Αρχική > Life > ΟΑΕΔ

ΟΑΕΔ

Μετά απο ένα σχεδόν χρόνο απραξίας έρχεται ένα σοβαρό γεγονός να διαταράξει την ηρεμία αυτού εδώ του blog. Γενικά, από τότε που γεννήθηκε η μπέμπα μας ο χρόνος μου είναι ελάχιστος. Παρόλα αυτά όμως θα διατηρήσω το blog αυτό για να εκφράζομαι όταν αισθάνομαι την ανάγκη.

Το γεγονός που διαδραματίστηκε στον ΟΑΕΔ του Ρέντη στις 10 Απριλίου του 2009 είναι πολύ πιο σημαντικό απο όσο νομίζουμε. Ή απο όσο θέλουμε να νομίζουμε. Είναι η άκρη ενός τεράστιου παγόβουνου αποτελούμενο απο προβλήματα που έχουν βαθιά χωμένες τις ρίζες τους στους δυσλειτουργικούς και ξεπεσμένους θεσμούς.

Καλώς ή κακώς η κοινωνία μας είναι λίγο διαφορετική απο ότι ήταν παλιότερα και κακώς η ελληνική παιδεία δεν έχει προσαρμοστεί στη νέα τάξη πραγμάτων.

Πάντα υπήρχαν παιδιά που μισούσαν το σχολείο και ότι υπάρχει γύρω απο αυτό. Όμως τα τελευταία χρόνια το μίσος αυτών των παιδιών εκφράζεται αρκετές φορές με έντονη βία. Αυτό είναι ένα σημάδι των καιρών που δεν πρέπει να παραβλέψουμε.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που συντελούν σε αυτό το φαινόμενο. Λόγοι που δεν μπορώ να ασχοληθώ γιατί δεν είμαι κοινωνιολόγος. Όμως ξέρω ένα πράγμα το οποίο σίγουρα παίζει το ρόλο του και αυτό είναι κάτι που πρέπει άμεσα να κοιτάξουμε.

Τα σχολεία απο το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο έχουν γίνει πλέον πιο βαρετά απο ποτέ. Οι δάσκαλοι/καθηγητές είναι πιο βαριεστημένοι απο ποτέ, τα βιβλία είναι βαρετά επίσης, ενώ ο ελάχιστος υλικοτεχνικός εξοπλισμός είναι ήδη παρωχημένος. Είναι γεγονός λοιπόν πως τα παιδιά βαριούνται στο σχολείο. Το θεωρούν ένα αναγκαίο κακό. Δεν μπορούν να καταλάβουν τη σημαντικότητα της παιδείας και πιστεύουν πως πρέπει να υποστούν αυτό το κακό αν θέλουν να ενταχθούν στην κοινωνία. Θα πρέπει να συμμορφωθούν σε ένα σχολικό κοινωνικό περιβάλλον που πλέον δεν έχει τίποτα να τους προσφέρει.

Και δυστυχώς σε ένα κόσμο που είναι γεμάτος ευκαιρίες για δημιουργικότητα η ελληνική παιδεία επιμένει στην αποστήθιση. Κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Απο την άλλη υπάρχει η ελληνική οικογένεια που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο της. Μια οικογένεια που δεν θέλει να συμμετέχει στο μεγάλωμα των παιδιών της. Για παράδειγμα θα αναφέρω το εξής. Στο δημοτικό σχολείο της γειτονιάς μας, πριν απο μερικές μέρες κάλεσαν 2 επιφανείς παιδοψυχολόγους να μιλήσουν για το ρόλο της οικογένειας και μάλιστα σε καλή ώρα. Στις 7 το βράδυ. Απο τις περίπου 150 οικογένειες που έχουν τα παιδιά τους στο σχολείο ήρθαν μόνο 9 γονείς (ολογράφως: εννέα) και απο τους 20 περίπου δασκάλους πήγαν μόνο οι 3 (ολογράφως: τρεις).

Όταν λοιπόν οι γονείς δεν μπορούν και δεν έχουν χρόνο να μεγαλώσουν τα παιδιά τους (κανείς δεν έχει όρεξη να «διαβάσει» το παιδί του όταν επιστρέφει πτώμα απο τη δουλειά στις 9 το βράδυ) τότε ένα πράγμα είναι αναγκαίο να συμβεί. Η ολική αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Κατά την προσωπική και ταπεινή μου άποψη δυο θεσμοί δεν πρέπει με τίποτα να χάσουν το δημόσιο χαρακτήρα τους. Η παιδεία και η υγεία. Θεωρώ πως η δωρεάν υγεία και η δωρεάν παιδεία είναι δείγματα ανεπτυγμένων κοινωνιών. Αρκεί οι υπηρεσίες που παρέχουν να είναι ποιοτικές, φυσικά.

Θεωρώ λοιπόν ότι τα παρακάτω πρέπει να γίνουν άμεσα:

1. Θα πρέπει τα σχολεία να αποκτήσουν δημιουργικό χαρακτήρα. Σε αυτό θα βοηθήσει άμεσα η συνεχής μετεκπαίδευση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Επίσης θα βοηθούσε και η αναδιάρθρωση του σχολικού προγράμματος δίνοντας μεγαλύτερη ευελιξία στο δάσκαλο να προσαρμόσει το μάθημά του στις ανάγκες της ομάδας του. Αυτό συνεπάγεται την κατάργηση των βιβλίων, μεταξύ άλλων.

2. Θα πρέπει άμεσα να προσληφθούν ψυχολόγοι και σύμβουλοι σταδιοδρομίας σε ΟΛΕΣ τις βαθμίδες. Απο το δημοτικό εως το πανεπιστήμιο. Οι καιροί το απαιτούν, οι ανάγκες το επιβάλουν. Το επιστημονικό αυτό προσωπικό θα έχει κανονικό ωράριο (θα μπαίνουν σε τάξεις υποχρεωτικά) άλλα θα έχουν και ώρες γραφείου. Όπου μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να τους προσεγγίζουν δωρεάν φυσικά και εντός του σχολικού χώρου.

3. Επιτακτική είναι επίσης η ανάγκη για αναδιαμόρφωση του σχολικού προγράμματος. Τα θρησκευτικά δεν είναι μάθημα. Αντίθετα το διαδίκτυο και οι υπηρεσίες του είναι.

4. Τελευταίο άλλα ίσως το πιο σημαντικό: Θα πρέπει να βρεθεί φόρμουλα ώστε οι γονείς να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία. Όχι στο ρόλο του δάσκαλου, άλλα στο γενικότερο πλαίσιο του σχολικού περιβάλλοντος. Τα σχολεία δεν είναι χώροι στάθμευσης παιδιών. Θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να έρθει ο γονιός κοντά στο σχολείο.

Η αλήθεια είναι πως και οι πολιτικοί μας απο ένα παρόμοιο εκπαιδευτικό σύστημα προήλθαν, οπότε κατά κάποιον τρόπο μπορώ να δικαιολογήσω την ανικανότητά τους να παράγουν δημιουργικές και προοδευτικές ιδέες.

Advertisements
Κατηγορίες:Life
  1. Dimitris D
    Απρίλιος 14, 2009 στο 12:08 μμ

    Το σχολείο είναι χρήσιμο μόνο για να μαθαίνει γλώσσα και μαθηματικά, από εκεί και πέρα δεν χρειάζεται, για αυτό είναι βαρετό.
    Το παιδαγωγικό ινστιτούτο ή όπως αλλιώς το λένε σήμερα αποφάσισε να βολέψει «κόσμο» και άρχισε να «φορτώνει» μαθήματα όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Το εντυπωσιακό είναι πως οι επιστήμονες του ινστιτούτου παρέβλεψαν τις μελέτες των άλλων επιστημόνων που λένε δεν μπορείς να εργάζεσαι μακροχρόνια περισσότερο από 40 ώρες την εβδομάδα, η απόδοση μειώνεται.
    Η δημιουργικότητα στο ελληνικό σχολείο θα αποτύχει γιατί οι δάσκαλοι και καθηγητές θεωρούν ότι οι μαθητές έχουν άπειρο χρόνο και ενδιαφέρονται για το μάθημα, για να καταλάβουν το λάθος τους και να διορθωθούν θα καταστρέψουν για 3 ως 6 χρόνια την έννοια της δημιουργικότητας. Δημιουργικότητα έχει κάποιος μόνο όταν ασχολείται με αυτό που τον ενδιαφέρει και πετυχαίνει πολλούς βραχυπρόθεσμους στόχους.
    Για τους συμβούλους σταδιοδρομίας αμφιβάλω για την αποτελεσματικότητα τους, υπάρχουν μελέτες που να δείχνουν ότι είναι αποτελεσματικοί; Τι εργασία θα κάνει κάποιος εξαρτάται από τις ανάγκες της αγοράς, που αλλάζουν κάθε 2-3 χρόνια. Είναι αδύνατων να δώσει κάποιος συμβουλές για το επάγγελμα που πρέπει να ακολουθήσεις 5-6 χρόνια πριν.
    Οι ψυχολόγοι είναι απλός μόδα, όπως οι σύμβουλοι σταδιοδρομίας και η δημιουργικότητα. Δεν υπάρχουν αποδείξεις αποτελεσματικότητας. Οι ψυχολόγοι ασχολούνται με ακραίες αρρωστημένες καταστάσεις και μετά βγάζουν συμπεράσματα για τους φυσιολογικούς, π.χ. αν γίνει βιασμός με ναρκωτικά που προκαλούν αμνησία, ο δράστης δεν θα πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά γιατί δεν προκάλεσε «ψυχικό τραύμα», βασικά αυτό το λένε για τους παιδεραστές, αν προκαλέσουν «ευχαρίστηση» στο θύμα δεν πρέπει να τιμωρούνται αυστηρά.
    Αμφιβάλω για την αποτελεσματικότητα όλων τον παραπάνω. Το πρόβλημα βρίσκεται στην χύμα κοινωνία, βρεθήκαμε από το μικρό χωριό που γνωρίζονται όλοι, στην ανώνυμη πόλη που δεν γνωρίζουμε τον δίπλα. Το περιστατικό στον ΟΑΕΔ, όπως και τα προβλήματα της εγκληματικότητας και αστυνομικής βίας, είναι καθαρά κοινωνικά προβλήματα λόγο ανωνυμίας.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: