολουθήσει) και άρχισε να το περιεργάζεται. Όταν είδε ότι είχα πολλές εφαρμογές (καμιά 50αριά το σύνολο) έπαθε την πλάκα του. Και τότε άρχισε ο εφιάλτης.

Ο εφιάλτης όπου θα πρέπει να δικαιολογηθώ γιατί βρήκα χρόνο να το ψάξω, γιατί βρίσκω χρόνο να το χρησιμοποιώ, εφιάλτης γιατί πρέπει να μπω σε μια διαδικασία να περιγράψω όσο γίνεται πιο απλά και κατανοητά γιατί τα χρειάζομαι όλα αυτά τα προγράμματα και γιατί μερικά από αυτά μου είναι απολύτως αναγκαία (π.χ. SplashID) ή κάποια άλλα μου μαθαίνουν πράγματα (π.χ. StarWalk). Εφιάλτης γιατί όλοι με κοιτάνε και περιμένουν να εξηγήσω και να δικαιολογήσω γιατί το κινητό είναι πάνω από όλα εργαλείο και όχι ένα «μπιμπελό» (όπως ισχύει για τους περισσότερους). Εφιάλτης γιατί πρέπει να εξηγήσω πως ναι, για να κάνω τη ζωή μου λίγο πιο οργανωμένη θα δαπανήσω χρόνο για να κάνω το κινητό μου έναν διαχειριστή προσωπικών δεδομένων (π.χ. CalenGoo, ToDo) . Ακόμα και όταν έχω ελεύθερο χρόνο προτιμώ να αράξω στον καναπέ και να παίξω ένα δημιουργικό παιχνίδι (π.χ. ZenBound) ή να διαβάσω ενδιαφέροντα πράγματα που μοιράζουν ενδιαφέροντες άνθρωποι με το Reeder και το Instapaper από το να δω τα σκουπίδια της τηλεόρασης.

Δυστυχώς διαπιστώνω πως μερικά πράγματα αλλάζουν πολύ δύσκολα στην Ελλάδα. Είμαι αισιόδοξος ότι θα αλλάξουν άλλα θα πάρουν χρόνο. Στο πανεπιστήμιο 4 χρόνια που έκανα μάθημα (Java, UML) πέρασαν περίπου 250 φοιτητές από το εργαστήριο μου. Από τους 250 μόνο καμιά δεκαριά (με το ζόρι) γούσταραν την πληροφορική και τους άρεσε ο προγραμματισμός. Οι υπόλοιποι στην ερώτηση «τι θέλουν να κάνουν μετά το πανεπιστήμιο» απαντούσαν «να τρουπώσω» (εντάξει, όχι όλοι οι υπόλοιποι, άλλα η πλειοψηφία) δυστυχώς. Σαφώς και η αγάπη για τον προγραμματισμό και την πληροφορική δεν σημαίνει αγάπη για την τεχνολογία κατ’ ανάγκη άλλα είναι ένα «lead». Εγώ αγάπησα τον προγραμματισμό γιατί αγάπησα τις ηλεκτρονικές συσκευές και το τι μπορούν να κάνω με αυτές (ισχύει και το αντίστροφο).  Όταν είσαι σε τμήμα πληροφορικής και δε σου αρέσει ο προγραμματισμός (η πεμπτουσία, δηλαδή, της πληροφορικής), τότε μπορώ να συμπεράνω με σχετική σιγουριά πως ούτε και η τεχνολογία θα σου αρέσει.

Γιατί το είπα αυτό; Απλά προσπαθώ να εξηγήσω στον εαυτό μου γιατί στην ελλάδα έχουμε τόσο λίγους τεχνόφιλους. Το γεγονός ότι η τεχνολογία είναι σύνθετη δεν αποτελεί ούτε καν αφορμή. Έχω συναντήσει πολλούς ταγμένους στην αυτοκίνηση. Εκεί να δεις ορολογίες και πολυπλοκότητες. Άρα μάλλον δεν είναι η δυσκολία. Καταλήγω στο γεγονός ότι η τεχνολογία «πουλάει» λιγότερο. Αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Το iPhone έκανε την τεχνοφιλία λίγο πιο cool άλλα ακόμα στην Ελλάδα έχουμε δρόμο.

ΥΓ. Η φωτογραφία δεν είναι καθόλου τυχαία! 😉

Κατηγορίες:Life, Technology

Η Απαγόρευση του καπνίσματος είναι μια ευκαιρία να δείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι

Σεπτεμβρίου 12, 2010 1 Σχολιο

Τα σχόλια σχετικά με την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους έρχονται κυρίως από τους καπνιστές και είναι κυρίως αρνητικά. Δεν αντιλέγω. Είναι απολύτως κατανοητό να αντιδράς όταν σου απαγορεύουν μια προσωπική σου επιλογή. Όμως θα πρέπει να καταλάβουμε πως η απαγόρευση δεν είναι κατ’ ανάγκη κάτι κακό. Η απαγόρευση μπορεί να είναι και κάτι καλό. Καλό ή κακό σίγουρα όμως τις περισσότερες φορές οι απαγορεύσεις είναι αναγκαίες.

Για παράδειγμα σε μια οικογενειακή σχέση απαγορεύεται να κακοποιείς τα παιδιά σου. Μπορεί να είναι δικά σου και μερικές φορές να σε φέρνουν στα άκρα άλλα απλώς απαγορεύεται. Είναι για καλό. Μπορεί επίσης η παράλληλη σχέση να μην απαγορεύεται από το κράτος άλλα είναι ανήθικο (εκτός αν παίζει κάποιο βίτσιο στην οικογένεια) και τις περισσότερες φορές οδηγεί στο χωρισμό. Πρόκειται για μια περίπτωση όπου η ηθική επιβάλλει την αυτοαστυνόμευση και την απαγόρευση. Η απαγόρευση χρειάζεται στη ζωή μας γιατί απλά σε μια κοινωνία δεν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε. Η υποχωρήσεις και οι συμβιβασμοί είναι κάτι που δείχνει επίπεδο είτε στο οικογενειακό είτε στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να καλλιεργήσουμε στην Ελλάδα γιατί το έχουμε απόλυτη ανάγκη.

  • Δεν καπνίζω όχι γιατί μου το απαγορεύουν άλλα γιατί ενοχλεί και ενδεχομένως επιβαρύνει την υγεία μου και την υγεία των παιδιών μου άλλα και των γύρω μου.
  • Δεν τρέχω με το αμάξι χωρίς λόγο γιατί διακινδυνεύω τη ζωή μου άλλα και τη ζωή των άλλων (και κατ’ επέκταση το ήδη επιβαρυμένο ΕΣΥ αν μείνω ανάπηρος)
  • Δεν παρκάρω στο πεζοδρόμιο γιατί έτσι κάνω τη ζωή των πεζών/ΑΜΕΑ πολύ πιο δύσκολη από ότι είναι και τους αναγκάζω να βγουν στο δρόμο διακινδυνεύοντας και την ίδια τους τη ζωή
  • Δεν πετάω τα σκουπίδια στο δρόμο γιατί δεν το κάνω ούτε σπίτι μου
  • Δεν προσπερνάω τους άλλους στο φανάρι για να βγω μπροστά τους γιατί έτσι τους εκνευρίζω και ένας εκνευρισμένος οδηγός κάνει πιο εύκολα το λάθος και μπορεί το δικό του λάθος να το πληρώσει το παιδί μου που εκείνη τη στιγμή σχολάει.

Είναι μερικές σκέψεις που δεν κάνει ο Έλληνας και αυτό φαίνεται από τη γενικότερη συμπεριφορά του.

Πριν από μερικά χρόνια είχα κατέβει στα Starbucks στην Κοραή με την τότε «κοπέλα» μου (νυν σύζυγο) και γίναμε μάρτυρες μιας απαράδεκτης συμπεριφοράς από κάποιον καπνιστή. Τότε στα Starbucks απαγορευόταν το κάπνισμα. Ένα παλικάρι γέμισε νερό ένα ποτήρι για να το κάνει τασάκι, και κατόπιν άναψε ένα τσιγάρο. Μια κυρία σηκώθηκε αμέσως και τον παρακάλεσε να το σβήσει γιατί ήταν έγκυος. Το παλικάρι έσβησε το τσιγάρο του (μετά από 2-3 βιαστικές τζούρες) και γυρίζει και μας λέει. «Ας μην ήταν έγκυος και θα έβλεπες αν θα το έσβηνα». Δηλαδή το πρόβλημα εδώ (όπως και σε άλλες περιπτώσεις) δεν είναι το κάπνισμα αυτό καθ’ αυτό άλλα οι γενικότερη συμπεριφορά του καπνιστή, του οδηγού, του πεζού, του γείτονα. Πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο που *πρέπει* κάποια στιγμή να σταματήσει να υφίσταται.

Έτσι λοιπόν λέω και ξαναλέω: Η απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στους άλλους ότι είμαστε άνθρωποι και ότι μπορούμε να συνυπάρχουμε σε μια κοινωνική ομάδα. Η απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς δημόσιους χώρους είναι μια σημαντική κοινωνική αλλαγή και όχι μια  θεσμική . Μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό; Μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτή η χώρα χρειάζεται πολλές μικρές κοινωνικές αλλαγές για να γίνει πραγματικά κατοικήσιμη;

Κατηγορίες:Life

Γιατί το ποδήλατο είναι ο μόνος τρόπος να γίνουμε μια καλύτερη χώρα

Ιουνίου 27, 2010 7 Σχόλια

Τους τελευταίους μήνες παρατηρώ όλο και περισσότερο κόσμο να κυκλοφορεί με το ποδήλατο στους δρόμους της Αθήνας. Φαίνεται πως σιγά σιγά διαπιστώνουμε πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι μετακίνησης εκτός από το αυτοκίνητο. Στην τελευταία βόλτα που έκανα άρχισα να καταγράφω μέσα μου γιατί το ποδήλατο είναι ίσως ο πιο γρήγορος και ανώδυνος τρόπος να γίνουμε μια καλύτερη χώρα. Και όταν λέω καλύτερη χώρα εννοώ και σε κοινωνικό άλλα και σε οικονομικό επίπεδο.

  • Το ποδήλατο είναι φθηνότερο από ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι. Με 200-300€ μπορείς να αγοράσεις ένα καλό ποδήλατο για τις ανάγκες της πόλης. Όχι mountain άλλα City ή Trekking. Με μεγάλους τροχούς για να είναι ευκολότερη η οδήγηση. Το ποδήλατο πρέπει να είναι ελαφρύ και με καλό σκελετό. Τα ideal (ελληνική εταιρεία) συνήθως προσφέρουν έναν καλό δείκτη τιμής προς απόδοσης. Αποφεύγουμε όσο γίνεται την αγορά ποδηλάτου από το Super Market.
  • Το ποδήλατο έχει φθηνότερο κόστος συντήρησης από ένα αυτοκίνητο ή είναι ένα μηχανάκι. Γιατί δε χρειάζεται βενζίνες ούτε ακριβά ανταλλακτικά. Ούτε απαιτεί service κάθε 10,000 χλμ.
  • Το ποδήλατο δεν απαιτεί τέλη κυκλοφορίας και ασφάλιση. Αυτό σημαίνει τουλάχιστον 500€ κέρδος από τέλη κυκλοφορίας και ασφάλιση.
  • Το ποδήλατο είναι ένα γρήγορο μέσο μετακίνησης. Στην αρχή οδηγείς αργά άλλα σιγά σιγά αφού παρατηρήσεις και σημειώσεις τα σημεία που χρειάζονται προσοχή τότε μπορείς να ανεβάσεις ταχύτητα. Προσωπικά κινούμαι με Μ.Ο. τα 20χλμ/ω. Όσο περίπου κινείται και το Τραμ. Είναι επίσης πιο γρήγορο από ένα αυτοκίνητο σε ώρες αιχμής. Σαφώς δεν είναι πιο γρήγορο από ένα μηχανάκι, άλλα σίγουρα είναι πιο γρήγορο από το να πηγαίνεις με τα πόδια.
  • Το ποδήλατο προσφέρει μόνιμη ευεξία και αισιοδοξία και μάλιστα δωρεάν. Είναι αλήθεια και δε χρειάζεται να παραθέσω καμία επιστημονική δημοσίευση. Άμεσα αποτελέσματα που διαρκούν. Μια γερή βόλτα στην αρχή της βδομάδας σου δίνουν θετική ενέργεια για τις υπόλοιπες μέρες. Πόσο μάλλον όταν κάνεις ποδήλατο κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα.
  • Το ποδήλατο έχει πλάκα. Γιατί σου βγάζει μια παιδικότητα. Σου θυμίζει τις μέρες που ήσουν παιδί και τα προβλήματα ήταν μακριά. Το ποδήλατο πραγματικά είναι από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου.
  • Το ποδήλατο είναι ασφαλές. Όσοι λένε ότι φοβούνται στην Αθήνα να οδηγήσουν ποδήλατο, απλά ψάχνουν δικαιολογίες για να μην το κάνουν. Το ποδήλατο δεν είναι λιγότερο ασφαλές από ένα μηχανάκι ούτε λιγότερο ασφαλές από το να κυκλοφορείς πεζός. Φέρτε μου έρευνες που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Στην Αθήνα ο βλαμμένος κάγκουρας οδηγός θα σε πετύχει είτε είσαι σε ποδήλατο είτε σε μηχανάκι είτε σε ελικόπτερο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση βοηθάει πολύ (πολύ όμως λέμε) ένα κράνος με έντονο χρωματισμό και «φανταχτερά» ρούχα για μετά το απόγευμα καθώς και τα σχετικά φώτα και ανακλαστήρες. Έχω παρατηρήσει ότι όταν φέρω τον απαιτούμενο εξοπλισμό οι οδηγοί με σέβονται περισσότερο.
  • Το ποδήλατο μας κάνει πιο κοινωνικούς. Σίγουρα και στο αυτοκίνητο μπορείς να κάνεις ένα σορό γνωριμίες επί της Κηφισίας περιμένοντας στην κίνηση άλλα με το ποδήλατο βλέπεις αλλιώς τον κόσμο. Παρατηρείς το περιβάλλον, μυρίζεις τα φαγητά που φτιάχνουν οι μανάδες στις γειτονιές, ανταλλάσσεις χαιρετισμούς με άλλους ποδηλάτες. Κατεβαίνεις σε ποδηλατοπορίες. Η ζωή είναι αλλιώς και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να το καταλάβεις.
  • Το ποδήλατο είναι φιλικό προς το περιβάλλον, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.
  • Το ποδήλατο κάνει καλό στην υγεία. Οι καρδιαγγειακές παθήσεις είναι η κυριότερη αιτία θανάτου στο δυτικό κόσμο. Και ποια είναι η λύση; Υγιεινή διατροφή και άθληση. Ακόμα και αν δεν κάνεις υγιεινή διατροφή, αν αποφασίσεις να ασχοληθείς με το ποδήλατο σιγά σιγά θα το κάνεις. Το ένα θα φέρει το άλλο και σε λίγους μήνες θα είσαι υγιέστερος.

Συνεπώς το ποδήλατο είναι:

  1. Οικονομικό
  2. Ασφαλές
  3. Γρήγορο
  4. Πράσινο
  5. Ψυχοθεραπευτικό
  6. Υγιεινό

(Α) Οικονομικό

Έχοντας ήδη γλιτώσει 200-300€ μηνιαίως από τις βενζίνες και άλλα τόσα από τα ασφάλιστρα και τα τέλη κυκλοφορίας μας βοηθάει να σκεφτόμαστε λιγότερο τα οικονομικά μας προβλήματα. Έτσι αντί να σπαταλάμε χρόνο για να σκεφτόμαστε για το πως θα εξοικονομήσουμε 50€ για τη μπάρμπι-λαμπάδα της βαφτιστήρας μας θα αφιερώνουμε το χρόνο μας να κάνουμε θετικές και δημιουργικές σκέψεις. Οι δημιουργικές σκέψεις είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(Β) Ασφαλές

Περισσότερα ποδήλατα στους δρόμους σημαίνει λιγότερα αυτοκίνητα. Λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει λιγότερα ατυχήματα. Λιγότερα ατυχήματα σημαίνει λιγότερα λεφτά για το κράτος σε νοσοκομειακή περίθαλψη. Λιγότερα λεφτά για το κράτος σε Νοσοκομειακή περίθαλψη σημαίνει περισσότερη οικονομία. Η οικονομία είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Λιγότερες ώρες στο νοσοκομείο σημαίνει επίσης περισσότερος χρόνος για δουλειά και συνδυάζοντας με το (Α) σημαίνει περισσότερος χρόνος για δημιουργική εργασία. Δημιουργική εργασία είναι κάτι που λείπει επίσης από αυτήν τη χώρα.

Λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους σημαίνει λιγότερα ατυχήματα. Λιγότερα ατυχήματα σημαίνει χαμηλότερα ασφάλιστρα. Έτσι βοηθάει ακόμα και αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν ποδήλατο άλλα μπορούν να οδηγούν αυτοκίνητο (π.χ. ΑΜΕΑ)  να κάνουν αποταμίευση. Η αποταμίευση είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(Γ) Γρήγορο

Περισσότερα ποδήλατα στους δρόμους σημαίνει λιγότερη κίνηση. Λιγότερη κίνηση σημαίνει ταχύτερες συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων άλλα και των εταιρειών μεταξύ τους. Ταχύτερες συναλλαγές σημαίνει ταχύτερη διεκπεραίωση των έργων. Η ταχύτερη διεκπεραίωση των έργων είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Λιγότερη κίνηση σημαίνει επίσης ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα πράγματα μέσα στην ημέρα. Έτσι δε χρειάζεται να παίρνουμε μια μέρα άδεια από τη δουλειά για να πάμε στο ΙΚΑ και μετά στην Εφορία. Έτσι θα είμαστε πιο παραγωγικοί. Οι παραγωγικότητα είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(Δ) Πράσινο

Περισσότερα ποδήλατα σημαίνει λιγότερα αυτοκίνητα. Λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει καθαρότερη ατμόσφαιρα. Η καθαρή ατμόσφαιρα είναι κάτι που λείπει από τις μεγαλουπόλεις αυτής της χώρας.

Λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει λιγότεροι χώροι στάθμευσης. Λιγότεροι χώροι στάθμευσης σημαίνει ότι υπάρχει περισσότερος χώρος για πράσινο και χώρους αναψυχής. Περισσότερο πράσινο και χώροι αναψυχής είναι κάτι που λείπει από τις μεγαλουπόλεις αυτής της χώρας.

(Ε) Ψυχοθεραπευτικό

Δεν χρειάζεται επιστημονική έρευνα για να αποδείξει το αυτονόητο. Κάνοντας ποδήλατο σε περιοδική βάση εφοδιάζουμε τον εαυτό μας με μπόλικη θετική ενέργεια. Έτσι έχουμε λιγότερα νεύρα και περισσότερη αισιοδοξία. Λιγότερα νεύρα και περισσότερη αισιοδοξία είναι κάτι που λείπει από τους κατοίκους αυτής της χώρας.

Το γεγονός ότι ο μόνος λόγος να ανοίξουμε το παράθυρο του αυτοκινήτου είναι για να βρίσουμε ή να μουντζώσουμε, δείχνει ότι αυτή η χώρα χρειάζεται μια γερή δόση Ντοπαμίνης. Είμαστε θερμόαιμος λαός, το γεγονός ότι προτιμούμε τον καθιστικό τρόπο ζωής επιβαρύνει την υγεία μας. Βιολογικά και ψυχικά. Ζούμε σε γρήγορους και ανταγωνιστικούς ρυθμούς και αυτό αυξάνει το στρες. Το ποδήλατο είναι το εύκολο και φθηνό γιατρικό. Αντί να δίνουμε λεφτά σε ψυχολόγους μπορούμε να πάρουμε την οικογένεια μας και να πάμε ένα σαββατοκύριακο διακοπές και να περάσουμε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μας. Το να περνάμε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μας είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Ακόμα καλύτερα μπορούμε να μαζέψουμε λεφτά και να πάμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Πηγαίνοντας στο εξωτερικό μπορούμε να δούμε γιατί εκεί περνάν καλύτερα. Βλέποντας πως και γιατί περνάν καλύτερα οι ξένοι μπορούμε να υιοθετήσουμε κάποιες μικροσυμπεριφορές που θα μας κάνουν ακόμα καλύτερη χώρα. Για παράδειγμα να μην πετάμε τα σκουπίδια όπου βρούμε και να διατηρούμε την πόλη μας καθαρή. Οι καθαρές πόλεις είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(ΣΤ) Υγιεινό

Η άθληση είναι ο σίγουρος τρόπος για να ζήσεις πολύ και καλά. Προσοχή! δεν το εξασφαλίζει, αλλά αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες. Σαφώς και θα πεθάνουμε όλοι μια μέρα, όμως το θέμα είναι να πεθάνουμε με το κεφάλι ψηλά ταλαιπωρώντας τους γύρω μας όσο γίνεται λιγότερο. Ένα κράτος με λιγότερους αρρώστους μπορεί να κάνει οικονομία και να ξοδεύει λιγότερα για την υγεία (ειδικά αν καταφέρει να βάλει και τους περισσότερους διευθυντές των νοσοκομείων φυλακή θα ξοδεύει ακόμα λιγότερα) . Εφόσον θα κάνει οικονομία θα μπορεί να ξοδεύει περισσότερα (π.χ.) για την παιδεία. Μια καλύτερη παιδεία είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Εν κατακλείδι

Μπορώ να συνεχίσω για πάντα αυτή τη λίστα. Όμως το νόημα είναι εύκολα κατανοητό. Αν θέλουμε να αλλάξει αυτή η χώρα θα πρέπει πρωτίστως να αλλάξουν οι κάτοικοί της. Η αρχή θα γίνει όταν αποφασίσουν να σεβαστούν τους εαυτούς τους και τους γύρω τους. Μέσα σε όλα αυτά τα προβλήματα βλέπω μια ευκαιρία η χώρα μας να βγει κερδισμένη. Είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε τι κάναμε λάθος τόσα χρόνια και να το διορθώσουμε. Ας ξεκινήσουμε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Μια απόφαση είναι, δεν είναι τόσο δύσκολο, είμαι σίγουρος πως ο καθένας μας έχει καταφέρει να κερδίσει δυσκολότερες μάχες στη ζωή του.

Κατηγορίες:Ποδήλατο, Life