Αρχείο

Archive for the ‘OpenSource’ Category

Linux Mint Maya Cinnamon

Νοέμβριος 10, 2012 Σχολιάστε

Η αγάπη μου για το Linux είναι γνωστή εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πρόσφατα έκανα μια αναβάθμιση στο λειτουργικό και αγόρασα μεταξύ άλλων και έναν SSD δίσκο. Τον Vertex 4 256ΜΒ από την OCZ. Ένας καταπλητικός δίσκος που με κάνει κάθε φορά που μπαίνω σε υπολογιστή με HD να κλαίω και να μονολογώ «Πως ζούσα τόσο καιρό χωρίς SSD».

Τέλος πάντων αφού έκανα backup τα πάντα είπα να δοκιμάσω το Ubuntu 12.10 με clean install. Μπήκε σφαίρα. Έκανε boot σε 9 δευτερόλεπτα από τον GRUB και μετά. Δυστυχώς όμως απογοητεύτηκα εις τριπλούν. (1) Το Unity το οποίο δεν με εντυπωσίασε ποτέ σε κάθε αναζήτηση φέρνει αποτελέσματα από την Amazon. Υπάρχει τρόπος να βγουν με τη χρήση του CLI άλλα η απογήτευση μου ήταν ήδη μεγάλη. (2) Οι ανοιχτοί drivers για την AMD στη δικιά μου κάρτα (Radeon HD 4870) έκαναν το ανεμιστηράκι της GPU να δουλεύει στο μαξιμουμ κάνοντας τον υπολογιστή μου αδύνατο να εργαστεί κάποιος λόγω του θορύβου. (3) Για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να εγκαταστήσω fonts (έχω μερικές απαιτήσεις σε συγκεκριμένα fonts που θέλω). Γενικά όμως το Unity δεν μου άρεσε οπότε η απόφαση ήταν να πάω στο Fedora 17 που τόσο έχω αγαπήσει.

Δυστυχώς όμως για κάποιον λόγο δεν δούλευε σωστά. Και εκεί το ανεμιστηράκι δούλευε στο μαξιμουμ συνεχώς. Άλλα δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Είχα γενικότερα προβλήματα. Τις περισσότερες φορές απλά πάγωνε ο υπολογιστής. Και εκεί μάλλον φταίνε οι open drivers για AMD. Δεν το γνωρίζω, το λέω από εμπειρία.

Μετά τη δεύτερη προσπάθεια είπα να κάνω την τρίτη μου επιλογή που ήταν το Mint 13 με Cinnamon. Μπήκε εύκολα. Πάλι το ανεμιστηράκι μου δούλευε στο max. Φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα με τον open source driver για την κάρτα μου (ATI Radeon HD 4870) οπότε έπρεπε να τους απεγκαταστήσω και να βάλω τους official. Ευτυχώς, με  αυτόν τον οδηγό (υπάρχει και αυτός που βρήκα αργότερα) όλα παίζουν μια χαρά. Το Cinnamon είναι φανταστικά απλό και όμορφο. Υπάρχουν τα βασικά εφέ ενός μοντέρνου λειτουργικού. Έβαλα και ένα όμορφο conky configuration από εδώ και τέλος ένα φανταστικό weather plugin στο cinnamon task bar από εδώ.

Μέσα σε ένα πρωινό είχα στήσει τα virtual envs και τα public-private keys εγκατέστησα και το Ubuntu One. Και μαζί με το Dropbox που πλέον έχω παντρευτεί κανονικά κάνουν ένα φανταστικό συνδυασμό.

Το πακετάκι όλο αυτό εμπλουτίζεται αφάνταστα από τον SSD μου που πραγματικά «τα σπάει» (την μισώ αυτήν την έκφραση άλλα στην περίπτωση μου δεν υπάρχει καλύτερη). Ο SSD με το Mint στα 64bit σπάει όλα τα κοντέρ. Όλα τα προγράμματα ανοίγουν εν ριπή οφθαλμού. Για παράδειγμα τo import της MySQL βάσης που στα Windows με HD έκανε γύρω στα 30-40 δεύτερα (είναι γύρω στα 15ΜΒ) τώρα παίρνει 2 δευτερόλεπτα. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως γίνεται όλα να γίνονται τόσο γρήγορα. Και όμως γίνεται. Και είναι απίστευτο.

Για παράδειγμα πλέον δεν χρειάζεται να κάνω suspend. Το shut-down / start-up είναι πλέον το ίδιο γρήγορο… 🙂

Υπάρχει αυτό το φανταστικό εργαλείο που λέγεται synapse.

Ορίστε 2 οδηγοί για το post-installation του Mint. Εδώ και εδώ.

Εντάξει, τα προβληματάκια του τα έχει. Για παράδειγμα ένα προβληματάκι με το Compiz και τους Catalyst (πάλι αυτοί) δεν με αφήνει να πάρω screenshot. Άγνωστο γιατί. Όμως όλα αυτά δεν είναι deal breakers.

Τέλος, να πω πως επιμένω στια απόψεις μου ότι το 90% των διανομών του Linux πρέπει να καταργηθεί και να δοθεί βάση σε 2-3 που θα δουλέουν όμως άψογα out-of-the-box. Και φαίνεται να συμφωνεί και ο Δημήτρης Καλαμάρας του Linux Inside. Επιμένω πως δεν είναι κάτι κακό και ειδικά τώρα που η πληροφορική αλλάζει με το ‘Touch‘, είναι μια καλή ευκαιρία που η κοινότητα πρέπει να εκμεταλλευτεί.

Κατηγορίες:Life, Linux, OpenSource, Technology Ετικέτες: , , , , , , ,

Tipleaders 2η Γενιά, και τα σχετικά συμπεράσματα

Οκτώβριος 20, 2012 Σχολιάστε

Πέρασαν αρκετοί μήνες από τότε που σηκώσαμε την πρώτη έκδοση του Tipleaders. Το tipleaders.com είναι μια ανταποδοτική κοινότητα χρηστών που ασχολούνται με το στοιχηματισμό. Προσφέρει στοιχηματικές προτάσεις και τις αξιολογεί βάσει των ικανοτήτων του παίχτη.

Credits

Από χθες το Tipleaders άλλαξε σελίδα. Ενώ παλιότερα η υπηρεσία ήταν κυρίως συνδρομητική από χθες η ανταμοιβή των παικτών βασίζεται σε credits τα οποία τους δίνουν άλλοι παίκτες. Δηλαδή οι στοιχηματικές συμβουλές ενός καταταγμένου παίχτη είναι κρυμμένες για τους παίχτες που έχουν καταταχτεί σε χαμηλότερη βαθμίδα από ότι εκείνος. Για να τις «ανοίξουν» θα πρέπει να του μεταφέρουν κάποια από τα δικά τους credits. Τα credits αγοράζονται από εμάς και τα κερδισμένα credits μπορούν να ανταλαχτούν με χρήματα σε αναλογία 3/1 (δηλαδή τα 3 credits κοστίζουν $1).

Προς το παρόν το νέο σύστημα ανταποδοτικότητας φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα.

Τι μάθαμε μέχρι τώρα

Πέρα από το πως λειτουργεί η υπηρεσία θα ήθελα να μοιραστώ κάποια πράγματα σχετικά με τις εμπειρίες που αποκόμισα τους τελευταίους μήνες.

Αρχικά όμως οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο περιοδικό Linux Inside που στο τεύχος #10 έκανε μια σχετικά εκτενής αναφορά στην υπηρεσία μας και στη σχέση μας με το ανοιχτό λογισμικό. Να το διαβάσετε! 🙂

Βέβαια, διαβάζοντας το Editorial του Δ. Καλαμαρά δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι έλεγα περίπου τα ίδια πριν από 3 χρόνια ακριβώς. Χαίρομαι που ο Δημήτρης (που εκτιμώ τη δουλειά του πάρα πολύ) συμφωνεί μαζί μου. 🙂

Στο ζουμί τώρα.

Αυτούς τους 4-5 μήνες λειτουργίας του Tipleaders έβγαλα κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα για το πως λειτουργεί μια web υπηρεσία και ποια τα constraints της.

  • Πλέον είμαι σίγουρος πως οι μηνιαίες καταβολές εισφορών (συνδρομές) είναι μια επιλογή που εμπεριέχει αρκετά μεγάλο ρίσκο. Ακόμα και εμείς που ζητούσαμε συνδρομή από τα μέλη μας δε θέλαμε να δώσουμε συνδρομή σε έναν payment gateway και παραμείναμε στην PayPal γιατί ήταν η μόνη που προσέφερε δωρεάν υπηρεσία για recurring payments (συνδρομές) χωρίς η ίδια να ζητάει συνδρομή. Εκεί αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε. Φαίνεται πως η καλύτερη αμοιβή για παροχή υπηρεσιών είναι μέσω προμήθειας. Δεν θα το συνιστούσα εκτός αν η παρεχόμενη υπηρεσία είναι super-wow.
  • Όταν έχεις μια υπηρεσία που απευθύνεται σε μεγάλο αριθμό χρηστών και προσφέρει ανταποδοτικές υπηρεσίες με περιεχόμενο που εξαρτάται από διαφορετικούς παρόχους τότε δεν υπάρχουν σαββατοκύριακα και αργίες. Τα ξενύχτια είναι συνεχόμενα. Ειδικά αν κάνεις και άλλη δουλειά ενδιάμεσα (όπως εμείς). Ευτυχώς ή δυστυχώς καταλήγουμε να δουλεύουμε 12-15 ώρες την ημέρα σε καθημερινή βάση (ΣΚ και αργίες συμπεριλαμβανομένου).
  • Βασικότατος παράγοντες επιτυχίας μιας εφαρμογής ή μιας υπηρεσίας είναι το testing. Είναι απαραίτητο. Νομίζω στην Ελλάδα (τουλάχιστον εκεί που έχω εργαστεί) φαίνεται να το παραμερίζουν. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει πάντα να υπάρχει μια ομάδα τεστερς σε κάθε επιχείρηση που θέλει να τη σέβονται. Ωραίο και αγαπημένο το Unit Testing άλλα δυστυχώς δεν φτάνει. Το Tipleaders είναι μια διαδικτυακή υπηρεσία με σύνθετη δομή βάσης, και πολλά σκριπτάκια να τρέχουν στο background που περνάνε αγώνες και αποτελέσματα να κατατάσσουν τους παίχτες και να μοιράζουν κέρδη.
  • Οι χρήστες αγαπάνε τις υπηρεσίες που απαντάνε άνθρωποι πίσω από τα e-mails και όχι σκριπτάκια.
  • Είναι δύσκολο οι χρήστες να σου δώσουν το κανονικό τους e-mail. Συνήθως δίνουν τα δευτερότριτα και κάποια στιγμή θα πρέπει να τους κάνεις engage ώστε να δώσουν το βασικό τους e-mail. Μέχρι να γίνει αυτό όμως πρέπει να φτύσεις αίμα.
  • Δυστυχώς το spamming είναι αναγκαίο. Η σημερινή καθημερινότητα είναι πολύπλοκη. Οι άνθρωποι έχουν ζωές και προβλήματα. Είναι πολύ εύκολο να ξεχάσουν την υπηρεσία σου. Ένα ευγενικό spamming είναι δυστυχώς αναγκαίο. Εμείς τα e-mails δε τα δίνουμε σε τρίτους και προσπαθούμε να στέλνουμε μαζικά μόνο όταν έχουμε κάτι να πούμε.
  • Οι χρήστες βαριούνται εύκολα. Ένα συνεχόμενο iteration είναι αναγκαίο.
  • Οι διαφημίσεις στο Facebook είναι 2-3 φορές πάνω από το κόστος της google και προσφέρουν 2-3 φορές χειρότερα αποτελέσματα… go figure.
  • Το να βρεις payment gateway / processor που να παίζει στην Ευρώπη φαίνεται πολύ δύσκολο. Πρόσφατα η Brain Tree άνοιξε και στην Ευρωπαική αγορά άλλα ακόμα δεν έχουν απαντήσει στην αίτησή μου για δημιουργία λογαριασμού. Ίσως να φταίει το ότι προσφέρουμε στοιχηματική υπηρεσία. Μια άλλη προσπάθεια που μου αρέσει είναι το ZooZ, μόνο που το documentation είναι λίγο φτωχότερο, όμως νομίζω πως αξίζει τον κόπο και θα κάνουμε μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε λογαριασμό και εκεί.
  • Είναι δύσκολο να πάρεις feedback από τους χρήστες. Όσο εύκολη και αν είναι η διαδικασία. Δυστυχώς τα περισσότερα πράγματα θα πρέπει να τα καταλάβεις μόνος σου

Για να μη γίνει εντελώς σεντόνι το κείμενο θα σταματήσω εδώ. Περάστε μια βόλτα από το Tipleaders και πείτε μας τη γνώμη σας.

Tipleaders. A Social Network for Tipsters!

Μαΐου 22, 2012 Σχολιάστε

Tipleaders: The Social Network fot Betting TipstersΈνας από τους πολλούς λόγους που δεν μου επέτρεψαν τους τελευταίους μήνες να ασχοληθώ καθόλου με το blog ήταν και η δημιουργία του tipleaders.com. Το 3ο συνεχόμενο σχετικά μεγάλο project που κάνω σε Python/Django, από τότε που αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από την Java.

To Tipleaders.com είναι ένα site για φανατικούς betting tipsters. Δηλαδή για αυτούς που κατ’ επάγγελμα ή από χόμπι δίνουν στοιχηματικές προτάσεις. Υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια sites, γιατί λοιπόν εμείς να προσθέσουμε ένα ακόμα; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αρχικά

Το έργο ξεκίνησε από μια ιδέα που είχε ένας φίλος μου (που ασχολείται φανατικά με το στοιχηματισμό) για ένα στοιχηματικό site όπου θα υπάρχουν οι «συνεργάτες» που θα δίνουν προτάσεις και οι «χρήστες» που θα πληρώνουν συνδρομή και θα μπορούν να βλέπουν τις στοιχηματικές προτάσεις των πρώτων. Θα υπήρχε και κάποιο forum όπου θα δίνονται στοιχηματικά tips μαζί με κάποιο κείμενο που να δικαιολογεί την πρόταση και οι χρήστες θα ψηφίζουν (όπως στο stackoverflow.com) τους καλύτερους κλπ κλπ. Μας φάνηκε όμως αρκετά μπερδεμένο. Μετά από πολύ brainstorming καταλήξαμε σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με twitter παρά με ένα καθαρόαιμο στοιχηματικό site.

Πως λειτουργεί

Στην αρχή ο χρήστης πρέπει να κάνει εγγραφή και επιβεβαίωση των στοιχείων τον μέσω e-mail. Στη συνέχεια και αφού κάνει login, εμφανίζεται η χρονογραμμή των στοιχηματικών προτάσεων από τους ήδη υπάρχοντες χρήστες. Στη χρονογραμμή του κάθε χρήστη εμφανίζονται μόνο οι στοιχηματικές προτάσεις των παικτών που (α) είτε το επίπεδό τους είναι ίδιο ή κατώτερο του παίχτη ή που (β) ο παίχτης έχει πληρώσει για να μπορεί να βλέπει το επίπεδο αυτό. Για παράδειγμα ένας παίχτης που έχει επίπεδο 3 βλέπει όλες τις στοιχηματικές προτάσεις των παιχτών που έχουν επίπεδο 3 ή κατώτερο. Αν όμως θέλει να δει τις στοιχηματικές προτάσεις των παιχτών που είναι επίπεδο 6 θα πρέπει να πληρωσει ή να φτάσει ο ίδιος επίπεδο 6.
Στο επίπεδο 6 ανήκουν οι καλύτεροι παίχτες. Οι παίχτες που έχουν πολύ υψηλά ROI (return of investment) και win average στατιστικά. Οι παίχτες που τα tips τους μπορούν να σε κάνουν πλούσιο κατά κάποιον τρόπο. Οπότε αξίζει να πληρώσεις.
Είναι προφανές ότι δίνοντας επιτυχημένες προτάσεις αυξάνει το ROI και το Win Average και όσο ανεβαίνουν αυτά, τόσο ανεβαίνει επίπεδο και ο παίχτης. Το twist εδώ είναι πως οι παίχτες που ανεβαίνουν επίπεδο έχουν δικαίωμα στο διαμοιρασμό τον εβδομαδιαίων κερδών του site.
Και κάτι (σχεδόν) τελευταίο. Οι στοιχηματισμοί γίνονται μόνο με virtual coins (δίνονται 20 virtual coins κατά την εγγραφή). Μπορείς να αγοράσεις αν σου τελειώσουν, όμως αν είσαι προσεκτικός μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά στην ιεραρχία χωρίς να δώσεις χρήματα όπου θα πληρώνεσαι κιόλας.
Προφανώς συμβαίνουν και άλλα ωραία στο site τα οποία αξίζει να δει κανείς από κοντά (περισσότερα στο faq).

Υλοποίηση

Η υλοποίηση έγινε στην αγαπημένη μου python/django και το hosting γίνεται στην εξαιρετική webfaction (affiliate link). Σε αυτή την προσπάθεια που έγινε είχα τη βοήθεια μερικών εξαιρετικών plugins/jquery modules (τα περισσότερα, αν όχι όλα, MIT licensed) στα οποία έχω υποσχεθεί να κάνω άμεσα donate με τα πρώτα χρήματα από το site. Το site υποστηρίζει SSL protection σε όλα τα requests. Θεωρώ πως πρέπει να είναι default για όλα τα site στο παγκόσμιο ιστό. Προς το παρόν δεν έχω προσθέσει social authentication (facebook, twittter, κλπ) άλλα θα γίνει με τον καιρό. Η διάρκεια υλοποίησης για το πρώτο out-of-beta iteration ήταν 3,5 μήνες (σκληρής δουλειάς). Προς το παρόν υποστηρίζουμε μόνο ποδοσφαιρικά tips. Όμως στο μέλλον (σχετικά άμεσα) θα μπουν το τένις και το μπάσκετ.

Monetization

Το ζητούμενο, λοιπόν. Κατ΄ αρχήν να δηλώσω πως το monetization δεν είναι κάτι κακό. Όταν μια υπηρεσία είναι καλή δεν είναι κακό να πληρώνεται. Ένα καλό betting tip στο internet πληρώνεται μέχρι και 100€. Εμείς με τιμές που ξεκινάν από 10€ το μήνα προσφέρουμε tips από tipsters που έχουν 5% ROI (κέρδος δηλαδή) και Win Average 50% (δηλαδή 1 στα 2 tips κερδίζει), Καθόλου άσχημα για κάποιον που ασχολείται με το στοίχημα. Σαφώς πληρώνοντας περισσότερα μπορείς να έχεις πρόσβαση σε tipsters που φτάνουν σε Win Average το 70% (2 στα 3 κερδισμένα tips).

Το ladder έχει ήδη αρχίσει να δημιουργείται σιγά σιγά. Θέλαμε να προλάβουμε το Uefa Euro 2012 άλλα δυστυχώς δεν ήταν εύκολο. Το ladder όμως που θα διαχωρίζει τους tipsters σε επίπεδα θα είναι γεμάτο μετά το καλοκαίρι, ώστε να προλάβουμε τα πρωταθλήματα που ξεκινάνε τότε. Είναι προφανές πως όποιος ξεκινήσει να ανεβαίνει το ladder από τώρα θα έχει περισσότερα οφέλη από κάποιον που θα ξεκινήσει πιο μετά.

Εν κατακλείδι το monetization συνοψίζεται σε τουλάχιστον 3 άξονες.

  • Αγορά virtual coins (10€ για κάθε 100 coins)
  • αγορά συνδρομής (10€ ~ 100€ το μήνα, χωρίς τις εκπτώσεις για τις ετήσιες συνδρομές)
  • affiliation.

Προώθηση

Δεν υπάρχει. Ακόμα όχι τουλάχιστον. Πέρα από το facebook page, το twitter page και κάποιες διαφημίσεις (όχι adwords campaign, ακόμα) δεν έχει γίνει κάτι συγκεκριμένο. Είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις, λοιπόν! 🙂

Αυτά για την ώρα. Θα ενημερώνω εδώ για ότι νεότερο. Προς το παρόν θα είμαι στους tipleaders.

Κατηγορίες:Life, OpenSource, Technology Ετικέτες: , , ,

Django αντί J2EE, ναι άλλα γιατί;

Μαΐου 12, 2010 Σχολιάστε

Django plays the guitarΑυτές τις μέρες εργάζομαι πυρετωδώς σε κάποιο δικό μου project λεπτομέρειες του οποίου θα γίνουν γνωστές μετά το καλοκαίρι. Ελπίζω δηλαδή το Σεπτέμβριο του 10 να έχω μια pre-alpha έκδοση. Εργάζομαι για αυτό μόνο στον ελεύθερο χρόνο ο οποίος όταν έχεις δουλειά και οικογένεια είναι σημαντικά περιορισμένος.

Η αγάπη μου για τη Java τα JSP και όλα τα σχετικά (struts, hibernation, servlets, κλπ) συμπαρομαρτούντα, είναι γνωστή. Όμως πρέπει να ομολογήσω πως αυτό το προσωπικό μου έργο αποφάσισα να το χτίσω σε Python και πιο συγκεκριμένα στο Django web framework. Και δυστυχώς μέχρι στιγμής η επιλογή που έκανα με αφήνει 100% ικανοποιημένο. Αυτό σημαίνει ότι ενδεχομένως να το σκεφτώ πολύ να ξαναγυρίσω σε Struts/Stripes ή κάποιο άλλο java web application framework.

Γιατί όμως τελικά επέλεξα Django;

Όπως έχω αναφέρει στο παρελθόν τα βράδια κάνω και μαθήματα πιστοποίησης πληροφορικής σε ενήλικους. Μέσα από αυτά τα μαθήματα μαθαίνω και εγώ πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα που αφορούν τις ζωές των πιο «μεγάλων». Έτσι, κάτι που έχω παρατηρήσει σχετίζεται με την απόφασή μου να αλλάξω τη μεθοδολογία προσέγγισης και ανάπτυξης των εφαρμογών μου.

Έχω, λοιπόν, παρατηρήσει ότι οι μαθητευόμενοι, όσο χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και αν έχουν, αργά ή γρήγορα θα μπορούν τελικά να χειριστούν δύσκολες έννοιες πληροφορικής όπως η συνάρτηση VLookUp στο excel ή η συγχώνευση αλληλογραφίας στο Word. Επίσης έχω παρατηρήσει ότι όταν προσπαθήσω να τους εξηγήσω άλλου είδους έννοιες πιο απτές για αυτούς τότε δυσκολεύομαι πολύ περισσότερο. Για παράδειγμα, η έννοια του «ποσοστού», ή πως λειτουργεί η αγορά αξιών (όσο πάει ο νους μου βέβαια). Ή ακόμα και μια απλή πρωτοβάθμια εξίσωση. Πράγματα που είμαι σίγουρος χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα. Κι όμως τόσο δύσκολο να κατανοήσουν. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Σκέφτηκα πολύ, και τελικά κατέληξα στο εξής. Όταν ένας ενήλικος έρχεται σε μάθημα πληροφορικής, 9 στις 10 φορές έρχεται κατά κάποιον τρόπο tabula rasa. Μου αφήνει ελεύθερο το πεδίο, δηλαδή, να χτίσω πάνω του από το απόλυτο μηδέν και βήμα βήμα να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Όπως τους λέω πολλές φορές για πλάκα όταν έρχονται για πρώτη φορά στην τάξη, και είναι ανήσυχοι, «όσο λιγότερα ξέρετε, τόσο περισσότερα θα μάθετε!».

Αντίθετα, όταν πρόκειται να εξηγήσω π.χ. τα ποσοστά τότε τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ. Εκεί έχουν ήδη θεμέλια γνώσης από το παρελθόν (αρκετές φορές σαθρά) και για χρόνια κουβαλάνε αυτό το φορτίο. Έτσι εγώ θα πρέπει να κάνω διπλή δουλειά. Να γκρεμίσω (που είναι σχεδόν αδύνατο για του ενήλικους) και κατόπιν να χτίσω σε νέες βάσεις. Μια διαδικασία που απαιτεί τεράστια επένδυση σε χρόνο και ενέργεια.

Όσο όλα αυτά ήταν στο μυαλό μου, δεν απέφυγα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση τους και να γίνω εγώ ο μαθητευόμενος. Έχοντας, λοιπόν, μια εμπειρία σε Java development πάνω από 10 χρόνια αποφάσισα να ξεκινήσω από το μηδέν ώστε ότι είναι να μάθω, να το μάθω σωστά. Όντας, λοιπόν, σίγουρος ότι κουβαλάω αρκετές παιδικές αρρώστιες σε Java Development, αποφάσισα να γκρεμίσω αυτό το δημιούργημα και να χτίσω κάτι καινούργιο. Και πραγματικά νομίζω πως έτσι γίνομαι καλύτερος. Θυμάμαι σε κάποια συνέντευξη (την είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια) είχαν ρωτήσει τον Π. Χατζηιωάννου να τους πει ποια είναι η αγαπημένη του επιχείρηση από όσες έχει δημιουργήσει, εκείνος απάντησε «Η επόμενη». Τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Κατηγορίες:Life, OpenSource, Technology

iPhone (μερικές μέρες μετά)

Οκτώβριος 13, 2009 6 Σχόλια

Την περασμένη Παρασκευή το πρωί έφθασε στ χέρια μου το νέο iPhone 3GS 16GB. Η ανυπομονησία μου ήταν πολύ μεγάλη, κυρίως επειδή είχα δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες οι οποίες δυστυχώς δεν επαληθεύτηκαν. Το iPhone δεν έχει αντεπεξέλθει μέχρι στιγμής με τις απαιτήσεις μου. Η αλήθεια είναι πως είμαι αρκετά απαιτητικός έχοντας πλέον περάσει από τις πιο διάσημες πλατφόρμες κινητών (PalmOS, Windows Mobile, Symbian OS, iPhone OS) τις οποίες χρησιμοποίησα διεξοδικά. Έζησα με αυτές κυριολεκτικά. Για μένα άλλωστε το κινητό είναι πάνω από όλα ένα εργαλείο. Είναι ένας βοηθός για να τα βγάζω πέρα στη δύσκολη καθημερινότητα. Μέχρι στιγμής ο καλύτερος βοηθός ήταν το Palm 680. Από τότε που χάλασε και βρήκα την ευκαιρία να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα λειτουργικά η παραγωγικότητα μου έχει πέσει στο 30%. Το Treo 680 και το PalmOS έκαναν τη ζωή μου εύκολη. Ας μην αρχίσω καλύτερα για το 680 και ας μιλήσω για το iPhone.

Αρχικά το interface είναι εντυπωσιακό. Το iPhone είναι μακράν το καλύτερο Touch Phone στον πλανήτη εξαιρουμένου του Palm Pre με το Web OS που δεν έχω δει ακόμα άλλα σύντομα και αυτό θα κάθεται στο γραφείο μου. Αν και αγόρασα μια διάφανη θήκη με εξωτερικό screen protector (ξέρω ακούγεται βέβηλο άλλα προτίμησα να χάσω λίγο απο την καταπληκτική αίσθηση που σου δίνει η οθόνη και να κερδίσω σε προστασία) το touching είναι responsive και άνετο. Η τεράστια οθόνη και τα ωραία γραφικά δίνουν μια τέλεια εμπειρία χρήσης (User Experience). Επίσης τα 16GB είναι αρκετά για μένα για να τα γεμίσω με φωτογραφίες, βίντεο και τραγούδια. Τα ωραία όμως σταματούν εκεί. Από την επόμενη μέρα άρχισα να προβληματίζομαι για τη λειτουργικότητα. Ορίστε γιατί:

iTunes

To iTunes δεν μου άρεσε ποτέ. Μουσική αγοράζω από άλλα φθηνότερα (και νόμιμα) ηλεκτρονικά μαγαζιά ενώ το MediaMonkey είναι 10 κλάσεις ανώτερο και λιγότερο bloated. Δυστυχώς όμως το iTunes απαιτείται για σχεδόν όλες τις λειτουργίες. Κυρίως για να ξεκλειδώσει το iPhone. Ακόμα και ο συγχρονισμός για τις φωτογραφίες και τα video και τα podcast γίνεται μόνο από κει. Μαζί με το iPhone αναγκάζομαι να υποστώ και το iTunes.  Αυτό πόνεσε, άλλα όχι τόσο πολύ όσο το επόμενο πρόβλημα. Αν θέλει κάποιος να αποφύγει το iTunes τότε το WiFi είναι απαραίτητο για την εγκατάσταση των εφαρμογών ή τουλάχιστον μια καλή 3G σύνδεση. Το iTunes είναι και το αποτέλεσμα της γενικότερης φιλοσοφίας της Apple. Προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα. Δεν επιτρέπει την επικοινωνία μέσω USB για προγράμματα τρίτων παρά μόνο μέσω Wireless. Αυτή η συγκεντρωτική τάση που έχει η Apple με απωθεί. Με κάνει να αισθάνομαι όπως όταν είχα αρχίσει να χρησιμοποιώ τα Windows XP που ποτέ δε συμπάθησα γιατί με έκαναν να αισθανθώ σαν ηλίθιος.

Προγράμματα τρίτων και App Store

To App Store είναι κατα τη γνώμη μου η καρδιά του iPhone. Αν δεν υπήρχε αυτό τότε το iPhone θα ήταν ένα μέτριο τηλέφωνο και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Steve Jobs αρχικά είχε ενδοιασμούς. Λέω μέτριο τηλέφωνο γιατί πέρα από τα ανούσια (κατά τη γνώμη μου accelometer, compass, και διάφορους αισθητήρες) το iPhone δεν μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε άλλο smartphone της κατηγορίας του. Ειδικά τη στιγμή που δεν υποστηρίζει multitasking. Για παράδειγμα αν θες να δεις μια σελίδα πρέπει να περιμένεις να φορτώσει. Αν κλείσεις τον twitter client δεν ενημερώνεσαι πλέον για νέα twits. Υπάρχει μια τεχνολογία Push μηνυμάτων η οποία ακόμα δεν την έχουν εκμεταλλευθεί αρκετές εφαρμογές άλλα και πάλι χρειάζεται gprs/3g/wifi connection ώστε να έρθουν τα Push Notifications μέσω server. Ίσως στο μέλλον να δούμε περισσότερα πράγματα, έστω και με επιβάρυνση του data plan μας.

Κάτι που με χαλάει αφάνταστα στο App Store είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα για δοκιμή των προγραμμάτων. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να βασιστείς στην Lite έκδοση (αν υπάρχει) η οποία είναι crippled (και νομίζω δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στον κόσμο της πληροφορικής απο το crippleware) είτε να βασιστείς στα ratings/reviews είτε να αποφασίσεις οτι θα δαπανήσεις τα λεφτά και ο Θεός βοηθός. Πιστεύω οτι η απόφαση να μην υπάρχει δοκιμαστική περίοδος των προγραμμάτων είναι συνειδητή απόφαση της Apple ώστε να τραβήξει ακόμα περισσότερους developers στην πλατφόρμα της. Έτσι μειώνεται δραστικά η διακίνηση πειρατικού software. Δε συμφωνώ. Είμαι από τους χρήστες που θέλουν να δοκιμάζουν τις εφαρμογές για αρκετό πριν τις αγοράσουν και μόνο έτσι έχω καταφέρει να πληρώσω για software που αποδεικνύεται ότι το έχω ανάγκη στην καθημερινότητά μου.

Τέλος, ναι είναι αλήθεια. Αν εξαιρέσουμε τα παιχνίδια που δεν έχω ασχοληθεί για την ώρα (θα το κάνω όμως στο μέλλον) οι περισσότερες εφαρμογές είναι για πέταμα. Υπάρχουν μερικά διαμάντια άλλα κάποιος πρέπει να ψάξει πολύ για να τα βρει και δυστυχώς το App Store δεν βοηθάει. Το App Store όσον αφορά στη δυνατότητα αναζήτησης εφαρμογών είναι απαράδεκτο. Χρειάζεται ολική επαναφορά. Μπορεί να περάσεις με τις ώρες και να μη βρεις τίποτα. Ειδικότερα στις εποχές του social networking το μοντέλο με τα ratings/reviews (και μάλιστα με τον λάθος τρόπο που δίνεται απο το App Store) είναι εντελώς ξεπερασμένο.

Η Συσκευή

Η συσκευή είναι καλή, όμως έχει κάποια πράγματα που με χαλάνε πολύ. Για παράδειγμα το γεγονός οτι δεν υπάρχει τρόπος να συνεργαστούν τα προγράμματα της Apple με τα προγράμματα των 3ων κατασκευαστών είναι απαράδεκτο. Δηλαδή δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις καλύτερο Calendar πρόγραμμα εκτός αν αποφασίσεις να κάνεις το συγχρονισμό με το Outlook με κάποιο σύνθετο τρόπο μέσω cloud. Το μόνο πρόγραμμα που συνεργάζεται άψογα με το Outlook είναι το Built-in Calendar που είναι το χειρότερο που έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Η λύση εδώ λέγεται google calendar άλλα θα πρέπει να πληρώσω για να αγοράσω κάποια εφαρμογή που να συνεργάζεται καλά και να επιβαρύνω το data plan μου.

Επίσης όχι μόνο δεν παρέχεται με το iPhone μια καλή εφαρμογή για διαχείριση των υποχρεώσεών μου (ούτε καν μέσω του calendar) άλλα ακόμα και αυτές που υπάρχουν δεν έχουν τη δυνατότητα για reminders. Δηλαδή δεν μπορώ να φτιάξω ένα task τύπου «Τηλέφωνο στην Τράπεζα» για τις 10 το πρωί και να προσθέσω ηχητική ειδοποίηση. Πράγμα που γίνεται σε όλα τα άλλα τηλέφωνα. Οι μόνες 2 λύσεις είναι να προσθέσω κάποιο Alarm στο ξυπνητήρι ή να αγοράσω κάποια εφαρμογή που να υποστηρίζει Push Notifications και τη στιγμή που θα πρέπει να ηχήσει η συσκευή να υπάρχει πρόσβαση σε δίκτυο. Αλλιώς θα πρέπει να επιβαρύνω το Calendar με συναντήσεις τύπου «Αγόρασε γάλα» που επιτρέπει ηχητικές ειδοποιήσεις. Αλήθεια ποιος τα σκέφτηκε όλα αυτά;

Κάτι που με στεναχώρησε πολύ ήταν και η απουσία για drag & drop. Ενώ το iPod παρέχει τη συγκεκριμένη δυνατότητα, το iPhone δεν το κάνει. Για να γίνουν απλά πράγματα (όπως π.χ. να μεταφέρω ένα video, μια εικόνα ή ένα pdf αρχείο στο iPhone απο τον υπολογιστή) πρέπει να γίνω γκουρού της πληροφορικής. Να εντοπίσω κάποιο πρόγραμμα (όπως το Discover) να έχω στο σπίτι Wireless router, να συνδέσω το iPhone στον ρούτερ μέσα απο το Wireless δίκτυο και να κάνω upload τα αρχεία, τα οποία δε θα μπούν στον root folder για να είναι προσβάσιμα απο όλες τις εφαρμογές, άλλα θα είναι μόνο προσβάσιμα απο την εφαρμογή που έχει επιτρέψει το upload. Αυτό όσο και αν ακούγεται εντελώς απαρχαιωμένο είναι μια πικρή αλήθεια. Το iTunes δεν συνεργάζεται με εφαρμογές τρίτων για να γίνεται ο συγχρονισμός με μοντέρνο και εύκολο τρόπο.

Όσον αφορά τη σύνδεση στο δίκτυο έχω διαβάσει ότι δεν είναι και η καλύτερα. Εγώ μέχρι στιγμής δεν είχα πρόβλημα. Η κεραία wifi είναι όμως πολύ μέτρια. Σε σημεία που το Nokia E71 που έδινε πολύ καλό σήμα, το iPhone δεν βλέπει καν το Access Point. Ο Safari είναι ένας καλός browser άλλα σε ταχύτητα δε συγκρίνεται με τον Opera Mini. Ακόμα και στο Touch diamond που είχα τον εξαιρετικό Opera Browser, προτιμούσα τον Opera Mini καθώς επιτρέπει γρήγορο rendering ακόμα και όταν η σύνδεση είναι κακή.

Πρόβλημα παρουσιάστηκε με το iPod του καθώς κάποια τραγούδια παίζουν εξαιρετικά χαμηλά. Κάτι παίζει με τον αλγόριθμο που εξομαλύνει τις ηχητικές διαφορές μεταξύ των τραγουδιών. Δεν το έχω ψάξει ακόμα, άλλα είναι απο τα επόμενα που θα κάνω γιατί είναι ενοχλητικό.

Τέλος, μεγάλο πρόβλημα είναι η απουσία Multitasking. Κάποιος που έχει χρησιμοποιήσει SymbianOS ή Windows Mobile μπορεί να καταλάβει τις δυνατότητές του. Προσωπικά για μένα είναι μεγάλο μείον.

Εν κατακλείδι.

Πρόκειται για μια πολύ καλή συσκευή η οποία κατα τη γνώμη μου δημιουργήθηκε απο λάθος εταιρία. Ο ίδιος άνθρωπος που ηγήθηκε της προσπάθειας αυτής μετακόμισε στην Palm όπου δημιούργησε το Palm Pre το οποίο έχει μια διαφορετική φιλοσοφία. Είναι σαφώς πιο ανοιχτή (θα επιτρέπει π.χ. τα προγράμματα να διανέμονται απευθείας απο τους developers), επιτρέπει multi tasking (κάτι που δεν επιτρέπει το iPhone), δεν θα υπάρχει επίβλεψη των προγραμμάτων που θα ανεβαίνουν στο App Store (προς το παρόν), ενώ θα υπάρχουν και περισσότερες επιλογές για το συγχρονισμό (το Palm Pre συγχρονίζει ακόμα και με το Palm Desktop πλέον). Και το καλύτερο; Δε θα υπάρχει εφαρμογή-κέρβερος τύπου iTunes! Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο. Αυτό που αλλάζει είναι η φιλοσοφία της εταιρίας. Η Apple πλέον έχει αρχίσει να αποκτάει μια επικίνδυνη εσωστρέφεια. Τα πάντα λειτουργούν καλά μόνο με δικά της προϊόντα (όπως π.χ. το MobileMe) ενώ προσπαθεί να περιορίσει οτιδήποτε  προέρχεται απο το εξωτερικό περιβάλλον. Όλη αυτή η εσωστρέφεια εμένα με απωθεί. Η Apple γίνεται σιγά σιγά σαν τη Microsoft των 90s ενώ αντίθετα η Microsoft κάνει δειλά βήματα προς την αντίθετη πλευρά.

Θεωρώ πως το iPhone κακώς έχει στρέψει όλα τα φώτα προς το μέρος του. Δεν αξίζει τέτοια προβολή. Είναι μια καλή άλλα σαφώς υπερεκτιμημένη συσκευή. Υπάρχουν συσκευές που κάνουν τα πράγματα καλύτερα και πιο αποδοτικά (όπως π.χ. το Palm Pre ή το λιγότερο προβεβλημένο Nokia E71). Δυστυχώς όμως όλες αυτές ζούνε στη σκιά του iPhone. Δεν είναι όλα αρνητικά. Μου αρέσει η συσκευή και θα την ευχαριστηθώ. Αλλά όμως αυτή τη στιγμή ήδη περιμένω με ανυπομονησία το WebOS. 🙂

Κατηγορίες:OpenSource, Technology

Η ελληνική παιδεία δε χρειάζεται περισσότερα λεφτά (για να γίνει καλύτερη)

Σεπτεμβρίου 29, 2009 4 Σχόλια

Σε κάθε εκλογές ακούω με προσοχή τις δηλώσεις των πολιτικών πως θα δώσουν περισσότερο ποσοστό του ΑΕΠ για την παιδεία (που τελικά ποτέ δε δίνουν). Θεωρώ πως υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούμε να διορθώσουμε χωρίς να δαπανηθεί δραχμή παραπάνω. Οι βελτιώσεις αφορούν τους βασικούς άξονες τις ελληνικής παιδείας (περισσότερα για αυτό σε λίγο). Είναι γνωστό ότι τα σχολεία είναι βαρετά. Δεν προσφέρουν τίποτα στους μαθητές. Οι καθηγητές βαριούνται, επίσης. Τα βιβλία είναι βαρετά (αν και γίνεται προσπάθεια να εξελιχθούν, άλλα παραμένουν βαρετά και τις περισσότερες φορές άχρηστα). Τα σχολικά συγκροτήματα παραπαίουν υπό το βάρος της κακοδιαχείρισης, ενώ τα περισσότερα από αυτά ενδεχομένως να έχουν ακόμα αμίαντο. Ναι, για όλα αυτά χρειάζονται περισσότερα λεφτά. Πιστεύω όμως πως μερικά αρχικά βήματα μπορούν να γίνουν χωρίς κόστος και με πολύ καλά αποτελέσματα.

Οι βασικοί άξονες τους οποίους ανέφερα πριν είναι οι εξής:

  • Άθληση – Διατροφή
  • Μάθηση
  • Κοινωνική Παιδεία

Οι οποίοι προκύπτουν καθαρά από δικές μου σκέψεις και όχι από κάποιο επιστημονικό έγγραφο, και εξηγώ χωρίς να μακρηγορώ.

Άθληση – Διατροφή

Για κάποιον περίεργο λόγο τα περισσότερα κυλικεία που ακούω φέρνουν τα πιο ανθυγιεινά προϊόντα παρόλα που υπάρχει θεσμικό πλαίσιο και μάλιστα πολύ συγκεκριμένο για το τι φαγητά /ποτά θα προσφέρει ο κυλικειάρχης. Σχεδόν κανείς διευθυντής δε φροντίζει τα φαγητά / ποτά που προσφέρονται στο σχολείο να μην είναι τα γνωστά ανθυγιεινά. Αδιαφορούν ή προσπαθούν να τα έχουν καλά με τον κυλικειάρχη (δεν εξηγείται αλλιώς). Πρόσφατα άκουσα για ένα δημοτικό στους Αγίους Αναργύρους (Αττικής – πρώην γειτονιά) που ο διευθυντής είναι αφοσιωμένος στην καλή διατροφή και απαιτεί και το κυλικείο να φέρνει τα προβλεπόμενα. Αυτά είναι (μεταξύ άλλων): Σπανακόπιτα, τυρόπιτα, φρέσκα φρούτα και φρέσκο χυμό πορτοκάλι. Όχι τσίχλες, όχι αλλαντικά, όχι αναψυκτικά. Και μάλιστα ο κυλικειάρχης έχει το ίδιο ακριβώς κέρδος  με πριν που πρόσφερε τα μη προβλεπόμενα. Να κάτι που μπορεί να αλλάξει χωρίς κόστος. Ο Jamie Oliver έχει αποδείξει ότι η υγιεινή διατροφή παίζει θετικό ρόλο στη απόδοση του μαθητή. Αν αυτό δουλέψει τότε μπορούμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα (δίνοντας λεφτά για in school εστιατόρια με υγιεινό καθημερινό πρόγραμμα διατροφής που θα επιβλέπει ειδικός διατροφολόγος)

Όσον αφορά στην άθληση, οι γυμναστές κατ’ αρχήν θα πρέπει να σταματήσουν κάποια στιγμή να προπονούν τα παιδιά για τις παρελάσεις (πότε θα καταργηθούν επιτέλους;). Έτσι χάνονται 2 μήνες ουσιαστικότερης άθλησης. Θα μπορούν π.χ. να οργανώνουν τοπικά πρωταθλήματα από διάφορα σπορ (όχι μόνο ποδόσφαιρο η μπάσκετ) στα οποία οι νικητές θα μπορούν να επιβραβεύονται με κάποιον τρόπο (ας είναι και ιδιότης ο χορηγός. Ας κερδίσουν όλοι αθλητικά είδη από το Intersport… τόσο κακό είναι επιτέλους;). Γενικά οι γυμναστές θα πρέπει να αναλάβουν έναν πιο ενεργό ρόλο και όχι μόνο να διοργανώνουν τις παρελάσεις και τις σχολικές εορτές. Για παράδειγμα θα μπορούν μια μέρα το μήνα να οργανώνουν κάποια ημερήσια εκδρομή για trekking σε κάποιο κοντινό βουνό.

Μάθηση

Εδώ τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν κάπως. Γνωρίζω (δυστυχώς όμως δεν μπόρεσα να βρω το σχετικό λινκ) πως περίπου 15,000 με 20,000 από τους περίπου 120,000 εκπαιδευτικούς είναι ανενεργοί για διάφορους λόγους (π.χ. χρόνια προβλήματα υγείας). Ας αδειάσουν οι θέσεις που καταλαμβάνουν και στη θέση τους ας έρθουν πιο νέοι με φρέσκες ιδέες. Όχι όμως στις ίδιες ειδικότητες. Θα πρέπει οπωσδήποτε τα σχολεία να στελεχωθούν με ψυχοπαιδαγωγούς – κοινωνικούς λειτουργούς, σύμβουλους επαγγελματικής αποκατάστασης και οικονομικούς διευθυντές. Όχι για κάθε σχολείο. Μπορεί να είναι ένας για κάθε (και μέχρι) 5 σχολεία και θα επισκέπτεται ένα σχολείο κάθε μέρα. Όπου θα έχει τις μισές ώρες μάθημα και τις άλλες μισές ώρες γραφείου για να μπορεί να μιλάει με μαθητές που τον προσεγγίζουν. Όσον αφορά τους οικονομικούς διευθυντές (managers) θα αναλάβουν την οικονομική διαχείριση αφήνοντας στους διευθυντές το έργο της εκπαίδευσης. Σε όλες τις προηγμένες χώρες ο διευθυντής αναλαμβάνει τον ρόλο του εκπαιδευτικού ηγέτη του σχολείου. Το σχολείο είναι η ψυχή και η καρδιά του διευθυντή. Στην Ελλάδα ο διευθυντής είναι γραμματέας πολυτελείας. Οι παιδοψυχολόγοι – κοινωνικοί λειτουργοί θα αναλάβουν και ρόλο της εσωτερική επιμόρφωσης, επιμορφώνοντας τους εκπαιδευτικούς για τα δύσκολα προβλήματα και πως θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν. Τέλος ο σύμβουλος επαγγελματικής αποκατάστασης θα φροντίζει να βοηθάει τα παιδιά να βρουν τι τους αρέσει και τι επιλογές έχουν. Θα χρειαστεί να φέρνει τα παιδιά κοντά με ανθρώπους που βρίσκονται ήδη στην παραγωγή όπου αυτό είναι εφικτό (σίγουρα π.χ. αυτό είναι ανέφικτο σε σχολεία εντελώς απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα).

Τέλος θα πρέπει να φροντίσουν να επιμορφώσουν τους εκπαιδευτικούς με δωρεάν προγράμματα εσωτερικής επιμόρφωσης (που θα μοριοδοτούνται όμως) ώστε να καταλάβουν επιτέλους τι πάει στραβά με την ελληνική εκπαίδευση και οι μαθητές βαριούνται τόσο πολύ. Μπορεί να βοηθούσε λίγο αν αποδεσμευόταν η 2βάθμια από την 3βάθμια εκπαίδευση.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Τα παιδιά βαριούνται στο σχολείο. Ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά και η παιδεία έχει μείνει απαράλλαχτη τα τελευταία 50 χρόνια. Πρόκειται για την ίδια καθ’ έδρας διδασκαλία. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι τα παιδιά μαθαίνουν στο σπίτι, με τους φίλους τους, στον υπολογιστής και στην τηλεόραση (δυστυχώς) περισσότερα πράγματα από οτι στο σχολείο. Το σχολείο θα πρέπει να αλλάξει χαρακτήρα και να προσφέρει πράγματα που τα παιδιά δεν μπορούν να βρουν έξω απο αυτό. Να αναπτύξει δεξιότητες και αρετές που είναι πολύ βασικές για την κοινωνία μας. Να τους δώσει τα εργαλεία και τα εφόδια για μια ολόκληρη ζωή. Κοινωνικότητα, ομαδικότητα, μεθοδικότητα, κριτική σκέψη, δημιουργικότητα, οργάνωσηαυτοπειθαρχία, πνευματική καλλιέργεια, και το κυριότερο: Να μάθουν πως να μαθαίνουν. Έτσι ποτέ δε θα σταματήσουν να αφομοιώνουν γνώσεις γιατί το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή η ίδια. Όλα τα παραπάνω είναι πράγματα που το σχολείο αυτή τη στιγμή δεν μαθαίνει στα παιδιά και για όλα τα παραπάνω είμαι σίγουρος ότι δεν χρειάζονται πολλά λεφτά. Χρειάζονται στόχοι, ένα καλό πρόγραμμα σπουδών, εκπαιδευτική ευελιξία και ένα συμπαγές και δίκαιο σύστημα αξιολόγησης το οποίο προφανώς και δεν θα τιμωρεί, άλλα θα επιμορφώνει όπου χρειάζεται. Για να γίνουν τα παραπάνω χρειάζονται ικανούς ανθρώπους (=αξιοκρατία) σε υψηλά κλιμάκια (π.χ. Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) και σίγουρα όχι λεφτά.

Κοινωνική Παιδεία

Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα του Αριστοτέλη ήταν για το αν η παιδεία πρέπει να δημιουργεί ικανούς πνευματικά πολίτες ή ηθικούς και κοινωνικά ενεργούς πολίτες. Από προσωπικές εμπειρίες θεωρώ πως στην Ελλάδα (του σήμερα) δε συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Τα σχολεία είναι απλά parking παιδιών. Παρόλα αυτά όμως αν φανταστούμε ότι , τελικά ναι, τα παιδιά καλλιεργούνται πνευματικά ίσως θα θέλαμε να ανεβάσουμε και τον δείκτη την κοινωνικής εκπαίδευσης. Αυτό μπορεί να γίνει αν τα σχολεία αρχίσουν να συμμετέχουν ενεργά σε προγράμματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Θεωρώ ότι η κοινωνική ευαισθησία περνάει μέσα από την οικολογική ευαισθησία. Η Ευρωπαϊκή ένωση δίνει πολλά λεφτά για τέτοια προγράμματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να επενδυθούν σωστά. Για παράδειγμα θα μπορούσε η δεντροφύτευση να γίνεται από τα κατά τόπους σχολεία μια φορά το μήνα. Λεφτά για δέντρα ας δώσουν ιδιωτικοί φορείς. Δεν είναι κακό να πούμε ότι ο Κωτσόβολος του δήμου πρόσφερε 10,000 δενδρύλια για δεντροφύτευση στην τάδε καμμένη πλαγιά. Ακούγεται αστείο, άλλα το πρόβλημα είναι πως για μερικούς μονολιθικούς (ή παλαιολιθικούς καλύτερα) χαρακτήρες ακούγεται σατανικό. Δεν είναι όμως έτσι. Εφόσον είπαμε πως δεν χρειάζεται να δώσουμε λεφτά για την παιδεία, μια παράμετρος είναι και η ήπια εκμετάλλευση των ιδιωτικών φορέων. Οι υπολογιστές στις αίθουσες πληροφορικής γράφουν intel inside και με το που τους ανοίγεις σε καλωσορίζουν τα Windows. Αυτό δεν είναι διαφήμιση; Δεν είναι πλήρης εφαρμογή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

Εν κατακλείδι

Κάποια στιγμή οι πολιτικοί θα πρέπει να καταλάβουν πως η παιδεία είναι πιο σοβαρή από ότι νομίζουμε. Τα περισσότερα προβλήματα της κοινωνίας (και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά τέτοια) είναι αποτέλεσμα ελλιπούς παιδείας. Αν η οικογένεια σαν θεσμός περνάει κρίση τότε θα πρέπει το ελληνικό σχολείο να διορθώσει αυτό το πρόβλημα. Το σχολείο θα πρέπει να γίνει ο προθάλαμος για την κοινωνία και όχι απλά μια στάση για καφέ. Για να γίνει αυτό χρειάζεται όραμα και όχι λεφτά.

Κατηγορίες:Life, Linux, OpenSource

Το πρόβλημα με το Linux

Σεπτεμβρίου 8, 2009 17 Σχόλια

ubuntu-cloudΈχω κατακρίνει στο παρελθόν το αγαπημένο μου λειτουργικό και θα το κάνω για ακόμα μια φορά σήμερα. Όντας φανατικός χρήστης του Fedora (και ενίοτε του Ubuntu) άλλα και των Windows Vista (του δεύτερου χειρότερου λειτουργικού μετά τα Windows Me) θα ήθελα η κοινότητα να μου επιτρέψει να είμαι λίγο πιο καυστικός από άλλες φορές.

Με λύπη μου διάβασα πρόσφατα πως το Linux έχασε *και* το τρένο των Netbooks (μετά και του OLPC). Από την άλλη όμως με περίσσια χαρά παρατηρώ πως όλο και περισσότερες συσκευές παρουσιάζονται με embedded linux (iPhone OS, Palm Web OS, Android, διάφοροι e-book readers, κλπ). Άλλωστε ο Steve Jobs το είχε πει κάποτε. Ο X kernel είναι το μέλλον.

Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά δυσκολεύει το Linux να μπει με δύναμη στο γραφείο μας;

Η απάντηση είναι μάλλον σύνθετη. Εστιάζω όμως σε δυο συνιστώσες:

(α) Το Linux δεν έχει χαρακτήρα

(β) Το Linux ως «προϊόν» κατακερματίζεται από τις άπειρες διανομές

Σε δεύτερη μοίρα εντάσσονται τα προβλήματα με τους κατασκευαστές οδηγών, καθώς και η αδυναμία του να κρύψει την πολυπλοκότητά που υπάρχει πίσω από αυτό. Κρίνω πως τα (α) και (β) έχουν περισσότερο ζουμί και θα εστιάσω ακριβώς εκεί.

Το Linux δεν έχει χαρακτήρα

Είμαι σίγουρος πως ακούγεται κάπως βαρύ άλλα δεν είναι έτσι. Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω είναι πως το Linux ακόμα δεν έχει βρει που ανήκει. Τα Windows Vista/7 απευθύνονται στο χρήστη με all-around απαιτήσεις. Λίγο από όλα, δηλαδή. Στηρίζονται στις άπειρες εφαρμογές που διορθώνουν (όσο γίνεται) τις τεράστιες αδυναμίες του λειτουργικού και προσφέρουν στο μέσο χρήστη μια σχετικά καλή εμπειρία χρήσης (user experience?). Από την άλλη το Mac OS X απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό που του αρέσει να μαγεύεται από το design/UI experience και θέλει να ανήκει σε μια συγκεκριμένη κάστα χρηστών. Σε αυτό το 10% που γουστάρει τους υπολογιστές και τους θεωρεί κάτι παραπάνω από απλά εργαλεία.

Και ρωτάω: Το Linux που ακριβώς απευθύνεται; Η μόνη σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας χαρακτήρα είναι το Ubuntu που προσπαθεί να γίνει ένα σοβαρό desktop λειτουργικό (με επιτυχία κατά τη γνώμη μου) άλλα μερικές φορές μου δίνει την εντύπωση οτι παλεύει μόνος του ο Shuttleworth να χωθεί σε μια αγορά που είναι γεμάτη Windows PC και μερικά Mac. Οι υπόλοιπες διανομές απευθύνονται σε πολύ πολύ μικρά niches (π.χ. gentoo, fedora, debian, slackware, κλπ). Σαν να περιμένουν όλοι απο τον Shuttleworth να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Θεωρώ πως αυτή τη στιγμή το Linux θα έχει μια τρίτη ευκαιρία να αλλάξει status και να ανέβει επίπεδο. Αυτή η ευκαιρία λέγεται Cloud Computing και κανένα λειτουργικό δεν είναι προετοιμασμένο να γίνει ένα καλό «cloud OS». Σε αυτό φαίνεται να συμφωνεί και ο Shuttleworth ο οποίος έχει αποφασίσει στην έκδοση 10 του Ubuntu να αλλάξει κάπως τη φύση του λειτουργικού σε ποιο cloud μορφή. Πολύ σοφή σκέψη και ανυπομονώ να δω το αποτέλεσμα.

Το Linux ως «προϊόν» κατακερματίζεται από τις άπειρες διανομές

Έχω αναφερθεί σε αυτό το πρόβλημα αρκετές φορές στο παρελθόν και όσο και αν διάφοροι linux evangelists / apologists προσπαθούν να με μεταπείσουν για το αντίθετο (οτι δηλαδή οι πολλές διανομές κάνουν καλό) δεν το έχουν καταφέρει μέχρι τώρα. Είμαι σχεδόν 100% σίγουρος οτι οι πολλές διανομές βλάπτουν. Και όταν λέω πολλές εννοώ τις εκατοντάδες και όχι απλώς 4-5. Πέρα απο το Ubuntu δεν υπάρχει διανομή που να κάνει σχεδόν τα πάντα τέλεια.

Διάβαζα στο προτελευταίο ελληνικό Linux Format ένα άρθρο με τίτλο «Βρες τη διανομή που σου ταιριάζει». Γιατί δεν μπορώ να έχω μια διανομή που να τα κάνει όλα αυτά καλά; Δηλαδή, media management, parental control, programming / developing, home networking, office ή ακόμα συγγραφή μουσικής; Γιατί να πρέπει εγώ να ψάξω να βρω τη διανομή που μου ταιριάζει και να μην έρθει να βρει αυτή εμένα; Γιατί να πρέπει να χρειάζομαι 2 ή 3 διανομές για να κάνω αυτά που θέλω; Όλα αυτά δεν τρομάζουν το μέσο χρήστη;

Επίσης οι πολλές διανομές κοστίζουν σε user experience, καθώς ανέτοιμοι χρήστες που υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους (είναι πολλοί) ξεκινάνε από μια «δύσκολη» διανομή και απογοητεύονται στην πορεία. Ενώ οι πιο νέοι απλά μπερδεύονται με όλες αυτές τις διανομές και τα παρατάνε στο τέλος.

Το Linux πρέπει να γίνει 2-3 το πολύ διανομές. Ένα τύπου Ubuntu/Fedora/Mandriva (Desktop – Webtop all-around Computing), Ένα Suse Enterprise (για τις επιχειρήσεις) και ίσως ένα τύπου Debian για τους πιο «ψαγμένους» χρήστες που τους αρέσει να πειραματίζονται, και τέλος. Αυτή είναι η γνώμη μου και δεν προσπαθώ να την επιβάλλω σε κανέναν.

Ο Mark Shuttleworth χρειάζεται περισσότερη υποστήριξη. Έχει όραμα και πρέπει να βοηθηθεί να φτάσει το Linux εκεί που του αξίζει. Το Linux Είναι μακράν το καλύτερο οικιακό λειτουργικό σύστημα άλλα ακόμα δεν έχει βρει τον τρόπο να το αποδείξει. Δεν είναι τυχαίο που ήδη έχει κατακτήσει το mobile computing.

Κατηγορίες:Linux, OpenSource, Technology